In het district Sibiu wordt een lamsstoofpot met ui genoemd onder de Roemeense titel „Tocană de carne de miel (Gulaş)”. De naam komt voor in een modern artikel over paasgerechten rond de overgang naar de twintigste eeuw. De selectie verwijst naar Elise Fröhlichs kookboek Bucătăria Transilvăneană, dat in 1897 voor het eerst verscheen en later in het Roemeens opnieuw werd uitgegeven. De historische bereiding is sober: lamsvlees met bot, gerookt spek, veel ui, water, zout en peper; tegen het einde wordt een lepel reuzel toegevoegd. Dit wijst op een gedocumenteerde huishoudelijke traditie in Transsylvanië, niet op één vaste formule die elk gezin in Sibiu hetzelfde bereidde.
Deze afgewogen thuisversie volgt die eenvoudige opbouw. Het woord Gulaş in de brontitel is geen reden om paprika, tomaat of aardappel toe te voegen; die staan niet in de historische ingrediëntenlijst. Eerst bakt het gerookte varkensvlees langzaam uit. Het lam kleurt in dat vet, waarna ui zacht wordt en het geheel met water stooft. De pan met deksel doet het meeste werk. In de eindfase zorgt extra reuzel en een korte kooktijd zonder deksel ervoor dat vocht verdampt en de uienranden licht kleuren. De saus krijgt zo smaak van lam, rook en zachte ui, zonder een aparte kruidenmix.
Lamschouder met bot of een ander goed dooraderd stuk is geschikt voor deze lange bereiding. Gelijkmatige stukken garen ongeveer in hetzelfde tempo; het bot draagt bij aan de smaak. Dep het vlees droog voordat je het aanbraadt en werk in porties. Als de pan te vol ligt, komt er stoom vrij en wordt het vlees bleek in plaats van bruin. De historische bron noemt „heel veel” ui, maar geeft geen gewicht. Voor 1,4 kg lam is hier 600 g vastgelegd. Dat lijkt vooraf misschien ruim, maar de ui slinkt tijdens het stoven en vormt de basis van de saus.
De historische tekst noemt ongeveer een uur sudderen, maar de werkelijke tijd hangt af van het stuk vlees, de botten en de pan. Deze thuisversie rekent op langer zacht stoven. De klok alleen bepaalt niet of het vlees klaar is: het moet met een vork los te maken zijn en toch zijn vorm behouden. Houd het vocht rustig tegen de kook aan, keer de stukken eenmaal en voeg alleen heet water toe wanneer de bodem droog begint te worden. De saus hoort aan het einde in te koken; bedek het vlees daarom aan het begin niet volledig met water. Een zware pan met goed sluitend deksel helpt de warmte gelijkmatig te houden.
Veiligheid en malsheid zijn twee verschillende controles. Meet de temperatuur van het dikste deel van een heel stuk lam, weg van het bot, met een schone thermometer. Het vlees moet minstens 63 °C bereiken en daarna 3 minuten rusten. Om de gewenste malsheid te krijgen kan langer stoven nodig zijn. Kleur of zachtheid vervangen de veiligheidsmeting niet. Laat het lam na het garen kort in de saus rusten. Zo blijft de uiensaus aan het vlees kleven en blijft de smaak van het gerookte varkensvlees in het gerecht aanwezig.
Zachte mămăligă past goed bij de ingekookte uiensaus. Dit is Roemeense maïspap: klop grof geel maïsgries geleidelijk door kokend gezouten water en blijf roeren terwijl de pap dikker wordt. Je kunt de bijgerechtpan gebruiken terwijl het lam zijn laatste fase ingaat. Een beetje boter maakt de pap naar wens rijker, maar hoort niet bij de historische basis van de stoofpot. Serveer zure room apart, zodat iedereen zelf kan bepalen of die erbij komt. De bijgerechten blijven los van het stoofgerecht en veranderen de samenstelling ervan niet.
De stoofpot is stevig; een bescheiden portie met voldoende uiensaus is daarom passend. Een eenvoudige groene salade of ingelegde groenten kan voor een fris contrast zorgen. Je kunt het lam een dag eerder bereiden: koel het snel af in ondiepe bakken, bewaar het bij maximaal 4 °C en verwarm het vóór het serveren grondig tot 74 °C. Bewaar de mămăligă apart, want die wordt steviger tijdens het afkoelen. De hoeveelheden hieronder beschrijven één concrete thuisversie van de historisch gedocumenteerde lamsstoofpot uit de regio Sibiu; ze beweren niet dat elk gezin in Transsylvanië het precies zo maakte.