01Zacząć brodo od zimnej wody.
Włożyć wołowinę, drób, wieprzowinę i warzywa do zimnej wody i powoli podgrzewać.
Piana powinna unosić się stopniowo, aby można ją było zebrać, zanim gwałtowne gotowanie zmąci bulion.
Anolini parmigiani to małe gładko wycinane krążki makaronu z Parmy, zrobione z dwóch płatów jajecznej sfoglia otaczających nadzienie serowo-bułkowe i podawane w klarownym „brodo in terza”. Wersja parmeńska stawia w nadzieniu na Parmigiano Reggiano, a nie mięso.

Parma Welcome określa gładkie krążki o szerokości około 2,8 cm, wykonane z dwóch zachodzących na siebie warstw makaronu.
Parmeńskie nadzienie definiują długo dojrzewające Parmigiano Reggiano, niewielka ilość bułki tartej, jajko i gałka muszkatołowa; oficjalna strona wyraźnie zaznacza, że nadzienie nie zawiera mięsa, choć w jednej wersji smaku może dodać zredukowany sok ze stracotto.
Makaron tradycyjnie gotuje się w specjalnym bulionie z trzech mięs — „brodo in terza”.
Klarowny bulion i zwarte nadzienie są ważniejsze niż duże pierożki: anolini powinny pozostać na tyle małe, by wygodnie jeść je łyżką.
Włożyć wołowinę, drób, wieprzowinę i warzywa do zimnej wody i powoli podgrzewać.
Piana powinna unosić się stopniowo, aby można ją było zebrać, zanim gwałtowne gotowanie zmąci bulion.
Dokładnie zebrać szumowiny, a potem utrzymywać ledwie widoczne pyrkanie przez około 2½–3 godziny. Przecedzić i doprawić.
Bulion powinien być klarowny, głęboko wytrawny i wolny od pływających szumowin.
Zwilżyć bułkę tartą niewielką ilością gorącego bulionu; lekko ostudzić, a następnie wymieszać z Parmigiano, jajkami i gałką muszkatołową.
Nadzienie powinno być na tyle zwarte, by można było formować małe porcje, a nie mokre.
Zagniatać mąkę i jajka do gładkości przez 8–10 minut; zawinąć i odstawić na 30 minut.
Ciasto powinno dać się cienko wałkować bez kurczenia się.
Rozwałkować dwa podobne cienkie płaty, trzymając drugi pod przykryciem podczas rozstawiania małych porcji nadzienia na pierwszym.
Porcje nadzienia powinny być małe i rozmieszczone z wystarczającym odstępem dla wykrawaczki.
Położyć drugi płat na wierzchu, docisnąć wokół każdej porcji, aby usunąć powietrze, i wyciąć gładkie krążki 2,8–3 cm.
Krawędzie powinny być całkowicie sklejone, bez widocznych kieszeni powietrza.
Podgrzać do bardzo spokojnego pyrkania wystarczającą ilość przecedzonego bulionu do podania.
Powierzchnia powinna lekko drżeć, bez gwałtownego wrzenia.
Dodawać anolini partiami i gotować łagodnie 3–5 minut, zależnie od grubości sfoglia.
Brzeg makaronu powinien być miękki, a nadzienie gorące w środku.
Rozlać anolini i klarowny bulion do ogrzanych misek i podawać natychmiast.
Krążki powinny pozostać całe i swobodnie pływać w klarownym bulionie.
Niektóre parmeńskie wersje wzbogacają nadzienie zredukowanymi sokami ze stracotto; prostszy oficjalny zestaw składników można również przygotować z Parmigiano, bułki tartej, jajek i gałki muszkatołowej.
Zamroź wycięte surowe anolini w jednej warstwie, a po stwardnieniu przełóż do woreczka; gotuj bezpośrednio z zamrożenia w lekko wrzącym bulionie.
Tradycyjna idea „in terza” oznacza bulion z trzech mięs. Ta domowa wersja używa wołowiny, drobiu i wieprzowiny, zachowując praktyczną metodę.
Wartości odżywcze silnie zależą od ilości tłuszczu pozostawionego w bulionie i użytego Parmigiano.
Zawiera gluten, jajko i mleko.
Surowe mięso na bulion przechowuj w lodówce do momentu gotowania i gotuj bulion nieprzerwanie, aż wszystkie rodzaje mięsa będą dokładnie ugotowane.
Bulion, którego nie podajesz od razu, szybko schłodź w płytkich pojemnikach i niezwłocznie wstaw do lodówki.
Parma Welcome wyraźnie opisuje klasyczne parmeńskie nadzienie jako oparte na serze i bez mięsa, choć w niektórych wersjach smaku mogą dodawać zredukowane soki ze stracotto.
Małe krążki o gładkich krawędziach, około 2,8 cm według opisu z Parmy.
Tradycyjny bulion przygotowany z trzech rodzajów mięsa, używany jako płyn do podawania anolini.