Jugo de ponsigué pojawia się w opracowaniu Universidad Técnica de Babahoyo z 2021 roku, w części poświęconej napojom z Galápagos, nazywanych również Regionem Wyspiarskim Ekwadoru. Autorzy podają, że mieszkańcy wysp piją ten napój w ciągu dnia, i wspominają, że dojrzałe owoce ponsigué mogą fermentować z rumem, dając ron de ponsigué. To potwierdza regionalne odnotowanie nazwy napoju. Nie jest to jednak przepis: opracowanie nie podaje ilości składników, wydajności, sposobu przygotowania soku, botanicznej nazwy lokalnego owocu ani relacji konkretnego gospodarstwa domowego z Galápagos. Dlatego napój przedstawiono tu jako regionalnie udokumentowany, a nie jako oficjalny napój narodowy Ekwadoru.
Poniższy przepis to opracowana redakcyjnie, odmierzona wersja domowa, a nie odtworzona receptura z Galápagos. Proporcje i sposób miksowania miąższu pochodzą z osobnego wenezuelskiego przepisu domowego, również nazwanego jugo de ponsigué. Jego autor określa owoc jako Ziziphus mauritiana. Podaje 200 g owoców, 50 g cukru, dwie szklanki wody i wanilię; następnie usuwa pestki, miksuje miąższ i przecedza napój. Opracowanie dotyczące Galápagos nie dowodzi, że tamtejsze ponsigué to ten sam gatunek ani że mieszkańcy wysp stosują wenezuelską metodę. Aby zachować to rozróżnienie, w tym przepisie należy używać wyłącznie owoców spożywczych sprzedawanych i oznaczonych przez zaufanego dostawcę jako Ziziphus mauritiana. Jeśli nie można ich kupić, nie należy zastępować ich dzikimi ani niezidentyfikowanymi owocami z Galápagos.
Wenezuelski przepis wymaga jednego redakcyjnego doprecyzowania, aby dało się go powtarzalnie przygotować w domu. Źródło podaje dwie szklanki wody, ale nie określa ich pojemności. W tej wersji każda szklanka ma 240 ml, czyli łącznie używa się 480 ml wody. To redakcyjna standaryzacja, a nie miara podana w opracowaniu z Galápagos ani w wenezuelskim wpisie. Wartość 200 g dotyczy całych owoców przed usunięciem twardych pestek, dlatego należy zważyć je na tym etapie. Ilość uzyskanego miąższu zależy od wielkości i dojrzałości owoców, więc końcowa ilość przecedzonego soku również może się różnić. Zachowano podane w źródle 50 g cukru, a wanilię dodaje się do smaku.
Użyć dojrzałych, nieuszkodzonych owoców przeznaczonych do spożycia oraz wody pitnej. Przed krojeniem dokładnie opłukać owoce pod bieżącą wodą, osuszyć czystą ściereczką i wyrzucić sztuki z obiciami lub oznakami zepsucia. Małym nożem naciąć miąższ wokół każdej twardej pestki i oddzielić go od niej. Nie wkładać pestek do blendera: są twarde i nie należą do napoju. Wenezuelskie źródło opisuje posiekanie miąższu, zmiksowanie go z wodą, cukrem i odrobiną wanilii, a następnie przecedzenie. Ta wersja zachowuje te czynności, nie dodając cytryny, mleka, przypraw ani alkoholu, których nie ma w formule soku będącej podstawą adaptacji.
Po miksowaniu sok może zawierać drobiny miąższu; drobne sitko zatrzyma kawałki skórki i włókna. Delikatnie docisnąć miąższ czystą łyżką, aby odzyskać płyn, i przestać, gdy pozostaną głównie suche resztki. Jeśli napój ma być rzadszy, dolać niewielką ilość wody pitnej i wymieszać. To praktyczna możliwość w domowej kuchni, a nie regionalna zasada. Spróbować soku po zmiksowaniu, ponieważ słodycz owoców bywa różna, pamiętając, że źródło podaje 50 g cukru. Podać napój od razu z lodem albo krótko schłodzić w przykrytym, czystym dzbanku. Źródło wspomina o lodzie lub krótkim chłodzeniu, ale nie podaje czasu przechowywania.
W źródłach wenezuelskich ponsigué oznacza również owoc używany do przygotowania ron de ponsigué, czyli osobnego napoju alkoholowego, w którym owoce maceruje się w alkoholu. To inny napój i inna metoda. Krótka wzmianka w opracowaniu z Galápagos o dojrzałych owocach i rumie nie podaje ilości ani bezpiecznej, powtarzalnej metody fermentacji. Dlatego ten przepis nie dodaje rumu ani nie zmienia soku w napój alkoholowy. Nie powtarza też twierdzeń ze studium o odchudzaniu, zębach, kościach ani pamięci, ponieważ źródło nie przedstawia dowodów na takie korzyści. Kontekst kulturowy ogranicza się do informacji potwierdzonej w opracowaniu: nazwa pojawia się w regionalnym wykazie napojów z Galápagos, a dojrzałe owoce są krótko wspomniane w związku z rumem.
Sok powstaje ze świeżych, surowych owoców i nie jest pasteryzowany. Mycie ogranicza zabrudzenia powierzchni i może zmniejszyć część zanieczyszczeń, ale nie sterylizuje napoju. Utrzymywać w czystości ręce, nóż, blender, sitko i dzbanek. Niezwłocznie schłodzić sok do temperatury nie wyższej niż 4 °C. Wyrzucić go, jeśli stał poza lodówką dłużej niż dwie godziny lub dłużej niż godzinę w temperaturze otoczenia powyżej 32 °C. Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków ostrzega, że niepasteryzowane soki mogą zawierać szkodliwe bakterie. Dzieci, osoby starsze, kobiety w ciąży i osoby z osłabionym układem odpornościowym powinny wybierać sok pasteryzowany lub poddany innej obróbce. Te zasady bezpieczeństwa dotyczą współczesnego przygotowania domowego i nie opisują historycznej praktyki z Galápagos.