Cosas finas to nazwa kilku andyjskich dań z ziaren; ich skład zależy od miejscowości. Ta strona przedstawia wersję z Quito. W opisach kuchni miasta oraz w zestawieniu potraw ekwadorskich mote, groch, tostado i drobno posiekany chicharrón podaje się przed hornado lub fritadą. Jest to danie regionalne, a nie oficjalnie uznane danie narodowe. W innych społecznościach Ekwadoru ta sama nazwa odnosi się do pokrewnych, lecz odmiennych połączeń. Wspólna nazwa nie oznacza więc jednej niezmiennej receptury w całym kraju ani nie dowodzi, że danie powstało wyłącznie w jednym mieście.
Źródła opisują różne wersje lokalne. Materiał turystyczny o Quito wspomina rodzinną potrawę z mote, prażoną kukurydzą i chicharrón. Ustandaryzowana receptura akademicka zawiera szerszy zestaw składników z Sierra: świeżą młodą fasolę, dojrzały groch, chochos, ser i curtido. Własne wersje mają również Otavalo i Tulcán. Ich składników nie należy automatycznie dopisywać do przepisu z Quito. Cosas finas najlepiej rozumieć jako rodzinę regionalnych dań z ziaren, których dodatki i sposób podania zmieniają się między społecznościami. Wersji z jednego miejsca nie przedstawiamy jako stałej receptury całego Ekwadoru.
Aby danie można było odtworzyć w domu, przepis wykorzystuje ustandaryzowane ilości na 8 porcji: 750 g mote oraz po 250 g świeżej młodej fasoli, suszonego dojrzałego grochu, przygotowanych chochos i tostado, a także 500 g świeżego sera. Tabela ustandaryzowana podaje 250 g fritady, podczas gdy inny wykaz składników podaje pół funta. Zachowujemy ilość z tabeli i ujawniamy rozbieżność. Tabela podaje też 51 g czerwonej cebuli, 12 g białej cebuli, 30 g pomidora i 14 g soku z limón sutil. Culantro dodaje się według uznania; ilość oleju o neutralnym smaku wynosi 80 g. Nie uzupełniamy ilości, których źródło nie określa.
Masa 750 g mote dotyczy suchej kukurydzy przed namoczeniem i ugotowaniem, a nie ziaren po przygotowaniu. Podczas moczenia i gotowania kukurydza wchłania wodę. Suszony groch również wymaga wcześniejszego przygotowania, natomiast przepis wykorzystuje świeżą młodą fasolę. Warto więc zacząć poprzedniego wieczoru i gotować każdy rodzaj osobno. Czas zależy od odmiany, wieku ziaren i wysokości nad poziomem morza. Źródło nie podaje jednej wiarygodnej liczby minut dla każdego garnka. Sprawdzać miękkość i odcedzić zawartość każdego naczynia, gdy ziarna będą ugotowane, lecz zachowają kształt.
Składniki nie są w jednakowym stanie. Należy kupić chochos już ugotowane, obrane i pozbawione goryczy; surowy łubin nie jest produktem gotowym do spożycia. Tostado oznacza tu wcześniej uprażoną kukurydzę, a nie surową kukurydzę do wspólnego gotowania z pozostałymi ziarnami. Świeży ser krowi podaje się dopiero na talerzu. Wieprzowina musi być całkowicie ugotowana, zanim zostanie posiekana i połączona z ziarnami. Te różnice między produktami suchymi, świeżymi i wcześniej przygotowanymi należą do metody. Podobieństwo nazw nie uzasadnia zamiany jednego składnika na inny.
Mote, groch i fasolę gotuje się w osobnych garnkach, ponieważ nie miękną w tym samym czasie. Zacząć od namoczonych ziaren i osobno kontrolować każde naczynie. Odlać wodę, gdy dany składnik będzie miękki. Źródło nie podaje czasu, który sprawdzi się dla wszystkich produktów, dlatego zegar jest tylko orientacyjną pomocą, a nie zamiennikiem kontroli. Dokładne odcedzenie ogranicza ilość wody na dnie półmiska i zapobiega rozcieńczeniu smaku. Po ugotowaniu ziarna można delikatnie połączyć, nie rozgniatając ich.
Gotowe tostado zapewnia chrupiący kontrast dla miękkich ugotowanych ziaren. Warto wmieszać prażoną kukurydzę tuż przed podaniem, a nie gotować ją w wodzie. Ustandaryzowana lista składników zawiera olej, ale opis przygotowania nie wyjaśnia dokładnie jego zastosowania. Nie wynika z tego polecenie smażenia na głębokim tłuszczu: w razie potrzeby użyć niewielkiej ilości oleju do łagodnego podgrzania gotowej mieszanki na patelni. Nie smażyć ziaren ani nie prażyć ich na sucho. Opisy Quito wymieniają także mapahuirę, czyli tłuszcz wieprzowy pozostały po przygotowaniu fritady. Ponieważ źródła nie podają jej ilości, pozostaje ona udokumentowanym regionalnym wariantem, a nie składnikiem podstawowej receptury.
Curtido z czerwonej i białej cebuli, pomidora, limón sutil i culantro wnosi świeżość i kwasowość, które równoważą ciepłe ziarna oraz wyrazistą wieprzowinę. Ustandaryzowany przepis podaje masę większości warzyw, ale ilość culantro określa jako dowolną. Nie dopisujemy zatem dokładnej liczby gramów. Culantro ma długie liście o ząbkowanych brzegach i nie jest tym samym co kolendra siewna. Świeży ser krowi podaje się obok mieszanki ziaren, zgodnie ze źródłem. Nie dodajemy sałatki, ostrego sosu ani innych dodatków z odmiennych wersji lokalnych bez zatwierdzonych ilości.
W opisach Quito Cosas finas często pojawia się jako mała porcja przed większym posiłkiem z wieprzowiną, na przykład hornado lub fritadą. Pomaga to zrozumieć, dlaczego mieszankę podaje się jako przystawkę albo niewielkie danie, a nie pełny gulasz. Miękkie mote i rośliny strączkowe łączą się z chrupiącym tostado, posiekaną wieprzowiną, świeżym serem i kwaśnym dodatkiem z cebuli oraz pomidora. Ustandaryzowana receptura daje 8 porcji. Wielkość porcji może zależeć od tego, czy danie poprzedza większy posiłek. Nie zmienia to podanej liczby porcji, ale wyjaśnia sposób serwowania.
Namoczenie mote i suszonego grochu poprzedniego wieczoru ułatwia osobne ugotowanie ziaren następnego dnia; warzywa można posiekać krótko przed mieszaniem. Szacowany czas przygotowania uwzględnia nocne moczenie, choć samo siekanie i składanie dania zajmują znacznie mniej czasu. Utrzymywać ugotowane ziarna i wieprzowinę w cieple do podania. Resztki przełożyć w ciągu dwóch godzin do płytkich, przykrytych pojemników i wstawić do lodówki. Ser schłodzić osobno. Podgrzewać dokładnie tylko porcję przeznaczoną do podania, aż będzie parująca w całej objętości; curtido i ser trzymać w chłodzie do tego momentu. Regionalna nazwa i dodatki są różne, a przygotowanie skupia się na ziarnach i ich odmiennych teksturach.