W Quito tripa mishqui kojarzy się ze stoiskami w dzielnicach mieszkalnych i wieczornym jedzeniem ulicznym. Opisy turystyczne stolicy przedstawiają ją jako oczyszczone, przyprawione wołowe jelito grillowane nad węglem drzewnym i podawane zwykle z ziemniakami, mote – obranymi i ugotowanymi ziarnami kukurydzy – oraz czasem z sosem orzechowym. Słowo mishqui w języku kichwa wyjaśnia się jako smaczny lub pyszny. Źródła te potwierdzają związek z Quito i regionem Sierra, ale nie oficjalny status dania narodowego. Nie należy też mylić tripa mishqui z guatitą: guatita to duszona potrawka z wołowego żołądka, a w tripa mishqui jelito marynuje się i grilluje nad węglem.
Podstawą tej domowej wersji z określonymi ilościami jest przepis z ekwadorskiej książki kucharskiej Uniwersytetu ESPOCH, Ecuador, un país de gastronomía infinita, wydanej w 2024 roku. Receptura łączy wołowe jelito z czosnkiem, sokiem z cytryny, hierbabuena (miętą zieloną), kuminem, achiote, solą i pieprzem, a następnie każe grillować je nad węglem i podawać z mote oraz ziemniakami. Inny ekwadorski przepis turystyczny opisuje podobną marynatę z achiote, czosnkiem, kuminem i cytryną oraz grillowanie nad węglem. Rodzaj jelita, zioła, przyprawy, żar i dodatki różnią się w zależności od kucharza i miejsca. Cytryna i hierbabuena nadają marynacie świeży ziołowy aromat, a kumin i achiote wnoszą ziemiste nuty i kolor. Źródło wymienia achiote, ale nie określa jego postaci; ta domowa wersja używa oleju aromatyzowanego achiote, który pokrywa mięso. Źródłowy czas marynowania wynosi godzinę, więc przepis nie zmienia go w marynowanie przez całą noc. Te wybory dotyczą wyłącznie tej odmierzanej receptury i nie oznaczają, że wszyscy sprzedawcy w Quito stosują taką samą mieszankę.
Poprosić zaufanego rzeźnika o świeże, dokładnie oczyszczone cienkie jelito wołowe gotowe do obróbki. Opublikowane receptury zakładają użycie oczyszczonego jelita; ten przepis nie zaleca płukania surowego mięsa w zlewie. Rozpryski mogą zanieczyścić zlew i sąsiednie powierzchnie. Surowe jelito przechowywać w lodówce i oddzielnie od żywności gotowej do spożycia. Używać osobnej deski, noża i naczyń. Po kontakcie z surowym produktem umyć ręce, narzędzia i powierzchnię roboczą oraz je zdezynfekować. Jeśli produkt wymaga dodatkowego przygotowania, zastosować bezpieczne wskazówki rzeźnika, a potem zdezynfekować miejsce pracy.
Opublikowana receptura podaje pół kilograma jelita, jeden cup soku z cytryny, cztery liście hierbabuena, dwa ząbki czosnku, łyżkę kuminu i ćwierć cup achiote. Źródło nie podaje pojemności cup, dlatego miar cup i ćwierć cup nie przeliczono na mililitry ani na konkretną polską miarkę. Nie określono również ilości soli i pieprzu; małe ilości w wykazie składników to redakcyjne wartości początkowe. Mote i ziemniaki są udokumentowanymi dodatkami, a materiały turystyczne Quito wymieniają też sos orzechowy. Szacunek około czterech porcji oraz czasy aktywnej pracy są redakcyjne, ponieważ źródło ich nie podaje.
Marynować jelito przez około godzinę w lodówce. Następnie grillować nad równym żarem, obracając kawałki, aż się zrumienią i upieką w środku. Czas zależy od grubości poszczególnych kawałków, temperatury grilla oraz od tego, czy jelito jest całe, czy już pokrojone. Dlatego czas w kroku służy wyłącznie do zaplanowania pracy, a nie gwarantuje gotowości. Wołowe jelito należy do podrobów; USDA FSIS zaleca doprowadzenie podrobów do 71,1 °C / 160 °F. Sprawdzić czystym termometrem z natychmiastowym odczytem kilka grubszych kawałków. W cienkie kawałki wbijać sondę z boku tak, aby końcówka pomiarowa znalazła się w środku. Sam rumiany kolor lub chrupkość nie potwierdzają bezpiecznego upieczenia.
Mote i ziemniaki można przygotować, gdy jelito się marynuje. Grillowane mięso podawać na gorąco z dodatkami, a sos orzechowy w razie potrzeby ustawić osobno. Talerz i narzędzia używane do surowego jelita trzymać z dala od czystego półmiska na gotowe jedzenie. Resztki schłodzić w ciągu dwóch godzin od przygotowania albo w ciągu godziny, jeśli temperatura otoczenia przekracza 32 °C / 90 °F. Przechowywać pod przykryciem w temperaturze 4 °C / 40 °F lub niższej i spożyć w ciągu trzech–czterech dni. Podgrzać ponownie do 74 °C / 165 °F. Są to zasady bezpieczeństwa żywności, a nie tradycyjna reguła z Quito.
Podobne uliczne dania je się zwykle zaraz po grillowaniu, kiedy kawałki są gorące i zachowują sprężystą teksturę. Domowy grill działa inaczej niż palenisko na ulicznym stoisku, dlatego lepiej kierować się równym żarem i zmierzoną temperaturą niż próbować odtworzyć nieznaną intensywność płomienia. Gdy płomienie są wysokie, przełożyć kawałki w chłodniejsze miejsce rusztu. Pokrojone po marynowaniu kawałki łatwiej obracać i równomiernie upiec. Nie układać ich zbyt ciasno; odstępy ułatwiają kontrolę. Po kontakcie z surowym mięsem ponownie umyć ręce, a do podania użyć czystych szczypiec.
Dodatki mogą się różnić zależnie od miejsca; oprócz mote i ziemniaków można spotkać kukurydzę, fasolę lub lokalny sos. W tej wersji lista zawiera tylko składniki zatwierdzone dla wybranej receptury, więc inne udokumentowane dodatki nie stają się obowiązkowe. Mote nie jest świeżą kolbą kukurydzy: to przetworzone i ugotowane ziarna. Kupić gotową mote albo przygotować ją osobno zgodnie z instrukcją na opakowaniu. Nie zastępować jej bez namysłu inną odmianą kukurydzy, bo smak i tekstura mogą się różnić.
Zachować oryginalną nazwę, ponieważ nie udało się ustalić utrwalonego polskiego odpowiednika. Krótkie objaśnienie opisuje danie, ale nie zastępuje jego nazwy. Hierbabuena i achiote wyszukiwać pod nazwami oryginalnymi; nie zastępować ich automatycznie suszoną miętą, papryką ani innym produktem. Zachować proporcje receptury i pamiętać, że pojemność cup pozostaje nieznana. W ten sposób powstaje domowa wersja opublikowanej receptury regionalnej, a nie uniwersalny wzorzec całej kuchni Ekwadoru.