Chugchucaras hoort bij Latacunga, de hoofdstad van Cotopaxi in de Ecuadoraanse Andes. De Asociación de Chefs del Ecuador noemt het gerecht emblematisch voor Cotopaxi; het gemeentelijke toeristenbureau vermeldt het bij de typische gerechten die bezoekers op de markten van Latacunga kunnen vinden. Die lokale erkenning is duidelijk, dus het project classificeert het als regionaal. We presenteren het niet als één nationaal gerecht en beweren niet dat iedere Ecuadoraanse schotel op dezelfde manier wordt samengesteld.
De naam wordt vaak verklaard met Kichwa-woorden die met trillen en huid te maken hebben, verwijzend naar het varkenszwoerd op de schotel. De koksvereniging formuleert die relatie voorzichtig en andere verhalen verschillen. Hier blijft het een overgeleverde verklaring, geen bewezen taalkundig feit. Het gerecht zelf is makkelijker te herkennen: een royale combinatie van hartig varkensvlees en krokante bijgerechten, om aan tafel te delen of bij een eetplek in Latacunga te bestellen.
Deze versie combineert twee gedocumenteerde lokale recepten zonder de porties door elkaar te halen. De receptuur van chef Jorge Salas bij de koksvereniging beschrijft gekruid varkensvlees dat in water gaart en met olie wordt afgemaakt, samen met cuero reventado, mote, aardappelen, rijpe bakbanaan, empanadas, geroosterde maïs, popcorn, gekookte maïs en sla. De Supermaxi-schotel voor vier geeft praktische hoeveelheden voor fritada en zoete mejido-empanadas. De bronnen verschillen in empanadastijl en portiegrootte; dit recept volgt de tweede voor thuis en behandelt de andere stijl apart.
Fritada is niet simpelweg varkensvlees dat in hete olie wordt gegooid. De blokjes garen eerst met zout, komijn, knoflook, ui en water; terwijl het vocht verdampt, wordt het vlees zacht en komt er vet vrij. Een beetje afgemeten olie helpt het vlees bruinen als de snede mager is. Laat de blokjes in dat vet kleuren in plaats van ze met te hoog vuur droog te bakken. Een zware pan en matige hitte helpen het midden garen voordat de buitenkant donker wordt.
De mejido-empanadas geven de schotel een zoete toets. Verse kaas, suiker en ei worden tot een romige vulling gekookt, afgekoeld en met rozijnen in kleine deegcirkels met boter gevouwen. Het recept maakt acht mini-empanadas, twee per schotel. Verhit de eiervulling tot 71,1 °C (160 °F), laat afkoelen voor het vormen en sluit het deeg stevig zodat de vulling niet in de hete olie loopt. Frituur in kleine porties en laat uitlekken op een rooster.
Gekookte mote maakt de maaltijd praktischer; droge mote moet een nacht weken en langer koken, daarom staat die route apart als voorbereiding vooraf. De kleine aardappelen worden kort voorgekookt, gedroogd en krokant gebakken in een deel van het varkensvet. Rijpe bakbanaan wordt apart goudbruin gefrituurd. Tostado en canguil geven twee verschillende maïstexturen: geroosterd en stevig tegenover gepoft en licht. Houd beide droog terwijl de warme onderdelen afmaken.
Gebruik voor dit huisrecept kant-en-klare cuero reventado. Lokale keukens kunnen varkenshuid zelf bereiden, maar de bron vermeldt die als reeds bereide component en geeft geen volledige veilige methode om rauw zwoerd thuis op te blazen. Gekocht zwoerd blijft krokant als je het droog bewaart. Serveer ají apart zodat iedereen de pittigheid kan kiezen en stel de schotels kort voor het eten samen, zodat stoom de krokante onderdelen niet zacht maakt.
Controleer met een schone thermometer of een dik stuk varkensvlees minstens 62,8 °C (145 °F) bereikt en laat het daarna 3 minuten rusten; gaar verder tot het mals is. Houd rauw varkensvlees apart van sla en kant-en-klare bijgerechten. Koel bereide onderdelen binnen 2 uur in ondiepe bakjes, gebruik binnen 3–4 dagen en verwarm restjes tot 74 °C (165 °F). Chugchucaras is een regionale specialiteit van Cotopaxi/Latacunga met gedocumenteerde variaties in bijgerechten en empanadas, geen uniforme nationale standaard.