Chicha de yuca con camote to fermentowany napój z manioku opisany w ekwadorskim przewodniku żywieniowym wśród przepisów powiązanych ze społecznościami Zápara i Andoa z Pastazy. Receptura nr 58 została przypisana położnej działającej w społeczności, Catalinie Chimbo i grupie fokusowej w Santa Clara z 2015 roku. Towarzysząca tabela umieszcza ją w części o Amazonii i tych społecznościach. Potwierdza to regionalne powiązanie receptury ze społecznościami Zápara i Andoa, ale nie dowodzi jednej narodowej receptury ekwadorskiej ani oficjalnego uznania za danie narodowe. Ten napój trzeba też odróżniać od chichy blanca ludu Kichwa i innych chich z manioku.
Źródło wymienia pięć małych korzeni yuki i pół małego camote. Dalej podaje krótką kolejność: obrać i umyć maniok, przekroić go na pół, gotować w niewielkiej ilości wody przez około 20 minut, odcedzić i rozgnieść; zetrzeć camote, połączyć z odrobiną wrzątku, wmieszać do manioku, odstawić na 1–3 dni i podawać na zimno. Zapisano pięć porcji po około 300 mililitrów oraz łączny czas przygotowania wynoszący półtorej godziny. Korzenie nie mają podanej masy, woda nie jest odmierzona, a odmiana camote pozostaje nieznana. Nie określono też warunków fermentacji. Ta wersja domowa zachowuje luki w źródle zamiast wymyślać dokładne gramatury lub uniwersalną pojemność szklanki.
Komentarz kulturowy przewodnika opisuje yukę jako ważny produkt w codziennym życiu Zápara, a chichę jako napój towarzyszący spotkaniom wspólnotowym i świętom. Daje to kontekst dla obecności napoju z manioku w regionalnym zbiorze przepisów, ale nie stanowi pełnego opisu każdego gospodarstwa ani wszystkich praktyk Zápara i Andoa. Opisana metoda odtwarza przypisaną społeczności recepturę, a nie scenariusz obrzędu. Nie dodano twierdzeń o ceremoniach, nieznanych składników ani zwyczajów, których nie opisuje przywołane źródło.
Maniok wymaga starannego przygotowania. Kodeks FAO/WHO wyjaśnia, że maniok naturalnie zawiera związki cyjanogenne, których ilość zależy od odmiany i warunków uprawy; sposób przetworzenia musi być odpowiedni. Użyć świeżego manioku jadalnego sprzedawanego do gotowania, a nie niezidentyfikowanej odmiany dzikiej lub gorzkiej. Opłukać korzenie, dokładnie usunąć grubą skórę, umyć miąższ, ugotować do pełnej miękkości i wylać wodę z gotowania. Około 20 minut wskazane w recepturze to punkt wyjścia, a nie zamiennik sprawdzenia miękkości ani właściwego wyboru jadalnej odmiany. Ten domowy przepis nie twierdzi, że krótkie gotowanie czyni gorzki maniok bezpiecznym.
Po ugotowaniu dokładnie odcedzić maniok i rozgnieść go, póki jest gorący. Oryginał zaleca uzyskanie masy; solidny tłuczek pozwala zachować zwartą konsystencję i trochę struktury. Następnie umyć i obrać pół małego batata, drobno zetrzeć i połączyć z niewielką ilością wrzątku. Przewodnik nie podaje, czy camote ma pomarańczowy, czy jasny miąższ, dlatego nazwa camote pozostaje w składzie. Kolor może zależeć od lokalnie dostępnej odmiany, ale ilość i funkcja składnika się nie zmieniają.
Przed odpoczynkiem wmieszać camote do manioku. Źródło podaje od 1 do 3 dni, ale nie określa temperatury, kultury starterowej, pomiaru pH ani testu na alkohol. Przepis zachowuje udokumentowany przedział, lecz nie obiecuje konkretnej kwasowości, zawartości alkoholu ani trwałości. Czysta, niereaktywna miska przeznaczona do kontaktu z żywnością i luźne przykrycie to praktyczne rozwiązania w domowej kuchni; naczynia nie należy szczelnie zamykać podczas fermentacji. Naturalny przebieg fermentacji może się różnić, a liczba dni nie jest pomiarem laboratoryjnym.
Przewodnik zaleca podawanie napoju na zimno i podaje pięć dużych porcji po około 300 mililitrów. Po odpoczynku schłodzić chichę i rozlać do czystych szklanek. Źródło nie zawiera sprawdzonego czasu przechowywania. Pozostałości przykryć, trzymać w lodówce i szybko podać, zamiast zakładać, że napój zachowa trwałość przez kilka dni. Ponieważ napój fermentuje, a zawartość alkoholu nie została zmierzona, przepis nie określa go jako bezalkoholowego. Osoby, które muszą unikać alkoholu, powinny wybrać inny napój.
Wartość tego przepisu polega na tym, że źródło i jego ograniczenia można odczytać razem: recepturę przypisaną społeczności, krótką listę składników, podawanie na zimno i odpoczynek liczony w dniach. Nie jest to standard narodowy ani wersja wymienna z chichami innych ekwadorskich społeczności. Zachowano nazwę z Ekwadoru i proporcję pięciu małych korzeni do połowy camote. Zaznaczono również, że przewodnik nie podaje ilości wody ani parametrów kontroli fermentacji. Wersje w pozostałych językach powinny zachować to samo regionalne rozróżnienie, aby napój nie zmienił się w ogólną recepturę narodową.