Horchata de Nabón pochodzi z górskiego kantonu Nabón w prowincji Azuay, gdzie lokalne rodziny uprawiają rośliny aromatyczne i lecznicze. Oficjalny przewodnik turystyczny Ekwadoru opisuje napój jako mieszankę ziół i kwiatów, podawaną na ciepło lub zimno z sokiem z cytryny. To udokumentowana lokalna specjalność związana z rolniczymi społecznościami regionu. Źródła nie potwierdzają, że jest to oficjalny napój narodowy ani jeden przepis obowiązujący w całym Ekwadorze.
Opublikowane opisy pokazują, że mieszanki różnią się zależnie od producenta i okresu. Badanie stowarzyszenia producentów horchaty z Cochapata, miejscowości w kantonie Nabón, podaje, że saszetka o masie 36 g wystarcza na 5 l napoju. W starszym badaniu jednej z naboneńskich grup wymieniono dziewięć roślin: cedrón, toronjil, miętę, werbenę cytrynową, róże, rumianek, ataco, anyż zielony i liście pomarańczy. Późniejsze opracowanie produkcji opisuje inną, dziesięcioelementową mieszankę, z dodatkowym materiałem różanym i odmiennymi proporcjami. Są to dane o konkretnych produktach i okresach, a nie jedna lista składników dla wszystkich producentów.
W tym przepisie używa się jednej saszetki suszonej mieszanki ziołowej w stylu Nabón o masie 36 g oraz 5 l wody pitnej. W przypadku gotowej lokalnej mieszanki należy sprawdzić etykietę, ponieważ skład może być inny. Przy samodzielnym komponowaniu mieszanki kupić wymienione suszone rośliny u sprawdzonego sprzedawcy żywności lub ziół i kierować się nazwami podanymi przez dostawcę; lokalne nazwy potoczne nie zawsze odpowiadają jednoznacznie gatunkom botanicznym. Nie używać nieznanych dzikich roślin ani nie traktować naparu jako lekarstwa.
Przywołane badanie opakowania dokumentuje masę mieszanki i wydajność napoju, ale nie podaje kompletnej domowej metody ani stałego czasu parzenia. Poniższy sposób to redakcyjna propozycja wykorzystania udokumentowanej proporcji: podgrzać wodę, parzyć saszetkę pod przykryciem, a następnie odcedzić napar. Zacząć od około 10 minut. To orientacyjny czas zaproponowany na potrzeby tego przepisu, a nie potwierdzona tradycyjna reguła ani zalecenie z etykiety. Dłuższe parzenie może wzmocnić smak lub zwiększyć cierpkość, dlatego przedłużenie czasu poprzedzić próbą.
Przygotować czysty duży garnek lub naczynie żaroodporne mieszczące bezpiecznie 5 l, miarkę oraz drobne sito, jeśli mieszanka jest luzem. Doprowadzić wodę do wrzenia i wyłączyć palnik. Włożyć saszetkę albo zioła do czystego, wielorazowego woreczka do zaparzania i przykryć garnek. Po około 10 minutach spróbować niewielką ilość. Aby uzyskać mocniejszy napar, parzyć jeszcze kilka minut; wyjąć woreczek lub przecedzić napar, gdy smak ziół i kwiatów będzie zrównoważony. Jeśli napar jest zbyt intensywny, dolać trochę gorącej wody. To redakcyjna wskazówka, nie ilość określona na etykiecie stowarzyszenia.
Informacje turystyczne Azuay podają, że horchatę z Nabón serwuje się na ciepło lub zimno z sokiem z cytryny. Po odcedzeniu dodawać sok stopniowo, aby dopasować kwasowość. Źródła wykorzystane dla tej receptury nie określają cukru, dlatego go pominięto; w razie potrzeby można dosłodzić napój przy stole. Jeśli napar ma być zimny, szybko schłodzić go w płytkim naczyniu lub w kąpieli lodowej, a następnie wstawić do lodówki. Nie pozostawiać dużego garnka na wiele godzin w temperaturze pokojowej.
Horchata de Nabón pokazuje, że napój może mieć duże znaczenie lokalne, nie będąc jednocześnie krajowym standardem. Producenci z Nabón uprawiają i suszą rośliny do swoich mieszanek, a listy i proporcje udokumentowane w badaniach różnią się. Oddzielenie potwierdzonej proporcji saszetki do wody od zmiennego składu ziół pozwala jasno opisać domowy sposób bez przypisywania każdemu gospodarstwu tej samej receptury.
Używać wody pitnej i czystych przyborów. Odcedzony napar wstawić do lodówki w ciągu 2 godzin, a jeśli temperatura otoczenia przekracza 32 °C — w ciągu 1 godziny. Przechowywać pod przykryciem w temperaturze 4 °C lub niższej i zużyć w ciągu 3–4 dni. Wyrzucić, jeśli pojawi się nietypowy zapach, wygląd lub musowanie. To współczesne zasady bezpiecznego przechowywania, a nie opis tradycyjnej praktyki.