Rumuńska nazwa tego dania brzmi Ciorbă de salată verde cu omletă și afumătură. Ciorbă oznacza grupę rumuńskich zup o kwaśnej nucie, a nie jeden ściśle określony przepis. W zależności od dania i domowej tradycji kwaśny smak może pochodzić z octu, fermentowanych otrębów lub innych kiszonych składników; nie są one automatycznie zamienne. W tej wersji odmierza się łagodny ocet i dodaje go stopniowo, aby zachować równowagę z delikatną sałatą i wędzoną wieprzowiną. Polska nazwa „zupa sałatowa” jest poświadczona w publikacji Polsko-Rumuńskiego Szlaku Lokalnych Kulinariów, która odnotowuje również podawanie podobnej zupy z omletem w Maramureszu. To domowa receptura redakcyjna, a nie jedyny oficjalny lub regionalnie wyłączny wariant.
Każdy składnik pełni tu odrębną funkcję. Zieloną sałatę kroi się w szerokie paski i gotuje krótko, żeby liście pozostały rozpoznawalne. Wędzony boczek lub rumuński kaizer nadaje wywarowi mięsny smak, aromat dymu i sól. Szczypior cebuli dymki, młode łodygi czosnku z zielonymi częściami oraz drobno pokrojona marchew tworzą podstawę zupy. Pietruszka i koperek wnoszą świeży ziołowy aromat, a pełnotłusta kwaśna śmietana łagodzi smak i nadaje wywarowi kremowości. Sałaty się nie miksuje ani nie zagęszcza mąką. Omlet przygotowuje się osobno na patelni, kroi w cienkie paski i wkłada do misek dopiero przy podawaniu.
Najpierw roztrzepać trzy jajka z niewielką ilością mleka, połową posiekanej pietruszki, szczyptą soli i odrobiną czarnego pieprzu. Rozgrzać na średniej patelni około 15 ml oleju słonecznikowego i wlać masę jajeczną. Poczekać, aż spód się zetnie, ostrożnie odwrócić omlet i dosmażyć go z drugiej strony. Środek powinien osiągnąć temperaturę 71,1 °C; sprawdzić ją termometrem kuchennym. Jest to zatwierdzony punkt bezpieczeństwa dla potraw jajecznych, a sam kolor ani wygląd nie zastępują pomiaru. Przełożyć omlet na czystą deskę, krótko przestudzić, pokroić w wąskie paski i przykryć na czas gotowania zupy.
Umyć i osuszyć sałatę, wyciąć twarde głąby oraz uszkodzone fragmenty, a liście pokroić na szerokie wstążki. Marchew obrać w razie potrzeby i pokroić w drobną kostkę. Cebulę dymkę oraz młody czosnek pokroić w cienkie plasterki, zachowując trochę zielonych części do wykończenia. Wędzone mięso pokroić w małe kostki. Rozgrzać pozostałe 15 ml oleju w dużym garnku na zupę. Dodać boczek i marchew, smażyć przez 2 minuty, mieszając. Dołożyć cebulę i czosnek, po czym smażyć jeszcze 2 minuty, tylko do uwolnienia aromatu. Nie rumienić delikatnych zielonych części.
Wlać do garnka wodę i doprowadzić ją do wrzenia, zeskrobując z dna smaczne przyrumienione drobiny. Dodawać sałatę partiami, mieszając każdą porcję z gorącym płynem, aż liście zwiędną. Zmniejszyć ogień i gotować łagodnie przez 5–7 minut. Sałata powinna zmięknąć, ale pozostać zielona, a marchew ma być ugotowana. Przed dosoleniem spróbować wywaru, bo wędzony boczek lub kaizer mogą zawierać już sporo soli. Odmierzona ilość soli jest górną granicą dla tej receptury i nie musi zostać użyta w całości.
Na kremowe wykończenie roztrzepać kwaśną śmietanę w misce odpornej na wysoką temperaturę z posiekanym koperkiem, pozostałą pietruszką i odłożonym zielonym szczypiorem. Stopniowo dolewać chochlą gorący wywar, po każdej porcji mieszając, aż śmietana stanie się ciepła i płynna. Zmniejszyć ogień pod garnkiem i wlać zahartowaną śmietanę do zupy, mieszając. Podgrzać tylko do momentu, gdy zupa zacznie parować; po dodaniu nabiału nie doprowadzać jej do wrzenia, co pomaga zachować gładką konsystencję. Na końcu stopniowo dolewać łagodny ocet i próbować, aby kwaśność nie była nadmierna.
Ilości oleju, octu, soli i ziół zostały tu określone, choć źródłowe przepisy domowe pozostawiają część doprawiania uznaniu kucharza. Wędzone wyroby różnią się zawartością soli, a główki sałaty wielkością. Dlatego końcowy smak doprawiać dopiero po krótkim gotowaniu i dodaniu śmietany, nie przekraczając podanych ilości. Pełnotłusty jogurt naturalny jest udokumentowaną alternatywą dla śmietany w pokrewnej rodzinie receptur, ale da bardziej kwaśny i mniej bogaty efekt; również jogurt trzeba powoli zahartować gorącym wywarem. Przygotowanie zajmuje około 20 minut, gotowanie 35 minut, a całość około 55 minut. Czas obejmuje mycie i krojenie warzyw, osobne usmażenie omletu, ugotowanie wywaru i ostrożne połączenie go ze śmietaną. Cztery porcje to redakcyjnie przyjęta wydajność. Konkretne oznaki gotowości to: osiągnięta temperatura omletu, miękka marchew, zwiędnięta, lecz wciąż zielona sałata oraz gorąca, ale niewrząca zupa po dodaniu śmietany.
Przed podaniem rozdzielić paski omletu między cztery ogrzane miski i nalać na nie gorącą zupę z sałatą oraz wędzonym mięsem. Dzięki temu złocisty omlet pozostaje widoczny i nie gotuje się dalej w garnku. Podawać od razu. Resztki przełożyć do płytkich, przykrytych pojemników i wstawić do lodówki w ciągu 2 godzin. Spożyć w ciągu 3–4 dni; podczas odgrzewania podgrzać całą potrawę do 74 °C. Mieszać w trakcie podgrzewania. Kwaśna śmietana może się nieco rozwarstwić, ale zupę i tak należy ogrzać do bezpiecznej temperatury. Zalecenia dotyczą tej konkretnej wersji przepisu i nie oznaczają, że istnieje tylko jedna oficjalna lub wyłącznie regionalna forma dania.
