Holenderski kroket to podłużna przekąska w panierce, wypełniona miękkim ragout. Jej charakter tworzy kontrast: chrupiąca, złocista skorupka kryje gęsty, kremowy środek z drobnymi kawałkami wołowiny. Nadzienie powinno być zwarte, a sam kroket podłużny — w odróżnieniu od okrągłego bitterbal. Porcję schłodzonego ragout formuje się tak, by można ją było opanierować i usmażyć bez utraty kształtu. Ten przepis daje osiem krokietów wołowych i zachowuje kolejność typową dla tej techniki: gotowanie mięsa, zagęszczenie odmierzonego bulionu zasmażką, chłodzenie ragout, panierowanie i smażenie w głębokim tłuszczu.
Słowo kroket należy do szerszej europejskiej rodziny potraw panierowanych, lecz przekąska z mięsnym ragout zajęła szczególne miejsce w kuchni holenderskiej. Według relacji KRO-NCRV holenderski kroket pojawił się w restauracjach, piekarniach i cukierniach około 1860 roku, początkowo jako przysmak. Po II wojnie światowej stał się szerzej dostępny w kawiarniach i automatach z podgrzewanymi przekąskami. To daty z udokumentowanej relacji o rozwoju holenderskiego krokieta, a nie twierdzenie, że wszystkie krokiety pochodzą z Holandii. Praktyczna forma — łatwa do podania, chrupiąca na zewnątrz i miękka w środku — pomogła utrwalić jego miejsce w codziennym jedzeniu.
Kroket podaje się często jako przekąskę lub danie lunchowe, czasem z pieczywem i musztardą. Można go również kupić na gorąco w kawiarni lub automacie typu automatiek, w którym podgrzewane przekąski znajdują się za małymi drzwiczkami. W tej wersji nadzienie składa się z ugotowanej wołowiny, natki pietruszki i gałki muszkatołowej. Bulion powstaje w tym samym rondlu z wołowiny, wody, kostki bulionowej i woreczka ziołowego do bulionu mięsnego. Do ragout odmierza się 200 ml; reszta nie jest potrzebna w tej partii.
Wołowinę gotuje się łagodnie przez około godzinę, aż zmięknie. Niewielkie, równomierne wrzenie pozwala ugotować mięso bez tak silnego wzburzania bulionu jak przy gwałtownym gotowaniu. Po przecedzeniu mięso należy bardzo drobno pokroić. Dzięki temu równomiernie rozłoży się w sosie, a po schłodzeniu łatwiej podzielić nadzienie na porcje. Masło z mąką trzeba krótko smażyć, a potem stopniowo dodawać bulion. Najpierw należy dokładnie wymieszać pierwszą część płynu, co pomaga uniknąć grudek. Sos musi być na tyle gęsty, by utrzymać mięso, a nie spływać jak rzadki sos. Po dodaniu wołowiny i natki ragout rozkłada się cienką warstwą w płytkim naczyniu i chłodzi do stężenia.
Schłodzenie jest niezbędnym etapem, a nie opcjonalną przerwą. Ciepłe ragout jest zbyt miękkie, by uformować z niego zgrabne porcje, dlatego należy wstawić je do lodówki na co najmniej 2 godziny i sprawdzić, czy zachowuje kształt. Następnie podzielić je na osiem równych części i uformować z każdej zwarte wałeczki z zaokrąglonymi końcami. Podobny rozmiar ułatwia równomierne smażenie. Jeśli masa zacznie się kleić, pracować chłodnymi dłońmi i ponownie wstawić ją do lodówki, gdy zmięknie; nie dodawać do nadzienia mąki ani bułki tartej, których nie ma na liście składników.
Do panierowania używa się jednego roztrzepanego jajka z dwiema łyżkami wody oraz 150 ml bułki tartej. Każdą uformowaną porcję najpierw lekko obtoczyć w bułce, następnie dokładnie pokryć jajkiem i ponownie obtoczyć w bułce. Pierwsza sucha warstwa pomaga jajku przylgnąć do ragout, a zewnętrzna tworzy chrupiącą panierkę. Strząsnąć luźne okruchy, by nie przypaliły się w oleju. Panierowane kroketten trzymać pod przykryciem w lodówce, gdy olej się rozgrzewa. Zwarte, schłodzone nadzienie i dokładna panierka pomagają utrzymać farsz wewnątrz podczas smażenia.
Rozgrzać 2 l neutralnego oleju do smażenia do 180 °C i smażyć jednocześnie najwyżej cztery kroketten przez około 4 minuty. Włożenie zbyt wielu sztuk naraz może obniżyć temperaturę oleju, dlatego przed smażeniem następnej partii poczekać, aż ponownie osiągnie 180 °C. Panierka powinna być równomiernie złocista i chrupiąca. Ostrożnie wyjąć kroketten łyżką cedzakową typu spider i odsączyć na kratce. Przez cały czas zachować ostrożność przy gorącym oleju: ustawić frytownicę stabilnie, nie dopuścić do kontaktu oleju z wodą i nie zostawiać urządzenia bez nadzoru. Przepis nie określa osobnej temperatury wewnętrznej gotowego nadzienia, dlatego nie podajemy dodatkowego progu.
Podawać po dwa kroketten na osobę, gdy panierka jest chrupiąca, a ragout gorące. W przepisie źródłowym jako dodatki wymieniono białe pieczywo, masło i musztardę; są to opcjonalne dodatki do podania, a nie składniki nadzienia. Po usmażeniu odczekać chwilę przed jedzeniem, ponieważ ragout długo utrzymuje wysoką temperaturę. W przekroju kompletna panierka powinna otaczać gęsty, jasnobrązowy sos wołowy z drobnymi kawałkami mięsa i natką pietruszki. Warto zaplanować co najmniej dwugodzinne chłodzenie, aby kroketten stężały przed smażeniem.