Zbiór przepisów UNIANDES przypisuje te tortille do La Maná i Pangua w prowincji Cotopaxi. Podaje recepturę na dziesięć porcji i sugeruje kawę. Zweryfikowany wykaz klasyfikuje je jako udokumentowane danie regionalne, a nie narodową potrawę Ekwadoru. Źródło wymienia La Maná i Pangua razem; to lokalne przypisanie ma znaczenie, ponieważ pobliskie potrawy z juki różnią się składnikami i sposobem przygotowania. Zachowujemy tę informację, nie twierdząc, że danie występuje wyłącznie tam. Źródło podaje miejscowości i liczbę porcji, ale nie opisuje historii zmian przepisu w poszczególnych domach. Dlatego pozostajemy przy potwierdzonym zakresie informacji.
Tabela standaryzowana podaje 500 g juki, 32 g masła, 32 g smalcu i 250 g sera na dziesięć porcji. Nie ustala liczbowo soli ani oleju: sól do smaku, olej według potrzeby. Domowe szacunki w tym przepisie są wyraźnie oznaczone. Tabela na dziesięć porcji daje pewniejszą podstawę ilości niż krótki opis. Zachowujemy podane w niej masy, zamiast przenosić ilości z innych ekwadorskich tortilli z juki. Ta wersja nie łączy placków z innymi masami, nadzieniami ani formami z juki. Korzysta z tabeli standaryzowanej i jasno oznacza praktyczne szacunki.
Skrócona metoda każe ugotować i rozgnieść obraną jukę, połączyć ją z masłem, tłuszczem wieprzowym i serem, uformować tortille i usmażyć. Ponieważ tekst zawiera też ogólne miary domowe, tutaj powtarzalne ilości pochodzą z tabeli standaryzowanej. Sól i olej traktujemy osobno od odmierzonych składników: sól to ilość początkowa, a olej — praktyczny górny szacunek, nie nakaz wlania całej porcji na patelnię. Ilość oleju nie oznacza, że placki mają go wchłonąć; po każdej partii odsączamy nadmiar. Patelnia powinna być na tyle szeroka, by placki się nie stykały.
Odmiana juki ma znaczenie. Codex opisuje słodką jukę jako handlową odmianę do świeżego spożycia i wymaga obrania oraz pełnego ugotowania. Lokalne źródło nie podaje odmiany, dlatego używaj wyłącznie słodkiej juki spożywczej z pewnego źródła, nigdy gorzkich lub nieznanych korzeni. Nawet słodka juka spożywcza różni się zależnie od sprzedawcy i korzenia. Kupuj ją jako produkt do bezpośredniego gotowania w zaufanym sklepie, obierz i dokładnie ugotuj; zapach ani surowy smak nie potwierdzają bezpieczeństwa. Obieranie odsłania jasny miąższ. Przed krojeniem usuń wszystkie brązowe i różowe resztki skórki, a uszkodzonych części korzenia nie używaj.
Dokładnie obierz jukę, pokrój równo i gotuj do miękkości. Nie próbuj jej na surowo. Odcedź i wylej wodę, krótko odparuj, a przed rozgnieceniem usuń twardy środkowy włókienny rdzeń. Dzięki temu zwięzła instrukcja źródłowa staje się praktyczna. Dokładne odcedzenie i krótkie odparowanie zapobiegają rozrzedzeniu masy przez nadmiar wody. Twardy środkowy włóknisty rdzeń może pozostać łykowaty, więc usuń go, póki juka jest ciepła i łatwa w obróbce. Ostudzoną jukę trudniej równomiernie rozgnieść i połączyć z tłuszczami. Przygotuj więc miskę i odmierzone składniki, zanim skończysz odcedzanie.
Masło i smalec zmiękczają masę, a queso fresco nadaje smak i strukturę. Źródło nie określa rodzaju sera ani rozmiaru. Ekwadorski świeży ser oraz dziesięć równych placków to decyzje redakcyjne. Nie dodawaj mąki ani jajka. Rozgniatanie ciepłej juki pomaga równomiernie rozprowadzić masło i smalec przed dodaniem sera. Świeże sery różnią się wilgotnością i słonością, dlatego sól dopasuj dopiero po wymieszaniu. Ilość sera pozostaje zgodna z tabelą; nie dodajemy drugiego sera ani słodzidła. Queso fresco pozwala praktycznie zrealizować ogólne źródłowe określenie „ser”.
Smaż na cienkiej warstwie oleju na średnim ogniu i obracaj dopiero, gdy pierwsza strona będzie zwarta i złocista. Źródło nie podaje czasu; szacunek zależy od grubości. Smaż partiami, by placki się rumieniły, a nie dusiły. Równe małe placki to redakcyjny wybór, by dziesięć porcji smażyło się podobnie długo. Średni ogień pozwala ściąć skórkę i ogrzać już ugotowaną jukę z serem bez przypalenia. Jeśli nie znasz mocy palnika, usmaż najpierw jedną próbną sztukę, a potem dostosuj temperaturę. Podczas smażenia nie dociskaj placków.
Podawaj na ciepło z kawą, którą poleca źródło. Resztki schłodź w ciągu dwóch godzin, a przy temperaturze powyżej 32°C w ciągu godziny; przechowuj w temperaturze do 4°C przez 3–4 dni i podgrzej do 74°C. To współczesne wskazówki, nie część historycznej metody. Kawa jest udokumentowaną propozycją podania. Źródło krótko wspomina lokalny napój z platana, ale nie podaje jego przygotowania; pomijamy go, by nie wymyślać drugiego przepisu. Przed podaniem ułóż gotowe sztuki obok siebie, by para nie zbierała się pomiędzy nimi. Resztki przechowuj krótko, zgodnie z podanymi niżej zasadami.