Caldo de novios opisuje się jako macabeańską zupę z Macas, w prowincji Morona Santiago. Lokalne relacje łączą ją z uroczystościami weselnymi, podczas których nowożeńcy lub ich rodziny podawali zupę gościom jako wyraz gościnności i wdzięczności. Nazwa odnosi się do konkretnej regionalnej praktyki, a nie do jednego, niezmiennego przepisu wszystkich rodzin. Zweryfikowany spis potraw Ekwadoru klasyfikuje ją jako regionalną. Nie należy przedstawiać jej jako dania narodowego ani przypisywać wszystkim społecznościom Amazonii. Ten przepis zachowuje przypisanie źródłom macabeańskim.
Zapisy zachowują kilka wariantów. Teza Centralnego Uniwersytetu Ekwadoru opisuje białą marchew, liście rolaquimby i białą kość na zupę; praca UTPL i relacja macabeańska wymieniają kawałki wołowiny, mote, żółtą marchew, białą cebulę, kolendrę, kmin i czosnek. Odrębny przepis GoRaymi ma inne proporcje i mocniej opiera wywar na kościach. Ta wersja podąża za tradycją wołowiny, mote i żółtej marchwi. Formuły z białą marchwią albo wywarem opartym głównie na kościach pozostają osobnymi wariantami, zamiast tworzyć rzekomo jedną historyczną recepturę.
Lokalne opisy są zgodne co do metody, choć nie co do ilości: wołowina i kości długo się gotują, wywar się przecedza, a następnie gotuje w nim mote, marchew i rolaquimbę; mięso wraca do garnka na końcu wraz z aromatami. Podane tu ilości dla sześciu osób są praktycznymi szacunkami redakcyjnymi, a nie miarami zaczerpniętymi z oryginalnego źródła. Użycie ugotowanego, obranego mote ułatwia zaplanowanie czasu. Żeberka z kością dają solidne kawałki mięsa, a kości wzbogacają wywar. Dopraw solą dopiero po zmięknięciu mote i warzyw.
Zacznij od włożenia wołowiny i kości do zimnej wody i powoli podgrzewaj garnek. Gdy woda zawrze, zbierz pianę, a następnie utrzymuj delikatne pyrkanie, aż mięso zmięknie. Mocne gotowanie może zmętnić wywar i rozpaść mięso na drobne włókna. Po przecedzeniu dokładnie sprawdź mięso i wywar pod kątem drobnych odłamków kości. Dopiero potem dodaj marchew, mote i przygotowane liście. Wołowinę włóż z powrotem pod koniec, aby zachować większe kawałki i nie rozgotować jej podczas mięknięcia warzyw.
Rolaquimba to lokalna nazwa liściastego składnika używanego w kuchni macabeańskiej. Badanie amazońskich zwyczajów żywieniowych z 2017 roku wstępnie łączy tę nazwę z Vasconcellea monoica, zaznaczając jednocześnie, że badań dotyczących tego gatunku jest niewiele. To samo badanie odnotowuje lokalne ostrzeżenie dotyczące owocu. Źródła kulinarne opisują jako żywność gotowane liście, nie owoce. Używaj wyłącznie liści spożywczych, których tożsamość potwierdził zaufany dostawca. Nie zbieraj rośliny, nie podawaj owocu i nie zastępuj liści nierozpoznaną rośliną. Zdjęcie ma charakter ilustracyjny i nie potwierdza bezpieczeństwa dzikiego okazu.
Opisana lokalna metoda krótko blanszuje liście przed dalszym gotowaniem w zupie. W tej domowej wersji blanszuj je w czystym wrzątku, odcedź i dodaj do przecedzonego wywaru razem z ugotowanym mote i drobno pokrojoną marchewką. Cebulę, czosnek, kmin i większość soli dodaj dopiero pod koniec gotowania, a kolendrę wmieszaj tuż przed końcem. Taka kolejność pozwala zmięknąć warzywom, a wołowinie zachować rozpoznawalne kawałki. Przygotowanie dodatków można wykonać podczas gotowania mięsa.
Juka jest często wymieniana jako dodatek do zupy. Ten przepis wykorzystuje świeżą słodką jukę sprzedawaną do bezpośredniego spożycia, nigdy gorzki ani niezidentyfikowany korzeń. Dokładnie ją obierz, pokrój na równe kawałki i ugotuj w osobnym garnku do miękkości. Odcedź i wylej wodę z gotowania; podawaj jukę osobno, aby skrobia nie zmąciła wywaru. Nie próbuj surowej juki. Guayusa pojawia się w lokalnych opisach jako napój do regionalnego posiłku, ale jej przygotowanie nie jest częścią tego przepisu.
Podawaj zupę gorącą, tak aby w każdej misce znalazły się wywar, mote, marchew, liście i wołowina, a obok ugotowana juka. Przepis nie twierdzi, że każde wesele lub gospodarstwo serwuje ją w identyczny sposób. Resztki szybko schłodź i wstaw do lodówki w ciągu dwóch godzin, a gdy temperatura przekracza 32 °C — w ciągu godziny. Przechowuj w temperaturze do 4 °C i zjedz w ciągu trzech–czterech dni. Podgrzej do 74 °C. Długie, łagodne gotowanie wystarcza w tej metodzie; termometr nie jest potrzebny w wyposażeniu ani na ilustracjach.