Mute santandereano to gęsta, treściwa zupa kojarzona z kolumbijskim departamentem Santander, położonym w regionie andyjskim. Mote, czyli obrane ziarna kukurydzy gotowane do miękkości, nadaje jej charakterystyczną, ziarnistą konsystencję. Wywar wołowy, flaki (mondongo), wołowa noga i pozostałe mięsa nadają płynowi głębi, a ciecierzyca, ziemniaki i dynia zmieniają zawartość garnka w pełny posiłek. Gotowa zupa powinna być na tyle gęsta, by składniki trzymały się razem, ale nadal łatwa do nalewania chochlą.
Przepisy różnią się między miejscowościami i domami. Wołowa noga i mote są charakterystyczne dla opisów kuchni Santander, natomiast zestaw mięs, kolory kukurydzy, warzywa i dodatki się zmieniają. Niektóre wersje zawierają kapary, inne fasolkę szparagową, bakłażana albo drobny makaron muszelki. Ta domowa wersja wykorzystuje żeberka, łopatkę wieprzową, flaki i wołową nogę, a także żółtą i białą mote, ciecierzycę, ziemniaki, ahuyamę, bakłażana, fasolkę szparagową i niewielką ilość makaronu. To jedna praktyczna regionalna interpretacja, a nie twierdzenie, że każda kuchnia w Santander używa tego samego zestawu.
Guacas to regionalne zioło użyte w tej wersji. Nie jest inną nazwą guascas, odrębnego kolumbijskiego zioła stosowanego w innych daniach. Jeśli nie uda się kupić świeżej guacas, pomiń ją zamiast zastępować guascas pod błędną nazwą; natka pietruszki nadal wniesie świeży akcent. Ugotowana wcześniej mote ułatwia przygotowanie. W miarę możliwości wybieraj nieprzyprawione, niesolone ziarna, dokładnie je opłucz i spróbuj wywaru, zanim dodasz całą sól.