Quesadillas de San Juan zijn zoet, gebakken kaasgebak uit Quito. De naam kan in Nederland doen denken aan Mexicaanse tortilla’s, maar deze variant uit Quito bestaat uit dun deeg waarvan vier punten over een luchtige vulling worden gevouwen. Het midden blijft open, zodat de kaasvulling en goudbruine deegranden na het bakken zichtbaar zijn. De aanduiding ‘zoet kaasgebak uit Quito’ maakt de regionale herkomst en vorm meteen duidelijk. Zo wordt het gebak niet verward met een ander gerecht met dezelfde naam.
De band met de wijk San Juan is onderdeel van de naam en van de lokale bakkerijgeschiedenis. De bakkerij van de familie Cobo wordt met de bereiding van dit gebak verbonden; het exacte familierecept is niet volledig openbaar. De versie hier is daarom een afgewogen thuisrecept dat aansluit bij gedocumenteerde kenmerken van quesadillas uit Quito. Het is geen transcriptie en pretendeert niet het product van de bakkerij exact na te maken. De regionale associatie is onderbouwd, maar dat betekent niet dat elke familie of bakkerij dezelfde samenstelling of werkwijze gebruikt.
Het gebak combineert twee verschillende texturen. De koude boter wordt kort door de bloem gewreven, tot het deeg net samenhangt. Zo ontstaat een dunne, brosse korst die de vulling draagt zonder er een gesloten pasteitje van te maken. De vier deegpunten worden naar het midden gevouwen en daar vastgezet; tussen de punten blijft de vulling zichtbaar. Gelijke deegporties en dun uitgerolde cirkels helpen de randen tijdens het bakken kleuren, terwijl het midden zacht en luchtig blijft.
Voor de vulling worden verse, goed uitgelekte koemelkkaas, eidooiers, poedersuiker, bloem, vanille en achirazetmeel gemengd. Achira is een plant die in de Andes wordt geteeld; het zetmeel wordt in beschrijvingen van gebak uit Quito genoemd. Het is niet hetzelfde als tarwebloem of maïszetmeel en wordt daarom in het hoofdrecept niet ongemerkt vervangen. Wanneer achirazetmeel niet beschikbaar is, noemt het recept maïszetmeel uitdrukkelijk als praktische vervanger. Die keuze kan de stevigheid veranderen en is geen identiek ingrediënt.
De drie eiwitten worden apart tot zachte pieken geklopt en voorzichtig door het kaasmengsel gespateld. Daarbij moet zoveel mogelijk lucht behouden blijven, zonder dat de vulling vloeibaar wordt. Verse kaas bevat per product een andere hoeveelheid vocht, dus goed uitlekken is belangrijk. Verkruimel de kaas fijn; de afgewerkte vulling moet met een lepel op te scheppen zijn. Een dunne vulling kan uit het open midden lopen. Te krachtig roeren nadat het eiwit is opgeklopt, maakt de structuur minder luchtig.
De voorbereiding volgt een vaste volgorde: meng het deeg kort, koel het 30 minuten, maak intussen de vulling, verdeel het deeg en bak de gebakjes. De rusttijd is in de totale tijd opgenomen. Kneed het deeg niet glad, omdat lang bewerken de brosse structuur kan aantasten. Houd de overige porties tijdens het uitrollen afgedekt en koel. Is een stuk door zachte boter moeilijk uit te rollen, koel het dan kort. Zo blijven de twaalf gebakjes ongeveer even groot en kan de hoeveelheid vulling gelijkmatig worden verdeeld.
Bak de quesadillas op 180 °C. De opgegeven baktijd van ongeveer 18–22 minuten is een richtlijn; let ook op de zichtbare kenmerken: goudbruine deegranden en een gerezen, gestolde vulling die niet meer nat oogt. Open de oven niet steeds terwijl de vulling stolt. Omdat de vulling ei en verse kaas bevat, moet zij volledig gaar zijn. Proef het rauwe mengsel niet, omdat het ongegaarde eieren en bloem bevat. Laat de gebakjes daarna minstens 20 minuten afkoelen op een rooster. De kern wordt tijdens het afkoelen steviger en de korst minder zacht doordat stoom kan ontsnappen.
Serveer de quesadillas op kamertemperatuur of nog een beetje warm. Laat ze volledig afkoelen voordat je ze in een afgesloten bakje bewaart en koel de restjes, omdat de vulling ei en verse kaas bevat. Gooi gebak weg dat langer dan twee uur op kamertemperatuur heeft gestaan. De hoeveelheden leveren twaalf stuks op; vóór het bakken weegt elk stuk ongeveer 75–80 g. Voor de bereiding zijn geen extra ingrediënten nodig. Het resultaat is een regionaal geduid zoet gebak voor de thuisoven, met behoud van de naam en herkomst zonder aanspraak op het privéfamilierecept van de bakkerij.