Seolleongtang to koreańska zupa wołowa, której cechą rozpoznawczą jest jasny, mętny bulion. Kości wołowe i kawałki mięsa gotują się przez wiele godzin, aż płyn staje się mleczny i nabiera wyrazistego, mięsnego smaku. Danie jest silnie związane z Seulem, gdzie podaje się je w restauracjach i w domach jako sycący posiłek. Ta wersja przeznaczona do przygotowania w domu wykorzystuje mięsne kości na wywar i kawałek goleni wołowej. Zachowuje długie gotowanie oraz prosty układ miski z bulionem, mięsem i ryżem.
Istnieje kilka opowieści o nazwie i wczesnej historii seolleongtang. Jedna z częściej przywoływanych łączy zupę z królewskimi ceremoniami orki i obrzędami przy ołtarzu Seonnongdan w okresie dynastii Joseon; inne przekazy wskazują na odmienne pochodzenie. Związek ten najlepiej więc przedstawiać jako popularne wyjaśnienie historyczne, a nie rozstrzygnięty fakt. Opisy kulinarne są bardziej zgodne co do techniki: kości i mięso wołowe długo się gotuje, uzyskując mętny bulion odróżniający zupę od jaśniejszych, klarownych wywarów wołowych.
Zestaw kawałków mięsa zależy od restauracji. W niektórych wersjach pojawiają się mostek, goleń, mięso z głowy, język, chrząstki lub inne części wołowiny; obok ryżu mogą być podawane cienkie kluski. Ta domowa receptura jest bardziej kompaktowa. Mięsne kości oddają szpik i nadają bulionowi pełniejszą konsystencję, a jeden kawałek goleni po ugotowaniu można pokroić na miękkie plastry. Odmierzone ilości rzodkwi koreańskiej, cebuli, czosnku i imbiru uzupełniają smak, nie zagłuszając wołowiny.
Dwugodzinne moczenie w zimnej wodzie i krótkie pierwsze gotowanie ułatwiają przygotowanie dużego garnka w domu. Moczenie pomaga usunąć część krwi z powierzchni kości i mięsa. Woda po blanszowaniu zbiera pianę i osad, które mogłyby sprawić, że bulion będzie mętniał nierównomiernie. Wylej ją, opłucz kości oraz mięso i umyj garnek, zanim rozpoczniesz długie gotowanie w świeżej wodzie. Później utrzymuj równomierne, intensywne wrzenie i zbieraj nadmiar piany. Jeśli woda odparuje i kości przestaną być zanurzone, dolej wrzątku.
Goleń trafia do garnka dopiero po kilku godzinach gotowania kości. Dzięki temu kości zdążą oddać smak do bulionu, a mięso nie spędzi w garnku całego czasu. Wyjmij goleń, gdy zmięknie, i zmierz temperaturę w jej najgrubszym miejscu. Powinna wynosić co najmniej 63 °C; następnie pozostaw mięso na co najmniej 3 minuty, zanim je pokroisz. Do tej kontroli użyj czystego termometru, ponieważ sam kolor nie jest wiarygodnym wskaźnikiem bezpieczeństwa. Po odpoczynku mięso kroi się w cienkie plastry w poprzek włókien.
Koreański ryż krótkoziarnisty gotuje się osobno i podaje w zupie albo obok niej. Dzięki temu podczas przecedzania i końcowego podgrzewania nie wchłania zbyt dużo bulionu. Niektórzy wkładają ryż bezpośrednio do miski, inni jedzą go na zmianę z zupą; obie formy są odpowiednie. Cienko pokrojona dymka dodaje świeżego akcentu tuż przed podaniem. Sól i mielony czarny pieprz zwykle stoją na stole, aby każdy doprawił własną porcję, a cały garnek pozostał wcześniej niesolony.
Kkakdugi, czyli koreańskie kimchi z rzodkwi pokrojonej w kostkę, często towarzyszy seolleongtang. Jego kwaśny, fermentowany smak kontrastuje z łagodnym bulionem; można zjeść kawałek między łyżkami zupy. W tej recepturze kkakdugi nie gotuje się razem z pozostałymi składnikami. Ilość i ostrość dodatku pozostają więc kwestią podania. Jeśli go nie ma, podstawowy charakter zupy nadal tworzą bulion, wołowina i ryż. Podawaj te składniki bez dodatkowych dodatków i pozwól każdej osobie doprawić własną miskę.
Przepis wymaga dużo czasu, ale większość upływa podczas gotowania, które nie wymaga ciągłego doglądania. Zacznij od moczenia odpowiednio wcześnie, a w trakcie długiego gotowania przygotuj ryż i dodatki do podania. Resztki bulionu i mięsa przełóż do płytkich pojemników i schłodź w lodówce w ciągu 2 godzin albo w ciągu 1 godziny, gdy temperatura otoczenia przekracza 32 °C. Przechowuj je w temperaturze nie wyższej niż 4 °C przez 3–4 dni. Podgrzewaj do 74 °C i ponownie doprowadź zupę do wrzenia. Nie zostawiaj dużego garnka do powolnego stygnięcia na blacie.