Wicyński barszcz chrzanowy — chłodny barszcz chrzanowy z Wicynia
Wprowadzenie: Wicyński barszcz chrzanowy to gęsta, podawana na zimno zupa wielkanocna o jasnoróżowej barwie. Łączy wyrazistą ostrość świeżego chrzanu, kwasowość kiszonego buraka i aromat wywaru z wędzonki. Polska Lista Produktów Tradycyjnych opisuje ją jako mętną i aksamitną, czasem z drobnymi grudkami. Nie jest to klarowny barszcz buraczany podawany na gorąco.
Potrawa wiąże się z Wicyniem, dzisiejszą Smerekiwką w Ukrainie, oraz potomkami osób przesiedlonych po II wojnie światowej, którzy zachowali wielkanocny zwyczaj w zachodniej Polsce, m.in. w Nowej Wsi Głubczyckiej w województwie opolskim. Z wpisu Ministerstwa Rolnictwa wynika, że barszcz przygotowywano w Wicyniu najpóźniej w latach 30. XX wieku, być może wcześniej. Nazwa oznacza tu tradycję kulinarną konkretnej społeczności, a nie dowolną polską czy rosyjską zupę z chrzanem.
Opisana kolejność zaczyna się od nastawienia zakwasu z buraków w czasie Wielkiego Postu. Po około trzech tygodniach gotuje się wywar z wędzonego mięsa i zagęszcza go roztrzepanymi jajami, kwaśną śmietaną i mąką pszenną. Świeżo starty chrzan dodaje się w dwóch etapach, a barszcz chłodzi przed podaniem na Wielkanoc. Ta domowa, dokładnie odmierzona wersja zachowuje ten porządek i podaje się ją z jajkami na twardo, wędzoną wieprzowiną oraz pieczywem, wymienianymi jako dodatki.
