Mote pata, ook geschreven als motepata of mutipata, is een regionale soep uit Azuay, vooral bekend in Cuenca. In lokale beschrijvingen hoort het gerecht bij Carnaval. De basis bestaat uit gepelde mote en vlees; geroosterde sambo-pitten, met melk fijngemalen, geven de soep haar volle en romige karakter. Dat maakt mote pata herkenbaar anders dan andere bereidingen van mote. Het is een streekgerecht met een duidelijke seizoensband, geen recept dat hier als nationaal gerecht van heel Ecuador wordt voorgesteld.
Het woord mote verwijst in Ecuador naar maïs die is gekookt en waarvan de buitenste schil is verwijderd. De grote, zachte korrels nemen bouillon op en geven de soep haar stevige beet. Begin voor deze versie met gare mote. Droge maïs eerst weken en koken vraagt aanzienlijk meer tijd; die voorbereiding hoort niet bij de opgegeven kookduur. Gebruik geen rauwe of slechts geweekte korrels in de pan met vlees, want die garen niet op dezelfde tijd als de overige ingrediënten.
De naam mote pata wordt soms naast mote pillo en mote sucio genoemd, maar die gerechten zijn niet uitwisselbaar. Mote pillo wordt doorgaans met ei bereid en mote sucio is een afzonderlijk gebakken gerecht van mote. Deze versie is juist een soep: vlees en mote komen samen in een pan, waarna een glad mengsel van sambo-pitten en melk de bouillon bindt. Het verschil in techniek en textuur is deel van de identiteit van de bereiding.
De vleesbasis combineert varkensvlees, longaniza en bacon. De gebruikte Ecuadoriaanse bron vermeldt varkensvlees zonder een specifiek stuk; hier is varkensschouder gekozen als praktische redactionele optie, omdat dat stuk bij garen mals kan worden. Longaniza is een eigen gekruide worst en moet niet met bacon worden verward. De hoeveelheid bacon is apart gehouden, zodat de rokerige smaak de andere vleessoorten aanvult. Verse longaniza van gemalen varkensvlees moet veilig gaar worden; controleer het midden met een thermometer en gaar tot minstens 71 °C. Bereid hele stukken varkensvlees tot 63 °C en laat ze daarna drie minuten rusten. Zet restjes binnen twee uur gekoeld weg en verhit ze later tot 74 °C.
Pepa de sambo zijn eetbare pitten van een lokale pompoensoort. Rooster ze rustig in een droge pan en blijf roeren. Ze moeten geuren en licht kleuren, maar niet verbranden: te donkere pitten kunnen bitter smaken. Blend ze vervolgens met volle melk tot een zo glad mogelijk mengsel. Dat gaat aan het einde bij de pan, wanneer de mote en het vlees al met de refrito en een deel van de bouillon zijn samengekomen.
Manteca de color is varkensvet dat met achiote is gekleurd en op smaak gebracht. Het vormt samen met ui en knoflook de refrito, de aromatische basis van de soep. De gemeten hoeveelheid ui en knoflook wordt verdeeld: een deel gaart mee met het vlees, de rest wordt kort gefruit. Zo blijft de volgorde helder en worden de aromaten niet dubbel geteld. Bewaar na het garen 480 ml kookvocht om de mote en het vlees in de tweede panfase samen te brengen.
De bronformule geeft mote en melk in kopjes. Omdat een kopje per land en keuken kan verschillen, is voor deze reproduceerbare versie redactioneel 240 ml per kopje aangehouden. Acht kopjes gare mote blijven daarom een volumemaat van ongeveer 1,92 liter; er is geen gewicht afgeleid of verzonnen. Vier kopjes melk zijn omgerekend naar 960 ml. De afmetingen maken de versie navolgbaar, maar worden niet aan de Ecuadoriaanse bron toegeschreven.
De recepttijd van 20 minuten voorbereiding en 45 minuten koken is een praktische schatting, geen garantie voor elke keuken. De drukpanfase wordt op 15 minuten gezet, maar opbouwen en veilig aflaten van druk kunnen de werkelijke verstreken tijd verlengen. In een gewone pan varieert de tijd totdat het vlees zacht is. De totale schatting van 65 minuten veronderstelt gare mote en omvat geen weken of koken van droge maïs. Serveer de soep heet; gehakt hardgekookt ei en krokante aardappelreepjes zijn optionele, niet gekwantificeerde garneringen.