Cosas finas adı, içeriği yöreden yöreye değişen And tahıl tabakları için kullanılır. Bu tarif, doğrulanmış Ekvador listesi ile Quito mutfağına odaklanan kaynaklarda mote, bezelye, tostado ve ince doğranmış domuz chicharrón’u ile anlatılan yerel hazırlamayı temel alır; Quito’da genellikle hornado ya da fritada öncesinde sunulur. Bu, bölgesel bir yemektir ve resmî bir ulusal yemek statüsü yoktur. Ekvador’un başka toplulukları da aynı adı farklı birleşimler için kullandığından, yalnızca adından yola çıkarak tek ve değişmez bir tarif olduğu düşünülemez.
Kaynaklar farklı yerel geçmişleri anlatır. Quito’daki bir turizm profili bir ailenin mote, kavrulmuş mısır ve chicharrón geleneğini aktarırken, standartlaştırılmış akademik bir tarif daha geniş bir Sierra formülünde taze fasulye, kuru bezelye, chochos, peynir ve curtido kullanır. Otavalo ve Tulcán anlatılarında da kendi malzemeleri olan ayrı çeşitler belgelenmiştir; bu malzemeler kendiliğinden Quito tarifine eklenmemelidir. Cosas finas, kökeni tek bir şehre bağlanabilen evrensel bir tariften çok, yerel kimlikleri olan tahıl hazırlamaları ailesi olarak anlaşılmalıdır.
Evde tekrarlanabilir bir porsiyon hazırlamak için bu tarif standartlaştırılmış sekiz kişilik ölçüleri kullanır: 750 g mote, 250 g taze ve körpe fasulye, 250 g kuru bezelye, 250 g hazırlanmış chochos, 250 g tostado ve 500 g taze peynir. Standart tabloda fritada 250 g olarak verilir; ayrı bir malzeme listesinde ise yarım libre yazılıdır. Burada standart tablonun ölçüsü kullanılır ve bu tutarsızlık açıkça belirtilir. Tabloda ayrıca 51 g kırmızı soğan, 12 g beyaz soğan, 30 g domates, 14 g küçük lime, gerektiği kadar culantro ve 80 g yağ bulunur. Ölçüler korunur; yerel çeşitlere ait, miktarı belirtilmemiş eklemeler yapılmaz.
Mote, taneleri şişip yumuşayana kadar pişirilen kabuğu soyulmuş mısırdır. Standart kaynak tahılların ayrı ayrı pişirilmesini söyler ve kuru tahıllar için bir gece önceden ıslatma adımı verir. Satılan mote ürünleri farklıdır: bazıları önceden pişmiştir, kuru ve kabuğu soyulmuş mısır ise önceden ıslatma ve uzun süre kaynatma ister. Bu tarifteki miktar, ıslatmadan önce tartılan kuru moteye göredir; kuru mote kullanıp bir gece önceden hazırlık yapın. Kuru bezelyeyi de ayrı ıslatın; taze körpe fasulyeyi ıslatmanız gerekmez. Chochos’u pişirilmiş, kabuğu soyulmuş ve acılığı giderilmiş olarak alın; acı alkaloitleri giderilmemiş çiğ lupin fasulyesi yenmeye hazır değildir.
Mote, kuru bezelye ve körpe fasulyeyi ayrı tencerelerde pişirin; her birini yumuşar yumuşamaz süzün. Pişme süresi ürüne ve rakıma göre değişir; başvurulan tarif güvenilir, dakika dakika süreler vermiyor. Sabit saate bağlı kalmak yerine tanelerin diri kalmasına dikkat edin: karıştırıldıklarında şekillerini korumalı, ezilip püreye dönüşmemelidir. Suyu iyice süzün; böylece servis tabağının dibinde su birikip lezzeti seyreltmez.
Tostado, önceden kavrulmuş mısırdır; çiğ mısır değildir. Ölçülen malzeme, hazırlanmaya hazır kavrulmuş tanedir. Çıtırlığını koruması için karışıma sonlara doğru katın. Standart formülde yağ vardır, ancak yöntem bu yağı hangi aşamada kullanacağını açıkça belirtmez. Tarif, yalnızca gerekirse pişmiş karışımı ılıtmak için az miktarda yağ kullanır; tahılların bol yağda kızartılması gerektiğini ileri sürmez. Quito kaynaklarında mapahuira, yani domuz eti pişerken ayrılan lezzetli yağ, tahılları tatlandırmanın bir yolu olarak da anılır. Ölçüsü verilmediği için mapahuira burada zorunlu miktar değil, belgelenmiş bir çeşit olarak kalır.
Soğan, domates, küçük lime ve culantro ile hazırlanan basit curtido, sıcak tahıllar ve yağlı domuz etine ferahlık katar. Standart tarif sebzelerin çoğuna kesin gramaj verir; culantro miktarını ise “gerektiği kadar” olarak belirtir. Önce az miktar kullanın: uzun, tırtıklı yapraklı bu otun belirgin kokusu vardır ve kişnişle karıştırılmamalıdır. Kaynak formülde taze inek peyniri tahıl karışımının yanında sunulur. Bazı sokak satıcıları başka salata ya da soslar ekleyebilir; bunlar servis tercihleridir ve bu tabak için gerekli temel malzemeler değildir.
Quito anlatılarında cosas finas çoğu zaman hornado ya da fritada gibi daha büyük bir domuz eti yemeğinden önce küçük bir tabak olarak sunulur. Bu servis biçimi, yemeği tam bir yahni tarifinden ayırır: pişmiş tahıllar çıtır tostado, az miktarda domuz eti, peynir ve ekşili bir garnitürle bir araya gelir. Sekiz kişilik verim standart formüle dayanır; tabak daha büyük bir öğünün parçasıysa porsiyonlar küçülebilir. Ana öğle yemeği olarak daha büyük kâselerde, başlangıç olarak ise daha küçük porsiyonlarda servis edin.
Tahılların pişmesi zaman aldığından kuru mote ile bezelyeyi bir gece önceden ıslatıp ertesi gün ayrı tencerelerde pişirmek en kullanışlı plandır. Hazırlık süresi tahmini, gece boyunca ıslatma süresini de kapsar; doğrama ve birleştirme daha kısa sürer. Servis sırasında pişmiş tahılları ve domuz etini sıcak tutun. Artanları sığ, kapaklı kaplara alıp gecikmeden soğutun. Bozulabilir pişmiş yiyecekleri iki saat içinde buzdolabına koyun ve yeniden servis etmeden önce iyice ısıtın. Yerel ad ve eşlikçiler değişse de temel fikir And tahıllarını ve farklı dokuları cömertçe bir araya getirmektir.