Caldo de salchicha to treściwa regionalna zupa związana z Guayaquil i prowincją Guayas. Nazwa oznacza zupę z kiełbasą; caldo de manguera to druga lokalna nazwa. Danie wyróżniają jelita wieprzowe nadziewane ciemnym farszem z krwi wieprzowej i ryżu albo tartym zielonym plantanem. Niektóre wersje łączą oba farsze. Do bulionu trafiają również wieprzowe podroby i plantany. Potrawa należy do popularnej kultury kulinarnej Guayaquil. Jest regionalną tradycją miejską, a nie oficjalnie uznanym daniem narodowym ani jedną ustaloną recepturą dla całego Ekwadoru.
Kiełbasa jest widocznym i smakowym centrum miski. Po przekrojeniu w farszu z krwi widać ziarna ryżu; kiełbasy z plantanem są bardziej miękkie i skrobiowe. Serce, wątroba i pozostałe podroby pogłębiają smak bulionu podczas gotowania. Kapusta, czerwona cebula, pomidor, papryka, czosnek, kmin rzymski, oregano, mięta i kolendra tworzą aromatyczną bazę. Refrito, czyli łagodnie podsmażona mieszanka warzyw i przypraw, trafia do bulionu i obu farszów. Cytryna i sos ají mogą dodać świeżości przy podaniu, ale nie zastępują ciemnego, wyrazistego smaku kiełbasy i wywaru.
Nie ma jednej stałej receptury domowej. Opisywane wersje wykorzystują jelita nadziewane ryżem i krwią, startym zielonym plantanem albo obiema mieszankami. Jelita związuje się z zapasem miejsca na rozszerzenie farszu, a potem gotuje w bulionie. Ten przepis zachowuje te cechy i podaje oba farsze jako warianty jednego dania. Przy pracy z krwią, podrobami i jelitami szczególnie ważna jest higiena. Odmierzona wersja poniżej ułatwia przygotowanie w domu, ale nie sprowadza regionalnego dania do jednej obowiązującej formuły.
Na osiem szacunkowych porcji przyjęto 1 kg kontrolowanych mieszanych podrobów wieprzowych i jeden zestaw oczyszczonych jelit. Są to ilości redakcyjne. Krew podano jako 1,44 l, a ugotowany ryż jako 454 g. Przepis wykorzystuje również 5 l wody i osiem zielonych plantanów. Posiekanej mięty potrzeba 480 ml, a kolendry 240 ml. Ponieważ odmiana papryki nie została określona, wybrano zieloną paprykę. Umiarkowana ilość 30 ml oleju z achiote pozwala powtarzalnie przygotować refrito; także ta miara jest redakcyjna. Szacunki są oznaczone na liście składników, aby nie mylić ich z ilościami ustalonymi w źródle.
Najlepiej kupić oczyszczone, jadalne jelita wieprzowe i świeżą krew wieprzową od kontrolowanego dostawcy. Przechowywać oba składniki w lodówce do chwili użycia i postępować zgodnie z instrukcją przygotowania jelit. Nie używać domowego wybielacza do żywności ani jelit. Krew, podroby i jelita trzymać osobno od gotowych potraw oraz produktów do bezpośredniego spożycia. Po kontakcie umyć ręce i powierzchnie robocze, a niewykorzystane składniki od razu schłodzić. Ugotowany ryż przechowywać w lodówce do połączenia z farszem. Dokładne przygotowanie ma tu znaczenie ze względu na łatwo psujące się składniki.
Pracę można rozłożyć na kilka etapów. Najpierw gotować podroby z plantanami i częścią kapusty, a w tym czasie przygotować farsze i schłodzić je. Następnie luźno nadziać jelita; zapas miejsca ogranicza ryzyko pęknięcia podczas gotowania. Kiełbasy włożyć do garnka dopiero wtedy, gdy bulion jest gotowy, i gotować je na małym ogniu. Silne wrzenie może uszkodzić jelita i wypuścić farsz. Cztery godziny łącznego czasu to redakcyjny plan pracy w domu, a nie stała historyczna wartość. Rodzaj i wielkość podrobów oraz przygotowanie kupionych jelit wpływają na czas.
Termometr spożywczy pozwala wiarygodnie sprawdzić gotowość. Środek najgrubszej kiełbasy powinien osiągnąć co najmniej 71 °C; podroby wieprzowe również należy dogotować do co najmniej 71 °C. Całe kawałki wieprzowiny wymagają 63 °C i trzyminutowego odpoczynku. Są to kontrole bezpieczeństwa, a nie zamienniki pożądanej tekstury. Sam kolor lub szacowany czas gotowania nie potwierdzają bezpiecznej temperatury farszu. Do surowych produktów wieprzowych używać osobnych, czystych przyborów i nie dopuszczać do kontaktu z ugotowanym ryżem. Resztki przełożyć do płytkich pojemników i schłodzić w ciągu dwóch godzin. Przechowywać w temperaturze do 4 °C, zużyć w ciągu trzech–czterech dni i odgrzać do 74 °C w całej porcji.
Podawać zupę na gorąco, rozdzielając bulion, podroby, plantany i plastry kiełbasy między miski. Cytrynę i sos ají można postawić obok jako dodatki. Oba farsze dają inną teksturę: ryż z krwią pozostaje ziarnisty i ciemny, a starty plantan staje się miększy i bardziej zwarty. Jeśli jelito pęknie podczas gotowania, ugotować farsz do końca w bulionie i podać go z zupą. Ta odmierzona wersja przedstawia regionalną metodę z Guayaquil, zachowując informację, że istnieje wiele sposobów przygotowania, a nie jedna ogólnokrajowa norma.