Pan de yuca to małe pieczywo wypiekane ze skrobi maniokowej i sera. Ta wersja opiera się na recepturze opublikowanej przez Asociación de Chefs del Ecuador i powiązanej z prowincją Manabí. Stowarzyszenie opisuje pan de yuca jako popularne w Ameryce Południowej, a szczególnie charakterystyczne dla Manabí. Świadczy to o regionalnym uznaniu i popularności, ale nie o oficjalnym statusie narodowego pieczywa Ekwadoru. Dlatego przepis przedstawiamy w jego regionalnym kontekście. Należy też do szerszej południowoamerykańskiej rodziny wypieków z manioku i sera, których nazwy oraz proporcje różnią się między krajami i gospodarstwami domowymi.
Receptura źródłowa jest precyzyjna jak na domowy wypiek. Łączy 250 g sera manaba ze 125 g mozzarelli lub sera dojrzewającego, 250 g skrobi z manioku, 20 g żółtka, 50 g śmietanki i 7 g proszku do pieczenia. Ciasto dzieli się na porcje po 20 g, co daje około 35 małych bułeczek. Przed stratami podczas pracy masa składników waży w przybliżeniu 702 g, co odpowiada podanej wielkości porcji. Dodatkowe 50 g śmietanki, o których wspomina źródło, to warunkowa korekta zbyt luźnego ciasta, a nie obowiązkowy składnik podstawowej ilości.
Skrobia z manioku to drobny, jasny produkt pozyskiwany z korzenia manioku, nazywanego także yuca. Nie jest tym samym co mąka maniokowa z całego wysuszonego i zmielonego korzenia. To ważna różnica: właściwości skrobi pomagają małym bułeczkom zachować spójność i sprężystość bez mąki pszennej. Produkt można znaleźć pod nazwą skrobia z manioku lub skrobia tapiokowa, między innymi w sklepach z żywnością latynoamerykańską i azjatycką oraz w specjalistycznych sklepach cukierniczych. W wielu krajach skrobia tapiokowa jest po prostu skrobią maniokową; warto jednak sprawdzić skład na opakowaniu i nie używać mieszanki mąk.
Pierwszym serem jest queso manaba, świeży biały ser z mleka krowiego związany z Manabí. Jego wilgotność i słoność mogą różnić się w zależności od producenta. Źródło łączy go z mniejszą ilością mozzarelli albo queso maduro, czyli twardszego sera dojrzewającego. Drobne starcie ułatwia równomierne rozprowadzenie obu serów w cieście, którego głównym składnikiem suchym jest skrobia. Jeśli ser manaba jest wyjątkowo wilgotny, przed odważeniem pozwolić nadmiarowi serwatki odciec. Nie wyciskać sera do sucha ani bez potrzeby nie zmieniać podanej ilości. Hiszpańskie nazwy pozostają przy pierwszym użyciu, z krótkim objaśnieniem rodzaju produktu.
Najpierw wymieszać skrobię z proszkiem do pieczenia, a potem dodać drobno starte sery, żółtko i śmietankę. Źródło wymaga jednolitej masy, a nie długiego wyrabiania. Ciasto jest gotowe, gdy pozostaje miękkie, ale można podzielić je na porcje. Największą zmienną jest wilgotność sera, dlatego uwagę o dodatkowej śmietance należy stosować dokładnie: dodać do 50 g wyłącznie wtedy, gdy masa jest zbyt luźna. Jeśli jest już miękka i spójna, pominąć dodatkową porcję. Nie zmieniać podstawowych proporcji, gdy ciasto daje się formować.
Odważanie porcji pomaga zbliżyć się do opublikowanej metody i sprawia, że bułeczki pieką się w podobnym tempie. Każdy kawałek po 20 g uformować w gładką kulkę i ułożyć na wyłożonej blasze, pozostawiając odstępy. Źródło podaje temperaturę 180 °C i czas 20 minut. Piekarniki różnią się, dlatego oprócz czasu obserwować kolor: spód powinien być złocisty, a wierzch pozostać jasny. Jasna powierzchnia jest cechą tego wypieku, a sama w sobie nie oznacza, że bułeczka jest niedopieczona. Mogą pojawić się drobne brązowe plamki, lecz źródło nie zaleca mocno rumienić wierzchów.
Stowarzyszenie zaleca podawać pan de yuca od razu po upieczeniu. Wtedy ser jest ciepły, a środek miękki. Bułeczki mogą towarzyszyć śniadaniu lub stanowić przekąskę; przepis nie narzuca napoju ani konkretnego dodatku. Ich niewielki rozmiar ułatwia podanie w koszyku. Pozostawić je na chwilę do przestudzenia, aby gorący ser nie poparzył ust, a następnie podawać na ciepło. Nie dodawać nadzienia ani dekoracji, których nie przewiduje źródło: podstawą tego wypieku są proporcje skrobi, sera i śmietanki.
Artykuł stowarzyszenia wspomina o możliwym paragwajskim pochodzeniu i związku z kulturą Guaraní lub kreolską, ale wyraźnie zaznacza niepewność tej hipotezy. Dlatego przepis nie formułuje jednoznacznego twierdzenia o pochodzeniu. Pan de yuca łączy składniki i techniki z innymi południowoamerykańskimi wypiekami z manioku i sera, jednak powodem uwzględnienia tej receptury są jej konkretne proporcje i związek z Manabí. Nie należy utożsamiać jej ze słodkim pan dulce de almidón z Manabí, do którego dodaje się cukier i inne składniki, ani z plackami czy smażonymi przekąskami z manioku, o innej metodzie i teksturze.
Źródło podaje czas pieczenia, lecz nie określa czasu przygotowania. Przyjęte tu 25 minut to redakcyjny szacunek obejmujący tarcie, mieszanie i odważanie 35 porcji; rzeczywisty czas zależy od wprawy i konsystencji sera. Wraz z 20 minutami pieczenia daje to 45 minut łącznie. Ciasto zawiera jajko i nabiał, dlatego w razie przerwy przechowywać je w lodówce i nie pozostawiać długo w temperaturze pokojowej. Resztki szybko schłodzić, przełożyć do zamkniętego pojemnika i wstawić do lodówki w ciągu dwóch godzin. Zużyć w ciągu trzech–czterech dni i odgrzać, aż będą gorące w całej objętości. Są to ogólne wskazówki dotyczące resztek, a nie tradycyjne etapy przygotowania.