Archiwum Orígenes Ecuador przedstawia Sopa de arroz de cebada jako przepis zgłoszony przez José Luisa Sisalimę z El Cisne, w kantonie i prowincji Loja. Nazwa może sugerować ryż, jednak w ekwadorskim nazewnictwie żywności arroz de cebada oznacza łamany jęczmień, a nie ryż. Karta wymienia ponadto ziemniaki, pokrojone w kostkę mięso wieprzowe albo wołowe, kostki bulionowe MAGGI o smaku żeberek, białą cebulę, sól, mielony kmin rzymski, wodę i aliño. Źródło wiąże tę wersję z konkretną miejscowością. Nie dowodzi, że jest to danie narodowe ani że istnieje jedna, ujednolicona receptura dla całego Ekwadoru.
Do zupy używa się łamanego jęczmienia, nie ryżu ani całych ziaren jęczmienia. Ekwadorskie źródła branżowe stosują nazwę arroz de cebada wobec rozdrobnionego produktu jęczmiennego. Ma to znaczenie dla przygotowania: według przepisu ziarno należy moczyć około dwóch godzin, a następnie gotować krócej. Jęczmień płukać tylko wtedy, gdy zaleca to opakowanie; lokalny zapis nie wspomina o płukaniu. Nie wyjaśnia też, czy po moczeniu należy odlać wodę. W tej wersji jęczmień jest odcedzany przed dodaniem, aby w garnku pozostały wskazane dwa litry świeżej wody. To praktyczna decyzja redakcyjna, a nie instrukcja potwierdzona w źródle.
Ilość jęczmienia po zatwierdzonej konwersji projektowej wynosi 454 g. Pozostałe składniki to trzy ziemniaki pokrojone w kostkę, `1/2 cup` mięsa wieprzowego albo wołowego, dwie kostki bulionowe MAGGI o smaku żeberek, jedna biała cebula, po jednej łyżce soli i mielonego kminu rzymskiego, dwa litry wody oraz jedna łyżka aliño. Jednostka `1/2 cup` pozostaje bez zmian: źródło nie określa pojemności cup ani masy mięsa. Nie podaje także rodzaju ani wagi kawałka mięsa, wielkości kostek, rozmiaru ziemniaków i cebuli, pojemności łyżki, wagi kostki bulionowej ani składu aliño.
Oryginalny zapis obejmuje cztery etapy: moczenie jęczmienia przez około dwie godziny; włożenie mięsa, białej cebuli i soli do wody przed jej zagotowaniem; dodanie ziemniaków, kostek bulionowych, aliño i jęczmienia, gdy mięso będzie ugotowane; a następnie gotowanie przez dwadzieścia minut. Karta nie określa części mięsa, wielkości kawałków, mocy palnika ani tego, czy jęczmień ma być odcedzony. Niniejsza wersja oznacza praktyczne wskazówki domowe jako dodatki redakcyjne i nie zastępuje brakujących ilości ani czasów wartościami uznanymi za typowe. Ponieważ nie wiadomo, jaki kawałek mięsa wybrać, bezpieczne dogotowanie należy oceniać według rodzaju mięsa, nie tylko szacunkowego czasu.
Wydajność oszacowano na około osiem misek, ale źródło jej nie podaje. Rzeczywista liczba porcji zależy od wielkości ziemniaków, odparowania wody i ilości płynu wchłoniętego przez jęczmień. Z dwóch litrów wody i całej porcji ziarna powstaje spory garnek dość gęstej zupy. Jęczmień nadal wchłania płyn po ugotowaniu, więc zupa gęstnieje podczas stania. Osiem misek to zatem redakcyjna wskazówka dla podanych ilości, nie udokumentowana wydajność. Źródło nie określa wielkości porcji ani końcowej objętości.
Wybrać jeden rodzaj mięsa: wieprzowinę albo wołowinę, nie po `1/2 cup` każdego. Bez wagi i określonej części nie da się przeliczyć ilości na dokładną liczbę gramów. Pokrojenie mięsa na podobnej wielkości kawałki ułatwia równomierne gotowanie, ale źródło nie podaje wymiarów. Bezpieczeństwo sprawdzać termometrem spożywczym. Zgodnie z zastosowanymi tu zaleceniami USDA całe kawałki wołowiny lub wieprzowiny powinny osiągnąć 63 °C, a następnie odpoczywać przez 3 minuty; mięso mielone powinno osiągnąć 71 °C. Są to temperatury bezpieczeństwa, nie czasy gotowania z lokalnej receptury. Czas obróbki całego kawałka zależy od jego rodzaju.
Nazwa aliño pozostaje bez tłumaczenia, ponieważ archiwum nie podaje składu ani sposobu przygotowania tej przyprawy. Nie ma podstaw, by uznać ją za konkretną pastę przyprawową lub podsmażoną bazę cebulową. Źródło wymienia również dwie kostki bulionowe MAGGI o smaku żeberek. Zwykła kostka bulionu wołowego jest wyłącznie wyraźnie oznaczonym praktycznym zamiennikiem i może zmienić smak oraz słoność. Przepis zawiera też łyżkę soli, a kostki bulionowe mogą wnosić jej dodatkową ilość. Przed doprawieniem spróbować wywaru. Ograniczenie soli to domowa modyfikacja, a nie ilość zapisana w źródle.
Zupę podawać gorącą, w gęstej postaci. Jęczmień wiąże płyn, także po ugotowaniu, dlatego konsystencja może się zmieniać podczas stania. Przy odgrzewaniu można dolać trochę gorącej wody. Resztki szybko przełożyć do płytkich pojemników i schłodzić: w ciągu 2 godzin, a jeśli temperatura otoczenia przekracza 32 °C — w ciągu 1 godziny. Przechowywać pod przykryciem w temperaturze nie wyższej niż 4 °C i spożyć w ciągu 3–4 dni. Odgrzewać do 74 °C w środku. Te wskazówki wynikają z projektowych zasad bezpieczeństwa żywności i nie pochodzą z pierwotnego zapisu społeczności. Dzięki temu lokalne źródło i dodane zalecenia kuchenne pozostają wyraźnie rozdzielone.