Nazwa Cóctel de langostinos: Carapachudo oznacza coś więcej niż dowolny koktajl z owoców morza. To rodzinny przepis związany z wyspą Isabela na Galápagos, zapisany w lokalnym zbiorze receptur, do którego swoje historie przekazały rodziny z wyspy. Danie przypisano Keimy Moncayo, a towarzysząca mu opowieść przedstawia wspomnienia jej babci, Rosy Solórzano. Źródło podaje pięć porcji i zaznacza, że rodzina przygotowywała potrawę w sezonie połowu langostino. Dlatego należy opisywać ją jako sezonowe danie regionalne, a nie narodową potrawę Ekwadoru ani jeden obowiązujący przepis dla całego archipelagu.
Rosa Solórzano wspomina, że przepis powstał jako adaptacja koktajlu krewetkowego, który przygotowywała wcześniej. Gdy w latach osiemdziesiątych przyjechała na Isabela, krewetki nie były tam łatwo dostępne. Zastąpiła je langostino, które wówczas łowiono w pobliżu zatoki i Lobería Grande. Jej wnuczka Keimy Moncayo opowiada, że koktajl przyrządzano tylko wtedy, gdy trwał sezon na ten połów. Ta rodzinna relacja wyjaśnia związek przepisu z lokalną dostępnością składników; nie dowodzi, że wszyscy mieszkańcy wyspy robili go tak samo. Zapis w książce zachowuje konkretną wersję i wspomnienie dwóch osób, a nie niezmienną tradycję całego Ekwadoru.
Rodzinny zapis wymienia 900 g ogonów langostino, pomidora, czerwoną cebulę, gałązkę pietruszki, cztery owoce określone jako limones, paprykę, łyżkę oleju oraz sól i pieprz. Ilość owoców morza jest podana także w źródle jako 2 funty, czyli około 900 g. Pomidor, cebula i papryka nie mają określonej wielkości. Źródło nie rozstrzyga też, o jaki dokładnie cytrus chodzi, ani jaki kolor lub odmianę papryki zastosować. Zachowuje słowo cucharada przy oleju, ale nie podaje objętości tej miary ani rodzaju oleju. Nie należy zatem dopisywać gramatury warzyw, utożsamiać limones z konkretną odmianą cytryny ani przeliczać cucharada na mililitry lub polską łyżkę.
W przepisie pozostawiono nazwę langostino, ponieważ polskie nazwy krewetek i langust bywają stosowane dla różnych skorupiaków. Władze Parku Narodowego Galápagos wskazują lokalny gatunek Scyllarides astori i opisują sezonowy, regulowany połów prowadzony przez licencjonowanych rybaków rzemieślniczych. Sezony i wymogi mogą się zmieniać, więc osoba kupująca produkt na wyspach powinna sprawdzić obowiązujące przepisy oraz potwierdzenie legalnego wyładunku u sprzedawcy. Poza Galápagos należy wybierać langostino przeznaczone do sprzedaży i spożycia. Ten przepis nie stanowi zachęty do samodzielnego zbierania ani połowu dzikich skorupiaków.
Źródłowy sposób przygotowania nakazuje oczyścić ogony, naciąć je wzdłuż, wyjąć przewód pokarmowy i blanszować w gorącej wodzie przez około dziesięć minut. Sam czas nie daje pewności, że każdy kawałek osiągnął bezpieczną temperaturę, ponieważ ogony mogą mieć różną wielkość, a woda różnie szybko stygnie. Dlatego w domowej wersji należy rozpocząć sprawdzanie po pięciu minutach i użyć czystego termometru spożywczego. Najgrubsza część powinna osiągnąć 63 °C, a mięso powinno stać się perłowe i nieprzezroczyste. Jest to jawnie zaznaczona wskazówka bezpieczeństwa dodana do przybliżonej rodzinnej techniki, nie cytat z oryginalnej opowieści. Termometr jest potrzebny do rzetelnej kontroli temperatury.
Po ugotowaniu langostino trzeba odcedzić, szybko schłodzić i drobno pokroić. Pomidor, cebulę i paprykę kroi się w kostkę, a pietruszkę sieka. Warzywa należy wymieszać z sokiem z cytrusów, olejem, solą i pieprzem, a następnie odstawić na pięć minut. Dopiero potem dodaje się ugotowane langostino. Krótka instrukcja rodzinna nie opisuje wszystkich czynności higienicznych, dlatego przepis dopowiada rozdzielenie surowych owoców morza od gotowych składników i szybkie chłodzenie. Nie dodaje majonezu, ketchupu, awokado, krakersów ani innych produktów, których nie ma w zapisanej wersji. Takie dodatki zmieniłyby jej skład.
Surowe owoce morza należy obrabiać na osobnej desce, a przed krojeniem warzyw umyć ręce i sprzęt. Ugotowane ogony powinny szybko trafić do lodówki, najlepiej na czystym, płytkim talerzu, który ułatwia chłodzenie. Gotowy koktajl przechowywać pod przykryciem w temperaturze 4 °C lub niższej i podawać na zimno. Nie pozostawiać go w temperaturze pokojowej dłużej niż dwie godziny, a gdy jest cieplej niż 32 °C — dłużej niż godzinę. Resztki schować ponownie do lodówki w tym samym limicie. Ponieważ jest to potrawa z ugotowanymi owocami morza, zachowanie chłodu i czystych przyborów ma znaczenie dla bezpieczeństwa.
Podane ilości są przeznaczone dla pięciu porcji, zgodnie z rodzinnym źródłem. Wspomnienie o dawnym połowie w okolicy zatoki nie określa obecnej dostępności ani aktualnych dat sezonu. Przed zakupem langostino na Galápagos należy sprawdzić obowiązujące regulacje i dokumenty dotyczące pochodzenia. Jeśli właściwy produkt nie jest dostępny lub nie wolno go legalnie sprzedawać w danym czasie, lepiej poczekać. Zastąpienie go innym skorupiakiem stworzyłoby nową wersję, którą należałoby nazwać adaptacją, a nie przedstawiać bez wyjaśnienia jako to samo rodzinne Carapachudo. W ten sposób nazwa, pochodzenie i ograniczenia źródła pozostają czytelne.