Encocado de cangrejo azul wiąże się z Sálimą, nadmorską parafią w kantonie Muisne w prowincji Esmeraldas. To regionalna odmiana kuchni wybrzeża Ekwadoru, w której lokalne owoce morza gotuje się z mlekiem kokosowym. Strona turystyczna Sálimy publikuje przepis z niebieskim krabem i łączy danie z dorocznym październikowym festiwalem gastronomicznym poświęconym temu skorupiakowi. Źródła potwierdzają lokalny charakter potrawy w Sálimie i okolicy, ale nie określają jej jako oficjalnego dania narodowego Ekwadoru. Dlatego zachowujemy hiszpańską nazwę i precyzyjnie wskazujemy miejsce pochodzenia.
Niebieski krab w tym przepisie to Cardisoma crassum, inny gatunek niż czerwony krab namorzynowy. Ekwadorskie badanie kuchni wybrzeża opisuje niebieski pancerz i występowanie tego gatunku na północy prowincji Esmeraldas. Lokalni rozmówcy uważają, że jego mięso jest nieco słodsze i nadaje się do encocado. Podanie konkretnego gatunku odróżnia potrawę od dowolnego kraba w sosie kokosowym. Nie oznacza to jednak, że gatunek występuje wyłącznie w Sálimie ani że danie reprezentuje cały Ekwador.
Lokalna lista składników zaczyna się od jednej sarty krabów, dużego kokosa i pięciu dojrzałych plantanów. Wymienia też czerwoną cebulę, paprykę, czosnek, białą część dymki, chiyanguę, kmin rzymski i sól. Źródło nie podaje wagi ani liczby krabów w sarcie, lokalnym pęczku, więc nie da się rzetelnie wyliczyć stałej liczby porcji. Plantany pozostają całe. Jeśli są dojrzałe, ale nadal twarde, miejscowa metoda zaleca delikatne stuknięcie drewnianym tłuczkiem, a nie krojenie ich na kawałki.
Kluczowa technika polega na dwukrotnym, oddzielnym wyciskaniu mleka kokosowego. Według źródła z Sálimy do pierwszej, bogatszej ekstrakcji dodaje się szklankę wody, a do drugiej trzy szklanki. Opracowanie uniwersyteckie o encocados z Esmeraldas opisuje ponowne zmiksowanie miąższu z ciepłą wodą w celu uzyskania drugiego mleka. Ponieważ źródło nie określa pojemności szklanki, tutaj przyjmujemy 240 ml: 240 ml do pierwszej i 720 ml do drugiej ekstrakcji. To praktyczne przeliczenie, a uzysk zależy też od wielkości i wilgotności kokosa.
Druga ekstrakcja trafia jako pierwsza do garnka z krabami, refrito i całymi plantanami. Refrito to podsmażona baza z czerwonej cebuli, papryki, dymki, czosnku i kminu. Olej nie pojawia się na lokalnej liście, choć metoda każe przygotować refrito; dlatego podajemy 30 ml neutralnego oleju jako wyraźnie oznaczoną redakcyjną ilość początkową. Nie jest to miara ze źródła. Źródło nie określa również koloru papryki ani wielkości cebul. Sól dodaj według smaku.
Gdy mięso kraba będzie zwarte, perłowe i nieprzezroczyste, a plantany zmiękną, dodaj pierwszą ekstrakcję i liście chiyangua. Strona Sálimy wyraźnie zaleca gotowanie przez ostatnie dziesięć minut bez przykrywki, ponieważ przykrycie może rozwarstwić sos kokosowy lub go rozwodnić. Czas zależy od wielkości krabów i dojrzałości plantanów, dlatego podany w przepisie czas jest praktycznym szacunkiem, a nie wartością ze źródła. Ważna jest kolejność: bogatsze pierwsze mleko kokosowe należy dodać na końcu.
Chiyangua bywa w innych regionach nazywana culantro lub recao. To aromatyczne zioło nie jest tym samym co kolendra, choć nazwy w tłumaczeniu mogą brzmieć podobnie. Cztery liście dodaje się pod koniec gotowania. Encocado podawaj na gorąco ze zwykłym białym ryżem obok. Ryż wchłania sos kokosowy, a całe kraby i plantany pozostają widoczne. Lokalna strona nie podaje ilości ryżu, więc nie wymyślamy dokładnej porcji dodatku.
Przed zakupem lub połowem sprawdź aktualne ekwadorskie przepisy dotyczące tego gatunku. Okresy ochronne różnią się w zależności od gatunku i roku; daty ze starych komunikatów nie są stałym kalendarzem. Żywe kraby przechowuj w chłodzie do gotowania i trzymaj z dala od gotowej żywności. Resztki szybko przełóż do płytkich, zamykanych pojemników, schłodź w ciągu dwóch godzin i zjedz w ciągu trzech–czterech dni. Podgrzewając, doprowadź kraby i sos do 74°C; ryż przechowuj osobno.