Klepacze – placki ziemniaczane pieczone na fajerkach
Małe, cienkie placki z Kujaw, tradycyjnie pieczone bezpośrednio na żeliwnych fajerkach lub płycie kuchni węglowej. W tej domowej wersji używamy suchej patelni żeliwnej, bez dodatku oleju.
Klepacze to placki z tartych ziemniaków pochodzące z Kujaw. W lokalnym nazewnictwie spotyka się także pokrewne określenia, takie jak chlastoki. Na polskiej Liście Produktów Tradycyjnych danie zarejestrowano dla województwa kujawsko-pomorskiego. Opis dotyczy małych, płaskich placków o średnicy około 10 cm: złocistych, z kilkoma ciemniejszymi przypieczeniami, zwartych, ale elastycznych w środku.
Tradycyjną powierzchnią do pieczenia była czysta żeliwna płyta albo fajerki kuchni węglowej. Wpis podaje prostą bazę z tartych ziemniaków, odrobiny soli, startej cebuli i mąki żytniej. Zaznacza też, że sztywniejsze ciasto z większą ilością mąki łatwiej odchodziło od płyty i można je było przewrócić bez rozrywania. Mały rozmiar ułatwiał obracanie. Te kujawskie placki piecze się na sucho, bez dodatkowego tłuszczu.
Większość współczesnych kuchni nie ma już kuchni węglowej z fajerkami. Ta odmierzona wersja domowa zachowuje bezpośrednie pieczenie bez tłuszczu, wykorzystując czystą, dobrze wypaloną patelnię żeliwną. Nie dodaje się do niej jajka, nabiału ani oleju. Placki pieką się do ścięcia i uzyskania elastycznego środka; na złocistej powierzchni pojawiają się pojedyncze ciemniejsze ślady. Podane proporcje ułatwiają powtarzalne przygotowanie, ale nie są przedstawiane jako jedyna historyczna receptura ani dokładny przepis konkretnego zarejestrowanego producenta.


