Sundubu-jjigae to koreańskie danie duszone, którego podstawą jest sundubu: bardzo miękkie tofu, nieprasowane w twardą kostkę. W tej wersji łączy się je z wieprzowiną z części brzusznej i dobrze sfermentowanym kimchi z kapusty pekińskiej. Najpierw powstaje bulion z suszonych sardeli, wodorostów i koreańskiej rzodkwi. Potem w garnku podsmaża się mięso z cebulą, czosnkiem i kimchi. Tofu dodaje się pod koniec, w dużych kawałkach. Na wierzchu rozprowadza się pastę z koreańskich płatków chili i oleju sezamowego, a na środku gotuje jajko. Dzięki temu w jednym garnku pozostają różne tekstury: delikatne tofu, kawałki wieprzowiny, miękkie kimchi oraz ostry, wyrazisty bulion.
Sundubu jest znacznie delikatniejsze niż tofu przeznaczone do smażenia lub duszenia. Można nakładać je łyżką, dlatego warto dodać je późno, by zdążyło się ogrzać, ale nie zniknęło w bulionie. Ten rodzaj tofu często sprzedaje się w elastycznej tubie. W przepisie przyjęto jedno opakowanie, opisane jako około 350 g, co ułatwia zakupy. Jeśli tuba ma trochę inną masę, użyć całej i pod koniec gotować danie, aż środek tofu będzie dobrze ciepły. Twarde tofu da inną konsystencję.
Sundubu-jjigae występuje w wielu wersjach z wieprzowiną, wołowiną, skorupiakami, owocami morza lub warzywami; różni się także ostrością bulionu. Ten przepis opiera się na wersji z kimchi i wieprzowiną. Zawiera fermentowaną kapustę, ale nie jest kimchi-jjigae: głównym składnikiem jest miękkie, nieprasowane tofu dodawane późno i w dużych kawałkach. Dojrzałe kimchi wnosi kwasowość i sól, więc bulion należy spróbować przed dosoleniem. Niewielka ilość cukru łagodzi ostrość kwaśnego smaku, nie czyniąc dania słodkim.
Do bulionu suszone sardele, koreańską rzodkiew i wodorosty gotuje się łagodnie w wodzie. Powstaje około 960 ml wywaru, z czego do małego garnka potrzeba 120 ml; w razie potrzeby można dolać najwyżej 45 ml. Taka odmierzona ilość daje skoncentrowane danie o gęstej konsystencji. Przed połączeniem bulionu z mięsem i kimchi należy go przecedzić. Pozostałą część szybko schłodzić i zachować do innej zupy. Nie wlewać całej porcji bulionu do tego dania.
Gochugaru to koreańskie płatki chili, a nie dowolny mielony pieprz cayenne. Ich ostrość i kolor różnią się zależnie od producenta. Płatki należy połączyć z prażonym olejem sezamowym i dodać na wierzch dania po włożeniu tofu. Czerwona pasta pozostanie widoczna, a jej ilość można łatwo kontrolować. Dla łagodniejszego smaku użyć mniejszej ilości; pełna ilość odpowiada tej wersji przepisu. Nie przypalać chili, bo stanie się gorzkie.
Kolejność przygotowania pozwala zachować duże kawałki tofu. Najpierw podsmaża się cebulę z czosnkiem, a następnie wieprzowinę, aż przestanie być różowa na zewnątrz. Po krótkim podsmażeniu kimchi należy wlać odmierzoną porcję bulionu i dusić całość pod przykryciem. Po doprawieniu wycisnąć tofu z opakowania prosto do garnka; nie kroić go wcześniej na desce. Ostrożnie obrócić kawałki tylko raz. Intensywne mieszanie rozbije tofu i zatrze różnicę między jego miękką konsystencją a pozostałymi składnikami.
Jajko wbija się na środek garnka i gotuje w cieple dania. Ze względów bezpieczeństwa zarówno białko, jak i żółtko powinny być całkowicie ścięte, a temperatura w środku jajka powinna osiągnąć 71 °C. Jeśli podaje się je z płynnym żółtkiem, należy użyć jajka pasteryzowanego. Czystym termometrem sprawdzić również wieprzowinę: jej najgrubsza część powinna osiągnąć 63 °C, a potem odpocząć przez 3 minuty. Mierzyć w najgrubszym miejscu i nie opierać oceny wyłącznie na kolorze mięsa.
Danie podawać gorące, gdy bulion jeszcze lekko wrze. Osobno można podać ugotowany ryż; nie znajduje się na liście składników i nie jest wliczony do liczby porcji. Surową wieprzowinę i użyte przy niej przybory trzymać z dala od gotowej dymki, ryżu i naczyń do podania. Resztki przełożyć do płytkich, przykrytych pojemników i wstawić do lodówki w ciągu 2 godzin lub w ciągu godziny, jeśli otoczenie ma ponad 32 °C. Przechowywać w temperaturze nieprzekraczającej 4 °C i zjeść w ciągu 3–4 dni. Podgrzać ponownie do 74 °C i doprowadzić bulion do wrzenia.