Ceviche de concha negra jest związane z ekwadorskim wybrzeżem Pacyfiku, zwłaszcza z prowincją Esmeraldas. Czarne muszle namorzynowe należą do lokalnej kultury kulinarnej. Ten przepis opiera się na opisie z publikacji kulinarnej Universidad San Francisco de Quito z 2019 roku: mięso muszli i zachowany z nich płyn łączy się z limonką, cebulą, pomidorem, natką pietruszki, olejem, solą i pieprzem. Składniki nie są podgrzewane i nie przechodzą osobnego, długiego marynowania. To regionalny sposób przygotowania, a nie jedna ustalona receptura dla wszystkich społeczności ani oficjalne danie narodowe.
Ilości sztuk zaczerpnięto z przepisu opublikowanego przez lokalną gazetę w Esmeraldas, aby zachować użyteczny układ składników: 50 żywych czarnych muszli, 10 małych limonek, 2 czerwone cebule i 2 pomidory. Źródło nie podaje liczby porcji. Wydajność opisuje więc partię z 50 muszli; nie wylicza się z niej liczby osób. Zielona papryka i szczypior są opcjonalne. Kolendrę, olej, sól, sos pomidorowy i musztardę dodaje się według uznania. W tej wersji kolendra, olej i sól trafiają do mieszanki cebulowej, a pozostałe pozycje pozostają dodatkami opcjonalnymi.
Płyn z muszli stanowi część smaku ceviche i nadaje cytrusowej mieszance ciemny kolor. Należy używać wyłącznie płynu zebranego ze świeżych, żywych muszli otwartych w czysty sposób. Wyszczerbione skorupy trzeba wyrzucić; należy też odrzucić żywe muszle, które nie zamykają się po stuknięciu. Podczas przygotowywania warzyw muszle powinny pozostać schłodzone. Surowej mieszanki nie należy długo trzymać w temperaturze pokojowej.
Danie zawiera surowe muszle. Sok cytrusowy ich nie gotuje i nie usuwa całego ryzyka chorób przenoszonych przez żywność. Surowe lub niedogotowane małże mogą wywołać poważne zatrucie. Szczególnie narażone są osoby z chorobami wątroby, cukrzycą, osłabioną odpornością i innymi czynnikami ryzyka. Kobiety w ciąży, małe dzieci i osoby starsze powinny wybierać gotowane owoce morza. Ostrzeżenie pozostaje ważne niezależnie od tradycyjnej, surowej metody opisanej w lokalnych źródłach.
Najpierw warto przygotować mieszankę cebulową, aby była gotowa po otwarciu muszli. Czerwone cebule należy pokroić w cienkie plasterki i natrzeć odrobiną soli, co złagodzi ich ostrość. Następnie trzeba je opłukać i odsączyć. Cebulę miesza się z pomidorem, kolendrą, olejem i solą. Z 10 małych limonek 2 należy odłożyć do tej mieszanki. Pozostałe 8 wykorzystuje się dopiero tuż przed podaniem, do surowego mięsa muszli i zebranego płynu.
Otwieranie małych czarnych muszli wymaga stabilnej powierzchni roboczej i ostrożnego posługiwania się nożem. Należy użyć krótkiego, solidnego noża do muszli. Dłoń podtrzymującą muszlę trzeba osłonić złożoną ściereczką albo rękawicą odporną na przecięcia, a ostrze prowadzić od palców. Każdą muszlę należy otworzyć nad czystą, dużą miską, aby zebrać płyn. Muszle uszkodzone, o kwaśnym zapachu, oraz mięso wyglądające na zepsute trzeba wyrzucić. Limonką nie należy maskować niepokojącego zapachu.
Dla zachowania tekstury mięso muszli i zebrany płyn miesza się z sokiem z limonek bezpośrednio przed podaniem. Opisany lokalny sposób z Esmeraldas nie przewiduje długiego marynowania w cytrusach. Mieszankę cebulową i opcjonalne dodatki podaje się osobno przy stole. Do ceviche można podać lokalnie wymieniane dodatki: chifles, patacones, prażoną kukurydzę lub popcorn.
Ponieważ danie pozostaje surowe, należy przygotować tylko ilość przeznaczoną do natychmiastowego spożycia i utrzymywać muszle w chłodzie aż do obróbki. Nie należy przechowywać resztek już wymieszanej potrawy. Do przygotowania gotowanych muszli trzeba wybrać inny przepis; podgrzewanie zmieniłoby opisaną tu metodę.
Badanie dziedzictwa kulinarnego Universidad de Las Américas opisuje concha prieta lub concha negra jako produkt związany z Esmeraldas, a ceviche jako tradycyjny sposób jego przyrządzania w prowincji. Wskazuje również na lokalne różnice: niektóre wersje zawierają więcej cytrusów, sos pomidorowy, cebulę, pomidor lub kolendrę; zmieniają się także dodatki. Dlatego wariantowe przyprawy są tu wymienione oddzielnie, a podstawowy sposób przygotowania pozostaje związany z konkretnym przepisem z Esmeraldas. To udokumentowany przykład regionalny, nie reguła dla wszystkich kucharzy, targów i domów na wybrzeżu. Opisy badań świadczą o zakorzenieniu dania w regionie, ale nie uzasadniają przedstawiania tej receptury jako identycznej z każdą lokalną praktyką. Dlatego tekst zachowuje nazwę i wskazuje konkretny obszar źródłowy.