Erwtensoep to sycąca holenderska zupa grochowa na chłodne dni. W tej wersji zielony suszony groch łuskany gotuje się z wędzoną golonką wieprzową, cebulą, marchewką, selerem korzeniowym, porem i ziemniakami; do podania dochodzą plastry kiełbasy rookworst. Groch stopniowo mięknie i rozpada się w płynie, a warzywa stają się częścią gęstej struktury zupy. W codziennym użyciu w Niderlandach nazwy Erwtensoep i Snert bywają stosowane zamiennie. Niektórzy kucharze rezerwują nazwę Snert dla zupy, która odpoczęła co najmniej przez noc i zgęstniała. W tym przepisie to rozróżnienie dotyczy wersji podawanej następnego dnia.
Nocny odpoczynek jest elementem przygotowania, a nie ozdobnym dodatkiem. W dniu gotowania zupa jest już treściwa i można ją nabierać chochlą, lecz pozostaje rzadsza niż następnego dnia. Po schłodzeniu i nocy w lodówce staje się gęstsza; po podgrzaniu przywiera do łyżki. Rodziny i przepisy regionalne nie zawsze używają obu nazw w ten sam sposób, dlatego w tytule zachowano je razem. Erwtensoep oznacza tu całe danie, a Snert — gęstszą wersję po odpoczynku. Zupę można podać tego samego dnia, gdy groch, warzywa i mięso są miękkie. Nocne chłodzenie jest potrzebne tylko wtedy, gdy zależy na bardziej zwartej konsystencji kojarzonej ze Snert.
Groch łuskany zagęszcza zupę bez dodatku mąki. Podczas gotowania jego łupiny miękną, a ziarna stopniowo rozpadają się w płynie. Najpierw warto dokładnie opłukać groch, aby usunąć pył i drobne fragmenty. Czas w tym przepisie zakłada użycie suchego grochu bez moczenia, co stosuje się także w części współczesnych holenderskich przepisów. Inne tradycyjne instrukcje zalecają kilkugodzinne moczenie. Dlatego należy sprawdzić opakowanie i namoczyć groch, jeśli wymaga tego producent; po namoczeniu może ugotować się szybciej. Gdy zupa zacznie łagodnie wrzeć, cierpliwość i regularne mieszanie są ważniejsze niż mocne podkręcanie ognia.
Wędzona golonka wieprzowa nadaje wywarowi głęboki smak, a miękkie mięso wraca później do garnka. Najlepiej wybrać golonkę przeznaczoną do długiego gotowania i gotować ją, aż mięso będzie łatwo odchodzić od kości. Wielkość, zawartość soli i wcześniejsza obróbka golonek są różne, dlatego instrukcja na opakowaniu i próba miękkości są pewniejsze niż sam czas. Kiełbasę rookworst dodaje się w pobliżu podania i podgrzewa według jej własnej instrukcji. Pozwala to zachować ją w całości i nie zakładać, że każda wędzona kiełbasa wymaga takiego samego podgrzewania. Golonka i rookworst zawierają wieprzowinę; ten holenderski przepis zachowuje składniki zgodne z oryginalną tożsamością dania.
Warzywa to cebula, marchew, seler korzeniowy, por i ziemniaki. Seler korzeniowy wnosi lekko słodki, ziemisty smak, a por i cebula miękną w grochowej bazie. Twardsze warzywa należy pokroić w podobnej wielkości drobną kostkę, aby ugotowały się równomiernie. Dodaje się je dopiero po dłuższym gotowaniu grochu i golonki. Gdyby trafiły do garnka wcześniej, mogłyby stracić kształt, zanim mięso będzie miękkie. Ziemniaki pomagają uzyskać spójniejszą konsystencję, ale głównym składnikiem zagęszczającym pozostaje groch. Gotowa zupa powinna być gęsta i lekko grudkowata, a nie zmiksowana na gładki krem; w łyżce wciąż widać kawałki warzyw i mięsa.
Łagodne gotowanie ogranicza ryzyko przywierania do dna, gdy groch uwalnia skrobię. Na początku trzeba zebrać pianę, a potem regularnie mieszać zupę przy samym dnie. Zanim groch się rozpadnie, płyn może wyglądać na zbyt rzadki, dlatego nie należy oceniać konsystencji zbyt wcześnie. Jeśli masa zaczyna przywierać, zmniejszyć ogień i dolać trochę gorącej wody. Pod koniec warzywa powinny być miękkie, a większość grochu rozgotowana. Zupa pozostaje gęsta i niejednorodna, z widocznymi kawałkami, zamiast stać się jednolitym purée. Jeśli golonka zmięknie wcześniej niż groch, gotować dalej na małym ogniu i pilnować ilości płynu. Regularne mieszanie pomaga utrzymać zawartość w ruchu bez gwałtownego wrzenia.
Gdy golonka będzie miękka, wyjąć ją z garnka i ostudzić do temperatury, przy której można jej bezpiecznie dotknąć. Usunąć kość, skórę i twarde chrząstki, a następnie rozdrobnić mięso i ponownie włożyć je do zupy. Wyjąć liść laurowy. Przed dosoleniem spróbować potrawy, ponieważ wędzona wieprzowina i rookworst mogą być słone, a poziom soli zależy od produktu. Czarny pieprz podkreśla smak wywaru, nie tłumiąc grochu. Jeśli zupa ma być podana następnego dnia, szybko schłodzić ją w płytkich pojemnikach i wstawić do lodówki w ciągu dwóch godzin. Pozostawić pod przykryciem na noc.
Zupę podaje się z plastrami rookworst, ciemnym chlebem żytnim i musztardą. W niektórych holenderskich wersjach do chleba dodaje się katenspek, czyli peklowany i wędzony boczek; tutaj jest to opcjonalny dodatek. Chleb można maczać w gęstym wywarze, a musztarda dodaje ostrości, która równoważy smak wędzonej wieprzowiny. Opcjonalnym wykończeniem jest też drobno posiekana natka pietruszki. Składniki samej zupy gotują się razem, natomiast chleb, musztarda, katenspek i pietruszka pozostają osobnymi dodatkami, aby każdy mógł dobrać je do smaku. Podana w dniu przygotowania zupa nadal jest Erwtensoep; nocny odpoczynek nadaje wersji z następnego dnia gęstszy charakter Snert.
Po schłodzeniu zupa gęstnieje, dlatego podczas podgrzewania stopniowo rozrzedzać gorącą wodą tylko tę porcję, która ma być zjedzona. Mieszać, aż cała porcja będzie parować i stanie się gorąca. Pozostałą zupę przechowywać pod przykryciem w płytkich pojemnikach, wstawić do lodówki w ciągu dwóch godzin i zużyć w ciągu dwóch dni. Podczas podgrzewania mieszać, aby ciepło rozchodziło się równomiernie. Tak zachowuje się konsystencję i bezpiecznie obchodzi z resztkami. Gotowa porcja powinna być na tyle gęsta, by oblepiała łyżkę, z miękkim grochem, wyraźnymi kawałkami warzyw i wędzonym mięsem. Nie ma potrzeby podgrzewania całego garnka, gdy do zjedzenia jest tylko jedna porcja.