Młoda wołowina doprawiona wyłącznie solą, powoli pieczona na długich szpadach i podawana z juką, ziemniakami oraz dojrzałym bananem warzywnym
Mamona, nazywana również ternera a la llanera lub carne a la llanera, należy do kultury kulinarnej kolumbijskiej Orinoquíi i wschodnich Llanos. Inwentarze dziedzictwa kulinarnego odnotowują ją w kilku gminach departamentu Casanare, między innymi w Monterrey i Hato de Corozal. Tradycyjnie większe kawałki mięsa młodego cielęcia mocuje się na długich drewnianych lub metalowych szpadach i powoli piecze obok otwartego ognia z drewna. W niektórych społecznościach jako tradycyjny materiał na szpady wymienia się drewno yopo. Potrawa pojawia się podczas spotkań i uroczystości, gdy mięso i dodatki dzieli się między gości.
Nazwy części mięsa, ustawienie szpad i sposób podania różnią się w zależności od części Llanos. Niektóre regionalne opisy ograniczają przyprawienie do soli i podają pieczeń z juką, ziemniakami, dojrzałym topocho oraz miejscowym sosem ají. Ten przepis zachowuje tę oszczędną kompozycję. Domowy grill nie odtworzy dużego wspólnego paleniska z pionowymi szpadami ustawionymi wokół ognia, dlatego tutaj używa się długich metalowych szpad nad grillem węglowym z dwiema strefami ciepła. Bez kości można użyć udźca wołowego lub górnej części udźca, dostępnej w zwykłym sklepie; nie jest ona jednak tym samym co mięso ssącego cielęcia ani wszystkie tradycyjne kawałki.
Dodatki gotuje się osobno, aby były gotowe, gdy mięso się piecze. Juka jest treściwa i lekko słodka, ziemniaki sprawiają, że porcja jest bardziej sycąca, a dojrzały banan warzywny równoważy dymny, słony smak wołowiny naturalną słodyczą. W tej wersji banana się gotuje, a nie smaży, by zachować prosty charakter posiłku. Podaj składniki razem, ale nie mieszaj ich w gulasz.