Hutspot met klapstuk łączy dwie części wymagające różnego czasu przygotowania: grubo tłuczone ziemniaki z marchwią i cebulą oraz wołowinę z okolicy żeber, która potrzebuje długiego, łagodnego duszenia. Klapstuk to niderlandzka nazwa kawałka wołowiny z części żebrowej. W tym przepisie mięso pozostaje na kości podczas duszenia z cebulą, liśćmi laurowymi i goździkami. Warzywa trafiają do osobnego garnka pod koniec, a następnie są rozgniatane z zimnym masłem i niewielką ilością płynu z duszenia. Na talerzu hutspot podaje się z miękką wołowiną i łyżką sosu z duszenia.
Hutspot jest silnie związany z Lejdą i dorocznym świętem Leidens Ontzet, obchodzonym 3 października. Popularna opowieść głosi, że po zakończeniu oblężenia w 1574 roku chłopiec imieniem Cornelis Joppensz znalazł w opuszczonym hiszpańskim obozie garnek z potrawą. Lokalna strona historyczna Lejdy określa tę opowieść jako legendę, a nie potwierdzone wydarzenie; podaje, że hutspot do miasta przyniósł Gijsbert Schaeck. To rozróżnienie ma znaczenie, ponieważ historia pozostawionego garnka bywa powtarzana tak, jakby dowodziła pochodzenia dania. Dostępne lokalne źródło nie wskazuje jednego bezspornego twórcy ani dokładnej daty powstania pierwszego przepisu.
To samo źródło odróżnia hutspot z 1574 roku od dzisiejszej ziemniaczanej masy. Według niego wcześniejsza potrawa przypominała raczej zupę z marchwi, cebuli i przypraw, ponieważ ziemniaków nie było w tamtym daniu. Źródło przestrzega też przed nazywaniem hutspot potrawą hiszpańską i ostrożnie sugeruje, że na Niderlandy mogli przywieźć ją najemnicy z ziem niemieckich. Westfries Museum podobnie oddziela przeszłość od współczesnej wersji w swojej kolekcji przepisów: w propozycji odwołującej się do posiłku z XVII wieku nie ma ziemniaków, a warzywem jest szpinak podany z grubymi kromkami tostowanego chleba. Te uwagi historyczne dotyczą innej potrawy niż współczesny przepis przedstawiony tutaj.
W dzisiejszym hutspot ziemniaki nadają masie treść, a marchew i cebula odpowiadają za jej charakterystyczny kolor oraz słodycz. Warzywa gotuje się razem i rozgniata, zamiast ubijać na gładko. Pozostawienie drobnych kawałków nadaje daniu rustykalną, nierówną teksturę i odróżnia je od zwykłego purée ziemniaczanego. Ta wersja wykorzystuje mączyste ziemniaki, marchew pokrojoną w plastry i grubo posiekaną cebulę. Składniki trzeba pokroić tak, aby mogły zmięknąć w tym samym garnku; marchew nie powinna zostać w dużych, twardych kawałkach, gdy ziemniaki będą już miękkie.
Klapstuk wymaga długiego duszenia, dlatego zaczyna się go przygotowywać znacznie wcześniej niż warzywa. Obsmażenie wołowiny na maśle nadaje jej kolor; dopiero potem do garnka trafiają woda, cebula, liście laurowe i goździki. Garnek powinien pozostać przykryty, a płyn utrzymywać bardzo łagodne wrzenie. W trakcie duszenia mięso należy raz obrócić. Źródłowa metoda przewiduje od dwóch i pół do trzech godzin, ale sam zegar nie wystarczy: mięso powinno łatwo odchodzić od kości. Gwałtowne wrzenie porusza mięso i płyn, dlatego praktycznym celem jest równy, mały ogień.
Warzywa można zacząć gotować w ostatnich 25 minutach duszenia wołowiny. Gdy ziemniaki, marchew i cebula będą bardzo miękkie, dokładnie je odcedzić i na krótko pozostawić, aby uchodziła z nich para. Rozgnieść je ręcznie z zimnym masłem i chochlą płynu z duszenia. Płyn dolewać stopniowo: masa powinna zachować kształt kopczyka, a nie rozpływać się po talerzu. Utrzymać gruboziarnistą teksturę i doprawić warzywa białym pieprzem oraz solą do smaku. Płyn przejmuje smak wołowiny i przypraw, łącząc oba składniki dania bez dodawania mleka.
Gdy mięso będzie miękkie, wyjąć je z garnka, podzielić na grube kawałki i przed podaniem usunąć kości. Płyn z duszenia można podać jako sos; jeśli jest zbyt rzadki, gotować go bez przykrycia, aż lekko zgęstnieje. Na talerzu ułożyć hutspot jako podstawę, a na nim wołowinę, pozwalając części sosu spłynąć do środka. Przepis nie wymaga osobnej dekoracji ani dodatkowego dania: warzywa, wołowina i sos tworzą kompletną porcję.
Długie duszenie w większości nie wymaga stałego nadzoru, ale nie jest to szybka wersja na wieczór w tygodniu. Należy zacząć odpowiednio wcześnie, aby mięso zdążyło zmięknąć przed końcem gotowania warzyw. Końcową konsystencję można regulować małymi porcjami płynu z duszenia, nie zmieniając składników ani kolejności. Dzięki temu przepis zachowuje rozpoznawalne współczesne połączenie ziemniaków, marchwi, cebuli i klapstuk, a zarazem wyraźnie różni się od dawnych opisów hutspot z Lejdy, w których nie było ziemniaków.