Seco de cabrito — północnoperuwiańska kozina w sosie
Seco de cabrito jest szczególnie związane z północnym wybrzeżem Peru, między innymi z regionami Lambayeque i La Libertad. Choć hiszpańskie słowo seco może kojarzyć się z suchością, gotowa kozina nie powinna być wysuszona. Mięso podaje się w skoncentrowanym, pachnącym ziołami sosie powstałym podczas długiego duszenia.
Podstawą tego dania jest mięso młodej kozy — cabrito. Chicha de jora, czyli napój ze sfermentowanej kukurydzy, wnosi charakterystyczną kwasowość i aromat; zwykłe kwaśne płyny nie odtwarzają jego smaku. Świeże liście kolendry nadają sosowi intensywnie zieloną, ziołową bazę, a zapallo loche to odmiana dyni występująca w kuchni północnego Peru. Należy odróżnić je od nasion kolendry, które mają zupełnie inny profil zapachowy.
Podczas duszenia mięso powinno pozostawać częściowo zanurzone w płynie i ogrzewane łagodnie. Kozina może bardzo się różnić twardością w zależności od wieku zwierzęcia. Oprócz pomiaru bezpiecznej temperatury trzeba oceniać widelcem, czy miąższ przy kości łatwo się poddaje; jeśli wciąż jest twardy, wydłużyć spokojne duszenie.


