Chugchucaras wywodzi się z Latacungi, stolicy Cotopaxi w ekwadorskich Andach. Asociación de Chefs del Ecuador nazywa je emblematycznym daniem Cotopaxi, a miejski urząd turystyki wymienia je wśród typowych potraw, których goście mogą szukać na targach w Latacundze. To wyraźne lokalne uznanie, dlatego projekt klasyfikuje danie jako regionalne. Nie przedstawiamy go jako jednego dania narodowego ani nie twierdzimy, że każdy ekwadorski półmisek wygląda tak samo.
Nazwę często tłumaczy się słowami kichwa związanymi z drżeniem i skórą, co odnosi się do wieprzowej skórki podawanej z daniem. Stowarzyszenie kucharzy opisuje ten związek ostrożnie, a inne opowieści się różnią. Tutaj jest to przekazywane wyjaśnienie, a nie potwierdzony fakt językowy. Samo danie łatwiej rozpoznać: obfity zestaw wyrazistej wieprzowiny i chrupiących dodatków, którym dzieli się przy stole albo zamawia w lokalu w Latacundze.
Ta wersja łączy dwa udokumentowane lokalne przepisy, nie mieszając ich wydajności. Przepis szefa kuchni Jorge Salasa ze stowarzyszenia opisuje wieprzowinę gotowaną w wodzie z przyprawami i wykańczaną olejem, podawaną z cuero reventado, mote, ziemniakami, dojrzałym plantanem, empanadami, prażoną kukurydzą, popcornem, gotowaną kukurydzą i sałatą. Półmisek Supermaxi dla czterech osób podaje praktyczne ilości fritady i słodkich empanad mejido. Źródła różnią się rodzajem empanad i liczbą porcji; przepis na domowy półmisek podąża za drugim, a pierwszy styl opisuje osobno.
Fritada to nie po prostu wieprzowina wrzucona do gorącego oleju. Kostki najpierw gotują się z solą, kuminem, czosnkiem, cebulą i wodą; gdy płyn odparowuje, mięso mięknie i wytapia tłuszcz. Odmierzona odrobina oleju może pomóc, jeśli kawałek jest chudy. Pozwól mięsu zrumienić się w tym tłuszczu, zamiast szybko je wysuszyć na mocnym ogniu. Ciężki garnek i umiarkowana temperatura pomagają ugotować środek, zanim zewnętrzna warstwa zciemnieje.
Empanady mejido wnoszą słodką nutę. Świeży ser, cukier i jajko gotuje się na kremowe nadzienie, studzi, a następnie zawija w małe krążki maślanego ciasta z rodzynkami. Przepis daje osiem miniempanad, po dwie na półmisek. Ugotuj nadzienie jajeczne do 71,1 °C (160 °F), ostudź przed formowaniem i dokładnie sklej ciasto, żeby nadzienie nie dostało się do gorącego oleju. Smaż partiami i odsącz na kratce.
Ugotowany mote ułatwia przygotowanie; suchy mote wymaga nocnego moczenia i dłuższego gotowania, więc ta metoda pozostaje osobnym przygotowaniem z wyprzedzeniem. Małe ziemniaki krótko się podgotowuje, osusza i rumieni w części wieprzowego tłuszczu. Dojrzały plantan smaży się osobno, aż będzie miękki i złoty. Tostado i canguil dają dwie różne tekstury kukurydzy: prażoną i jędrną oraz lekką, pękającą. Trzymaj je suche, gdy kończą się gorące składniki.
W tym domowym przepisie użyj gotowego cuero reventado. Lokalne kuchnie mogą same przygotowywać skórę wieprzową, ale źródło traktuje ją jako gotowy składnik i nie podaje pełnej, bezpiecznej metody napowietrzania surowej skóry w domu. Kupiona skórka pozostanie chrupiąca, gdy będzie sucha. Podaj ají osobno, żeby każdy wybrał ostrość, i układaj półmiski tuż przed jedzeniem, by para nie zmiękczyła chrupiących elementów.
Czystym termometrem sprawdź, czy gruby kawałek wieprzowiny osiągnął co najmniej 62,8 °C (145 °F), a potem odpoczywał 3 minuty; duś dalej, aż będzie miękki. Surową wieprzowinę trzymaj oddzielnie od sałaty i gotowych dodatków. Ugotowane składniki schłodź w płytkich pojemnikach w ciągu 2 godzin, zjedz w 3–4 dni i podgrzej do 74 °C (165 °F). Chugchucaras to regionalny specjał Cotopaxi/Latacungi z udokumentowanymi wariantami dodatków i empanad, a nie jednolity standard krajowy.