Gamja-ongsimi to sprężysta zupa z ziemniaczanymi kluskami, kojarzona z Gangwon, górzystą prowincją na wschodzie Korei. Nazwa łączy gamja, czyli ziemniak, z ongsimi — lokalnym określeniem małych kulek z ciasta. Akademia Studiów Koreańskich wskazuje Jeongseon i Yeongwol jako miejsca związane z tym daniem: starte ziemniaki formuje się tam w niewielkie kluski i gotuje w bulionie. Koreańska Organizacja Turystyczna opisuje również regionalną zupę ziemniaczaną z Gangwon oraz lokalną wersję ongsimi z Gangneung. Skład bulionu i dodatki różnią się zależnie od miejsca, dlatego poniższy przepis jasno określa własny wariant.
Ta wersja opiera się na dokładnie odmierzonym przepisie Maangchi na gamja-ongsimi-guk dla dwóch–trzech osób. Bulion powstaje z anchois i kombu, z dodatkiem rzodkwi koreańskiej oraz cebuli; później trafiają do niego kluski ziemniaczane, cukinia, marchew, czosnek, dymka i prażony olej sezamowy. Masa na kluski zawiera starte ziemniaki, skrobię odzyskaną z płynu oraz sól — bez mąki i jajka. Wodę na bulion gotuje się z dodatkami i przecedza, a do samej zupy odmierza się około 1,08 l gotowego wywaru. Jeśli po przecedzeniu jest go mniej, można uzupełnić ilość wodą.
O charakterystycznej teksturze decyduje sposób przygotowania ziemniaków. Drobne tarcie ręczne daje wilgotne, cienkie wiórki. Po odciśnięciu miąższu płyn trzeba odstawić, aż skrobia osiądzie na dnie; zatrzymuje się biały osad, a zlewa jedynie brunatną wodę znad niego. Po połączeniu osadu z ziemniakami powstaje masa, która zachowuje kształt podczas gotowania. To odzyskana skrobia wiąże kluski i daje im sprężysty, lekko ciągnący kęs.
Praca nad bulionem i ziemniakami odbywa się częściowo równolegle. Najpierw należy przygotować wywar i odmierzyć porcję do zupy, następnie zetrzeć oraz odcisnąć ziemniaki. Odpoczynek płynu trwa 10–15 minut, więc w tym czasie można pokroić dymkę, cukinię, marchew i czosnek. Po uformowaniu kulek sam etap gotowania jest krótki: najpierw kluski powinny wypłynąć, potem gotują się jeszcze warzywa. Olej sezamowy dodaje się dopiero po zdjęciu garnka z ognia.
Kluski formuje się na małe kulki, mniej więcej wielkości jajka przepiórczego. Masa powinna być zwarta, lecz nie trzeba jej długo ugniatać ani wygładzać. Z podanej ilości powstaje około 24–28 sztuk; ich rozmiar może się nieznacznie różnić. Ważne, by miąższ dobrze odcisnąć, a odzyskaną skrobię równomiernie wmieszać. Nie należy dosypywać mąki ani dodawać jajka: zmieniłoby to tę konkretną wersję przepisu.
W smaku klarowny wywar z anchois i kombu pozostaje łagodny, z wyraźnym morskim akcentem, a warzywa dodają mu słodyczy. Cienkie słupki cukinii i marchewki zachowują lekkość, podczas gdy kluski wprowadzają bardziej treściwy, sprężysty element. Dymka i czosnek trafiają do garnka pod koniec, a olej sezamowy wykańcza zupę po gotowaniu. Dobrze podać ją od razu, póki kluski są świeżo ugotowane, wraz z dobrze sfermentowanym kimchi z kapusty pekińskiej.
Gamja-ongsimi nie jest tym samym co gamja-sujebi. W sujebi z ciasta odrywa się ręcznie nieregularne kawałki i gotuje w zupie; ongsimi wyróżnia ziemniaczana masa oraz skrobia odzyskana z płynu po tarciu. Różnica dotyczy podstawy klusek, a nie wyłącznie ich kształtu. Koreańska Organizacja Turystyczna dokumentuje też regionalny bulion z doenjang i papryczką chili. To odrębny wariant, dlatego nie należy mieszać go z klarownym bulionem z anchois i kombu użytym tutaj.
Kluski najlepiej smakują tuż po ugotowaniu, kiedy ich środek jest miękki i sprężysty. Zupę można przechować, ale ziemniaczane kulki z czasem miękną, więc resztki należy szybko schłodzić i wstawić do lodówki zgodnie z podanymi zasadami bezpieczeństwa. Przy ponownym podgrzewaniu zupa powinna zawrzeć. Przepis korzysta z mierzalnych ilości źródła i zachowuje kolejność czynności: od bulionu, przez odzyskanie skrobi i formowanie kulek, po krótkie gotowanie zupy.