Heukdwaeji ogyeopsal-gui łączy dwa elementy kojarzone z Jeju: czarną wieprzowinę z wyspy oraz ogyeopsal, czyli część brzucha wieprzowego ze skórą. Oficjalna koreańska strona turystyczna opisuje grillowaną czarną wieprzowinę jako specjalność Jeju i wymienia meljeot — solony, fermentowany dip z anchois. Ogyeopsal oznacza boczek ze skórą; nazwa i regionalne skojarzenie nie oznaczają, że każde gospodarstwo stosuje te same dodatki i sposób przygotowania. W tym przepisie mięso jest prosto doprawione, a na pierwszym planie pozostają jego krój, grill i lokalny dip.
Koreańska nazwa pomaga rozpoznać danie: heukdwaeji oznacza czarną wieprzowinę, ogyeopsal to część brzucha ze skórą, a gui — danie grillowane. Do tej wersji wybrać grubo pokrojony boczek ze skórą. Sama nazwa potrawy nie potwierdza pochodzenia mięsa; aby zachować związek z Jeju, szukać produktu wyraźnie oznaczonego jako czarna wieprzowina z Jeju. Przepis nie zakłada jednej wyłącznej odmiany jejuńskiego grillowania ani jednej obowiązującej grubości mięsa.
Odmierzone proporcje i podstawowy sposób grillowania pochodzą z koreańskiego przepisu na grillowany boczek dla czterech porcji. Meljeot dodano jako regionalny dip opisany przez źródło turystyczne z Jeju. Źródła pełnią różne funkcje: regionalne potwierdza związek z Jeju i dip z anchois, a przepis kulinarny dostarcza proporcji do domowego wykonania. Miary w funtach, uncjach i łyżkach amerykańskich pozostają nieprzeliczone zgodnie z podstawą receptury.
Grube kawałki wymagają więcej miejsca niż bardzo cienkie plastry. Ułożyć je w jednej warstwie i w razie potrzeby grillować partiami. Podane czasy przygotowania i grillowania są szacunkami planistycznymi; źródło nie określa dokładnego czasu na grillu. Rzeczywisty czas zależy od grubości mięsa, wielkości partii i równomierności nagrzania powierzchni. Średni ogień pozwala wytopić część tłuszczu, a jednocześnie zrumienić mięso bez przypalania.
Posiłek komponuje się przy grillu, zamiast podawać go jako jedno gotowe danie na talerzu. Liście sałaty i pachnotki służą do zawijania ssam. Dymkę, czosnek i zielone papryczki można zjeść na surowo albo krótko zgrillować. Dip sezamowo-solny składa się z oleju sezamowego, soli i pieprzu; źródłowy przepis odmierza porcję na osobę. Ssamjang to gęstsza pasta z doenjang i gochujang. Meljeot z Jeju wnosi słony, fermentowany smak anchois. Każdy dip podać w osobnej miseczce i wyraźnie oznaczyć dip rybny ze względu na alergen.
Źródło dopuszcza także niewielką ilość pieczarek grillowanych obok mięsa. Czosnek, chili i pieczarki smażą się na wytopionym tłuszczu, dlatego obserwować je podczas grillowania: jeśli zrumienią się wcześniej niż gruby boczek, przesunąć je w chłodniejsze miejsce. Zwykła płaska patelnia również się sprawdzi. Gdy zacznie dymić, ostrożnie usunąć nadmiar tłuszczu. Przygotowując dodatki podawane na surowo, używać czystych naczyń i przyborów, oddzielonych od tych, które miały kontakt z surową wieprzowiną.
Dla bezpieczeństwa zmierzyć termometrem spożywczym temperaturę w środku najgrubszego, nienaruszonego kawałka: powinna wynosić 63 °C (145 °F), po czym mięso należy odstawić na co najmniej 3 minuty. Termometr jest potrzebny do tego konkretnego pomiaru i dlatego figuruje w sprzęcie; nie należy pokazywać sondy ani wyświetlacza na zdjęciach potrawy. Po odpoczynku pokroić mięso czystym nożem i na czystej desce, a następnie podawać na gorąco.
Ugotowaną wieprzowinę wstawić do lodówki w ciągu 2 godzin, przechowywać pod przykryciem i zjeść w ciągu 2 dni. Odgrzewać tylko porcję przeznaczoną do zjedzenia, aż całość będzie parować; nie schładzać i nie odgrzewać wielokrotnie tej samej porcji. Sałatę, pachnotkę i dipy przechowywać osobno w czystych pojemnikach. Przy stole każdy może dobrać do kawałka mięsa wybrane liście i dip.