Byeongcheon sundae to regionalna koreańska kiełbasa związana z miejscowością Byeongcheon-myeon w Cheonan, w prowincji Chungcheong Południowy. Sundę przygotowuje się zwykle, napełniając jadalne jelito wieprzowe farszem i poddając je obróbce cieplnej. Skład farszu zależy od regionu i osoby, która go przygotowuje. Koreańska Organizacja Turystyczna opisuje Byeongcheon sundae jako jelito wieprzowe z warzywami, kleistym ryżem i makaronem dangmyeon. Encyklopedia Kultury Koreańskiej wymienia jelito, warzywa i wieprzową krew jako cechy lokalnej wersji. Niektóre odmiany zawierają mniej makaronu lub go nie zawierają, za to więcej krwi i kleistego ryżu. Nazwa wskazuje więc miejsce i rodzinę potraw, a nie jeden niezmienny przepis.
Okolice targu Aunae są znane z lokali serwujących sundae. Encyklopedia Kultury Koreańskiej wiąże większą popularność potrawy z zakładami przetwórstwa wieprzowiny, które pojawiły się w okolicy w latach 60. XX wieku. Mieszkańcy zaczęli wykorzystywać jelita i inne części zwierzęcia, łącząc je z warzywami i krwią. Sundę można było dzięki temu sprzedawać jako lokalną potrawę targową. Historia wyjaśnia związek dania z Byeongcheon, ale nie oznacza, że wszystkie gospodarstwa i lokale stosują identyczne proporcje.
Ten przepis opiera się na odmierzonych ilościach z rekordu Korean Traditional Knowledge Portal, opracowanego na podstawie regionalnych danych Rural Development Administration. Źródło podaje 600 g wieprzowej krwi, 300 g jelita, 150 g makaronu, 100 g kapusty i 450 g cebuli, a także dymkę, czosnek, imbir, sól i wodę. W tej formule nie ma ryżu; pojawia się makaron dangmyeon. Inne wersje Byeongcheon sundae mogą zawierać mniej makaronu lub więcej kleistego ryżu. Opis dotyczy jednej opublikowanej receptury, a nie jedynej autentycznej proporcji.
Jelito i farsz wymagają osobnego, starannego przygotowania. Oczyszczone jelito cienkie tworzy osłonkę, a miękki farsz składa się ze schłodzonej krwi, namoczonego makaronu i drobno pokrojonych warzyw. Surową krew i jelito przechowywać w chłodzie i oddzielać od gotowej żywności. Jelito natrzeć solą i niewielką ilością mąki, po czym dokładnie wypłukać. Mąka służy wyłącznie do czyszczenia i nie trafia do farszu. Po kontakcie z surowymi składnikami umyć ręce oraz narzędzia i powierzchnie.
W źródłowej recepturze przyprawy są oszczędne. Cebula, kapusta i dymka wnoszą łagodną słodycz i warzywną strukturę, a czosnek i imbir dodają aromatu, który uzupełnia wyrazisty smak krwi. Makaron po ugotowaniu staje się miękki i lekko sprężysty; jelito tworzy delikatną osłonkę. Warzywa i makaron pokroić na tyle drobno, aby równomiernie rozłożyły się w farszu i nie zatykały lejka. Pozostałe aromaty i sól źródło podaje objętościowo. Inne przepisy z tego samego tomu RDA potwierdzają 200 ml na kubek, a rekord RDA podaje 15 ml na dużą łyżkę. Dlatego dymka ma tu 400 ml, czosnek 100 ml, imbir około 67 ml, a sól 30 ml. Nie wyliczamy z tych objętości masy składników.
Jelito napełnić luźno, ponieważ farsz rozszerza się i uwalnia parę podczas gotowania. Zbyt ciasne nadzianie może rozerwać osłonkę. Niewielkie otwory ułatwiają ujście pary. Gotować na małym ogniu zamiast w gwałtownie wrzącej wodzie, aby kiełbasa nie obijała się o garnek. Inny domowy opis przygotowania podaje około 40–50 minut gotowania na parze, a badanie przetwarzania sundae opisuje kontrolowane ogrzewanie w 80 °C przez 50 minut. To punkty odniesienia, a nie uniwersalna walidacja domowej metody. Najgrubszy fragment sprawdzić w środku; kiełbasa z mięsa mielonego powinna osiągnąć co najmniej 71 °C.
Po ugotowaniu odsączyć sundae i odstawić na chwilę przed krojeniem. Dzięki temu miękki farsz lepiej trzyma się w osłonce, a plastry łatwiej przenieść na talerz. Podawać na ciepło albo dodać do zupy, na przykład sundae-gukbap. W przekroju ciemny farsz z krwi, makaronu i warzyw kontrastuje z jasnym jelitem. W tej recepturze wieprzowa krew i jelito są podstawowymi składnikami, a nie opcjonalnym dodatkiem.
Resztki przełożyć do płytkiego, przykrytego pojemnika i wstawić do lodówki w ciągu 2 godzin. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 4 °C i zjeść w ciągu 3–4 dni. Przed podaniem podgrzać do 74 °C. Surową krew i jelito trzymać z dala od gotowych produktów. Używać oddzielnych narzędzi, po pracy umyć ręce i dokładnie oczyścić zlew oraz blat. Wskazówki bezpieczeństwa pozostają w tekście; zwykłe zdjęcia gotowania i podania nie pokazują termometru, sondy ani wyświetlacza temperatury.