Brabantse balkenbrij to regionalna potrawa z Brabancji Północnej w Holandii. Wieprzowinę, tłuszcz i płyn z gotowania łączy się z mąką gryczaną oraz rommelkruid, holenderską mieszanką przypraw. Gęstą masę przekłada się do formy, schładza do stężenia, kroi w plastry i rumieni na patelni. W polszczyźnie nie ma potwierdzonej, utrwalonej nazwy dla tej konkretnej brabanckiej wersji. Dlatego zachowano nazwę niderlandzką, a opis wyjaśnia jej skład i sposób przygotowania. Nie utożsamia się jej z podobnymi potrawami z innych regionów.
W tej recepturze 500 g stanowią łącznie wątroba, serce i nerki wieprzowe. Do tego dochodzi 250 g świeżego tłuszczu wieprzowego, 250 g mąki gryczanej, litr wody i 12 ml rommelkruid. Źródło podaje wspólną ilość podrobów, ale nie określa udziału każdego z nich. Nie należy więc przedstawiać żadnej proporcji jako historycznej ani obowiązkowej. Drobna sól i czarny pieprz są dodawane do smaku, ponieważ źródło nie precyzuje ich ilości. Mąka pszenna do oprószenia plastrów i masło do smażenia są praktycznymi ilościami redakcyjnymi.
Rommelkruid to niderlandzka mieszanka przypraw, której skład może się różnić w zależności od producenta i regionalnej receptury. Przy alergiach lub ograniczeniach dietetycznych sprawdzić skład na opakowaniu. W przepisie używa się holenderskiej miary eetlepel, czyli 12 ml zgodnie z zatwierdzoną dla projektu konwersją. Nie zastępować tej objętości typową polską łyżką stołową ani nie zmieniać przez to ilości pozostałych składników. Nazwa mieszanki pozostaje oryginalna, aby nie sugerować jednego stałego składu.
Wątroba, serce i nerki mają odmienne smaki oraz tekstury, jednak łączna ilość jest jedyną określoną proporcją w źródle. Tłuszcz wieprzowy należy do podstawy masy i wpływa na jej skład. Surowe podroby przechowywać w lodówce do czasu przygotowania, a podczas krojenia używać czystej deski. Po kontakcie z surową wieprzowiną umyć ręce i narzędzia. Do siekania ugotowanego mięsa użyć czystej powierzchni, oddzielonej od tej przeznaczonej do surowego produktu.
Pierwsze gotowanie zmiękcza mięso i tworzy płyn, który później zagęszcza się mąką gryczaną. Po odcedzeniu drobno posiekać mięso i ponownie połączyć je z zachowanym wywarem. Środek największego kawałka wieprzowiny sprawdzić czystym termometrem; wartość przyjęta w tym zapisie to 70 °C. Kolor mięsa ani wygląd płynu nie zastępują pomiaru temperatury. Termometr ma uzasadnienie w kontroli bezpieczeństwa podczas gotowania, dlatego znajduje się na liście sprzętu i w opisie tego kroku.
Do płynu dodać rommelkruid, sól oraz pieprz, a potem stopniowo wsypywać mąkę gryczaną. Mąka szybko pochłania płyn, dlatego trzeba energicznie mieszać i zbierać masę z dna oraz narożników garnka. Używać drewnianej łyżki, która pozwala docierać do powierzchni dna. Gotowa masa powinna być jednolita i bardzo gęsta. Nie dodawać innych składników zagęszczających ani nie zastępować mąki, ponieważ zmieniłoby to zatwierdzony skład.
Gorącą masę docisnąć w podłużnej formie do pieczywa o długości 30 cm i wyrównać wierzch. Ten rozmiar formy jest praktycznym wyborem produkcyjnym; historyczne źródło składników go nie podaje. Gdy minie intensywne parowanie, przykryć formę i wstawić do lodówki przed upływem dwóch godzin od gotowania. Schłodzić masę do całkowitego stężenia, aby bochenek można było wyjąć i pokroić bez rozsypywania. Osiem godzin w łącznym czasie obejmuje długie chłodzenie.
Zimny, zwarty bochenek pokroić na plastry o grubości około 1,5 cm i lekko oprószyć mąką pszenną. Smażyć na maśle na średnim ogniu, po około siedem minut z każdej strony, aż powierzchnie będą rumiane i chrupiące, a środek gorący. Nie układać plastrów zbyt ciasno; w razie potrzeby smażyć partiami, aby mogły się zrumienić. Podawać bezpośrednio po przygotowaniu, gdy zewnętrzna warstwa jest chrupiąca. To opis techniki podania, a nie dodatkowy regionalny dodatek.
Pozostałą masę szybko schłodzić, przykryć i wstawić do lodówki przed upływem dwóch godzin. Przechowywać w temperaturze 4 °C i zużyć w ciągu dwóch dni. Odgrzewać tylko porcję przeznaczoną do podania, aż będzie gorąca w całej objętości, po czym od razu ją podać. Nie odgrzewać wielokrotnie tej samej porcji. Jeśli plastry rozpadają się podczas krojenia, wydłużyć czas chłodzenia, aż cały bochenek będzie zwarty.