Draadjesvlees to holenderskie danie z wołowiny duszonej tak długo, aż włókna mięsa łatwo się rozdzielają. Nazwa nawiązuje właśnie do tej tekstury: mięso powinno dać się rozdzielić widelcem na cienkie nitki, a gęsty sos z cebulą powinien je otulać. Ta wersja opiera się na opublikowanym przepisie sieci Albert Heijn i jest przeznaczona na sześć porcji. Łączy wołowinę, cebulę, ocet i ketjap manis, a długie duszenie odbywa się w piekarniku. Oryginalna nazwa pozostaje, a krótki opis wyjaśnia charakter potrawy.
Danie należy do szerszej holenderskiej grupy potraw stoofvlees, czyli mięs duszonych powoli. Nie oznacza to jednak, że istnieje jedna obowiązująca receptura domowa. W publikowanych przepisach różnią się przyprawy, płyn i naczynie. Dlatego w tej wersji zachowano jedną wybraną formułę źródłową, bez łączenia jej ze składnikami z innych receptur. Długi czas jest ważny, ale sam nie przesądza o efekcie. Znaczenie mają także część mięsa i umiarkowana temperatura, które pozwalają uzyskać miękkie włókna i spójny sos.
Nazwy Draadjesvlees i hachee bywają w niektórych holenderskich kontekstach stosowane nie całkiem rozłącznie. W rankingu projektu pozycja 18, hachee, korzysta jednak z innego zestawu proporcji i krótszego duszenia na płycie. Pozycja 39 opiera się na wybranym przepisie Albert Heijn: 1 kg holenderskiej wołowiny do duszenia pokrojonej w małe kostki, sześć cebul, dwie kostki bulionu wołowego, goździki, liście laurowe, ocet i ketjap manis. Całość trafia na pięć godzin do piekarnika nagrzanego do 140 °C: pierwsze cztery godziny pod przykryciem, ostatnia godzina bez pokrywki. Efektem ma być mięso rozdzielające się na włókna i zredukowany sos.
Źródło podaje osiem eetlepels octu i sześć eetlepels ketjap manis. Zgodnie z zatwierdzoną w projekcie miarą jedna holenderska eetlepel ma 12 ml. Dlatego używa się 96 ml octu i 72 ml ketjap manis. To gęsty indonezyjski słodki sos sojowy, inny niż zwykły słony sos sojowy. Zastąpienie go taką samą objętością zwykłego sosu zmieniłoby równowagę smaku. Gotowe produkty mogą zawierać soję i pszenicę; ich skład zależy od marki, więc przed użyciem należy sprawdzić etykietę konkretnego opakowania.
Do długiego duszenia wybrać wołowinę zawierającą tkankę łączną. Źródło wymienia holenderski kawałek rib-runderlappen. Nazwa pozostaje w przepisie, ponieważ nie ustalono dokładnego polskiego odpowiednika tej części. Określenie „wołowina do duszenia” opisuje przeznaczenie, a nie wskazuje na konkretny zamiennik. Usunąć jedynie nadmiar twardego tłuszczu z powierzchni i pokroić mięso na kostki o boku ok. 2 cm. Zbliżony rozmiar ułatwia smażenie partiami i równomierne duszenie. Nie przepełniać garnka: zbyt ciasno ułożone mięso oddaje płyn i trudniej się rumieni.
Wołowinę obsmażyć w kilku partiach, a potem wyjąć łyżką cedzakową, pozostawiając tłuszcz i soki na dnie garnka. Na tym tłuszczu zmiękczyć krążki cebuli i dodać mąkę. Pięć minut smażenia mąki z cebulą ogranicza smak surowej mąki i pomaga połączyć ją z płynem. Następnie dodać pokruszone kostki bulionowe, wodę, goździki i liście laurowe. Doprowadzić wszystko do wrzenia, po czym zdjąć garnek z ognia. Dopiero wtedy wlać ocet i ketjap manis oraz włożyć obsmażone mięso. Zachowanie tej kolejności odtwarza sposób podany w wybranym źródle.
Przykryty garnek ustawić na środkowym poziomie piekarnika i dusić przez cztery godziny w temperaturze 140 °C. Pokrywka ogranicza parowanie, gdy mięso powoli mięknie. Po czterech godzinach ostrożnie zdjąć pokrywkę i wymieszać zawartość. Następnie dopiekać przez godzinę bez przykrycia, aby sos się zredukował. Tempo mięknięcia zależy od piekarnika i konkretnego kawałka, dlatego pod koniec sprawdzić teksturę. Mięso powinno łatwo rozdzielać się widelcem na miękkie włókna. Jeśli nadal jest twarde, kontynuować łagodne duszenie i ponownie sprawdzić, zamiast opierać ocenę wyłącznie na kolorze.
Całe goździki i liście laurowe aromatyzują sos, ale należy je usunąć przed podaniem. Warto zapamiętać ich liczbę przy dodawaniu, aby łatwiej odnaleźć je w gęstym sosie. Przed dosoleniem spróbować potrawy, ponieważ kostki bulionowe i ketjap manis już zawierają sól. Czarny pieprz źródło dodaje na końcu. Jako dodatki Albert Heijn proponuje purée ziemniaczane i czerwoną kapustę. Nie są one składnikami duszonej wołowiny; wybrane źródło nie określa ich ilości. Nakładając danie, zachować widoczne miękkie włókna mięsa i sos cebulowy.
Pozostałe danie podzielić na płytkie pojemniki, szybko schłodzić i wstawić do lodówki w ciągu dwóch godzin. Schłodzone resztki spożyć w ciągu dwóch dni. Odgrzewać tylko porcję przeznaczoną do zjedzenia, aż będzie gorąca w całej objętości i zacznie parować. Po schłodzeniu sos gęstnieje; podczas odgrzewania można dodać odrobinę wody, jeśli wymaga tego konsystencja. Nie pozostawiać garnka długo w temperaturze pokojowej. Te wskazówki odzwierciedlają zasady przechowywania przyjęte w projekcie i nie dodają odrębnej temperatury odgrzewania.