Nogadas de Ibarra to tradycyjne słodycze związane z miastem Ibarra w ekwadorskiej prowincji Imbabura. Lokalne opisy przedstawiają je jako miękkie, słodkie kawałki z tocte — jadalnymi orzechami andyjskiego drzewa. Często sprzedaje się je w małych drewnianych pudełkach, które stały się charakterystycznym elementem miejskiego handlu słodyczami. Ten przepis zachowuje regionalny kontekst i nie przedstawia nogadas jako narodowego dania Ekwadoru.
Nazwa nogadas obejmuje kilka lokalnych receptur. Przepis domowy z Ibarra, zapisany przez Orígenes Ecuador, wymienia panelę, wodę, cytrynę lub kwasek cytrynowy, esencję anyżową i tocte. Panelę rozpuszcza się i przecedza, po czym ponownie gotuje syrop do półstałej konsystencji i formuje słodycze w drewnie. Osobny artykuł prasowy opisuje białe nogadas oraz wersję z panela i ubitymi białkami jaj. Ponieważ składniki i sposób przygotowania się różnią, ten przepis opiera się na domowej wersji bez jaj; wariant z białkami pozostaje odrębny.
W domowym źródle podano 1 kg paneli, 2 miarki objętościowe wody i 1 miarkę objętościową tocte, ale nie określono ilości cytryny lub kwasku cytrynowego ani esencji anyżowej. Główne proporcje pozostają bez zmian; redakcyjnie ustalono sok z jednej małej cytryny i ½ łyżeczki esencji anyżowej. Jedna miarka objętościowa ma tu pojemność 240 ml, zarówno dla wody, jak i dla tocte. Źródło nie podaje dokładnej wydajności, więc około 24 małe kawałki to tylko praktyczna wskazówka. Można pokroić je drobniej lub grubiej, zależnie od pudełka albo formy.
Tocte nie jest ogólną nazwą dowolnych orzechów. To jadalne orzechy Juglans neotropica, nazywane także orzechami andyjskimi, wykorzystywane w lokalnych słodyczach z Ibarra. Ich smak przypominający orzech włoski równoważy głębokie, melasowe nuty paneli. Posiekać orzechy tak, by równomiernie rozłożyły się w słodyczach, a garść zostawić do posypania wierzchu. Tocte należy do orzechów drzewnych i trzeba wyraźnie poinformować o nim osoby z alergią na orzechy. Jeśli tocte nie jest dostępne, można użyć zwykłych orzechów włoskich, ale gotowy wyrób należy nazwać wersją z orzechami włoskimi, a nie nogadas z tocte.
Oryginalny przepis domowy nie określa temperatury syropu. Etap miękkiej kulki ułatwia powtarzalne przygotowanie: kropla syropu w zimnej wodzie powinna utworzyć elastyczną kulkę, która spłaszcza się po naciśnięciu. Termometr cukierniczy daje mierzalny punkt odniesienia, ale wysokość nad poziomem morza zmienia temperatury etapów gotowania cukru. Na poziomie morza etap miękkiej kulki osiąga się w przybliżeniu przy 112–116 °C. Na większej wysokości zmierzyć lokalną temperaturę wrzenia wody i odjąć różnicę względem 100 °C od temperatury docelowej dla poziomu morza. Ma to szczególne znaczenie w andyjskich okolicach Ibarra. Dodatkowo sprawdzić syrop w zimnej wodzie, usuwając wcześniej rondel z ognia.
Panela jest często sprzedawana w twardych blokach. Wcześniejsze posiekanie ułatwia jej równomierne rozpuszczenie. Przecedzenie syropu usuwa większe drobiny, a cytryna i anyż wnoszą delikatne aromaty wymienione w lokalnym źródle. Po osiągnięciu właściwego etapu wmieszać posiekane tocte i szybko przełożyć masę do formy wyłożonej papierem do pieczenia. Tradycyjnie używa się małych drewnianych pudełek na nogadas; w domu wygodna będzie kwadratowa forma. Przed krojeniem pozostawić masę bez poruszania, aż całkowicie stężeje. Gorący syrop może poważnie poparzyć, a ciepłe kostki nie zachowają równych krawędzi.
Ten przepis jest redakcyjną domową adaptacją jednej opisanej receptury z Ibarra. Nie odtwarza tajnego przepisu konkretnej rodziny ani nie ustanawia jednolitego standardu dla miasta. Miejska strona turystyczna potwierdza lokalny kontekst, miękką konsystencję, tocte i drewniane pudełka; przepis domowy dostarcza wybranej listy składników i głównych proporcji. Inne regionalne źródła opisują odmienne etapy gotowania, aromaty i wersje z białkami jaj. Warto zachować te różnice: słodycze mogą być silnie związane z miejscem, a jednocześnie występować w wielu rodzinnych i rzemieślniczych wariantach.
Podawać małe porcje do kawy lub herbaty albo zapakować słodycze na prezent. Przechowywać je szczelnie i z dala od wilgoci, która zmiękcza powierzchnię i skleja kawałki. Wyrób zawiera dużo cukru i orzechy drzewne. Nie podawać go osobom z alergią na tocte lub orzechy włoskie; dzieci trzymać z dala od gorącego syropu. Po całkowitym ostudzeniu słodycze wystarczy pokroić, zapakować i podzielić się małym smakiem regionalnego cukiernictwa z Ibarra.