Jan in de zak to holenderski pudding gotowany w wodzie. Nazwa nawiązuje do dawnej metody: miękkie ciasto drożdżowe wiązano w ściereczce i gotowano. Danie występuje pod różnymi nazwami regionalnymi i w kilku wersjach, więc jeden przepis nie może reprezentować wszystkich domowych receptur. W Overijssel określenie pörk bywa związane z puddingiem gotowanym w ściereczce. Ten przepis opiera się na opublikowanej wersji domowej ze wschodniej Holandii: z mąki, mleka, świeżych drożdży, jajka, koryntek i rodzynek, podawanej ze świeżą kiełbaską wieprzową oraz rzadkim sosem cynamonowym.
Kontekst regionalny ma znaczenie, ponieważ Jan in de zak bywa opisywany ogólnie jako danie holenderskie lub północnoholenderskie. Regionalne czasopismo odróżnia poffert z Achterhoek od pörk z Overijssel i opisuje ten drugi jako ciasto gotowane w ściereczce. VisitOost wymienia także Jan in de zak wśród sycących dań, które dawniej jadali robotnicy rolni. Źródła potwierdzają regionalną tradycję, ale nie dowodzą, że nazwa lub metoda należą wyłącznie do jednej prowincji. Dlatego zachowujemy nazwę z listy, dodając Overijssel jako wskazanie tej konkretnej wersji.
Przepis jest współczesną, praktyczną adaptacją do domowej kuchni, a nie dosłowną rekonstrukcją historycznego rękopisu. Ilości składników i podstawowa metoda pochodzą z opublikowanej receptury Jo van Lamoen: przesianej mąki, odrobiny soli, letniego mleka, świeżych drożdży, jednego jajka, koryntek i rodzynek. Ciasto rośnie przez godzinę, potem zostaje luźno zawinięte w wilgotną, oprószoną mąką ściereczkę bawełnianą lub lnianą i delikatnie gotowane przez około półtorej godziny. Ściereczka nadaje puddingowi zaokrąglony kształt i pozostawia ciastu miejsce na wyrośnięcie w gorącej wodzie.
Suszone owoce trafiają do ciasta, a nie tylko na wierzch. Koryntki to drobne, ciemne suszone winogrona o lekko kwaskowym smaku; rodzynki są większe i słodsze. Przed dodaniem należy opłukać oba rodzaje i dokładnie je odsączyć, aby nadmiar wody nie rozrzedził ciasta. W regionalnej recepturze używa się świeżych drożdży. Rozpuszczenie ich w niewielkiej ilości letniego mleka, a następnie mieszanie od środka ułatwia równomierne nawodnienie mąki. Ciasto powinno być gęste i kleiste, ale nie tak zwarte, by dało się je wyrabiać jak bochenek.
Przygotowanie ściereczki jest dziś najmniej typowym elementem. Wybrać czystą bawełnianą lub lnianą ściereczkę na tyle dużą, aby pomieściła ciasto i pozostał nad nim spory zapas materiału. Zwilżyć ją, wycisnąć, obficie oprószyć mąką od wewnątrz i luźno związać. Na dnie garnka ustawić odwrócony żaroodporny spodek, aby materiał nie leżał bezpośrednio na gorącym dnie. Zawiniątko utrzymywać pod wodą, która tylko lekko wrze. Gwałtowne wrzenie może obijać je o garnek i przecierać tkaninę. Nie zamykać ciasta w plastikowym woreczku ani nie używać ściereczki o mocnym zapachu detergentu lub z luźnymi włóknami.
Regionalne źródło podaje pudding ze smażoną świeżą kiełbaską i lekkim sosem cynamonowym. Nie określa liczby kiełbasek, dlatego cztery sztuki to praktyczny wybór do tej domowej wersji na cztery porcje. Sos zagęszcza niewielka ilość mąki i mleka; smak nadają mu cukier i cynamon. Aby zachować holenderskie domowe miary łyżeczkowe, pierwotne pół łyżeczki soli zapisano jako 1 ml, a dwie łyżeczki cynamonu jako 4 ml. Te objętości pozostają niezmienione w angielskiej wersji i we wszystkich lokalizacjach.
Długi czas gotowania jest częścią charakteru potrawy. Po około 90 minutach delikatnego gotowania pozwolić puddingowi krótko odcieknąć przed otwarciem ściereczki; podczas rozwijania wydostaje się gorąca para. W ostatniej fazie osobno usmażyć świeże kiełbaski wieprzowe, aż będą całkowicie upieczone. Kiełbasa jest mięsem mielonym, dlatego cyfrowym termometrem należy sprawdzić, czy środek osiągnął 75 °C. Surowe kiełbaski i używane przy nich przybory trzymać z dala od ugotowanego puddingu, a po kontakcie z surowym mięsem umyć ręce i sprzęt.
Pudding podawać pokrojony w grube plastry z sosem cynamonowym i jedną kiełbaską na osobę. Wygląda skromnie, ale jest sycący: ma jasny, miękki miąższ z drobnymi kawałkami suszonych owoców oraz wytrawny dodatek. Lepiej sprawdza się jako ciepłe danie główne lub treściwa wiejska kolacja niż jako delikatny deser pieczony w formie. Ponieważ nazwy i składniki różnią się regionalnie, przepis opisano jako domową wersję w stylu pörk z Overijssel, a nie jedyny autentyczny Jan in de zak.