Gogi-guksu oznacza makaron z mięsem, a danie jest ściśle związane z wyspą Jeju. Oficjalne koreańskie źródła turystyczne opisują je jako lokalną specjalność z bulionem wieprzowym i obfitą porcją gotowanej wieprzowiny. Niektóre restauracje długo gotują kości wieprzowe, uzyskując bardziej treściwy lub mleczny wywar. W udokumentowanej recepturze użytej tutaj boczek wieprzowy gotuje się w wodzie z cebulą, czosnkiem, imbirem i doenjang, a następnie przecedza bulion, by pozostał klarowny. To jedna opisana wersja domowa, a nie twierdzenie, że każda restauracja czy rodzina na Jeju gotuje tak samo.
Koreański portal wiedzy tradycyjnej zalicza gogi-guksu do lokalnych potraw Jeju i przypisuje dane receptury koreańskiej Agencji Rozwoju Wsi. Odmierzona lista obejmuje boczek, makaron pszenny, jajka, kiełki soi, aromaty, doenjang i niewielkie ilości przypraw. Makaron gotuje się w osobnym garnku, żeby skrobia uwalniana podczas gotowania nie zmąciła bulionu. VISITKOREA potwierdza związek dania z Jeju oraz charakterystyczną miskę makaronu w bulionie wieprzowym z plastrami gotowanego mięsa.
Przepis zachowuje ilości źródłowe dla czterech porcji. W wykazie podano 300 g boczku, 400 g makaronu i 2 l wody. Nie określono, czy makaron jest świeży czy suszony, dlatego najlepiej użyć średniej grubości pszennego makaronu guksu i kierować się czasem z opakowania, zamiast zakładać konkretny czas gotowania. Makaron zawiera pszenicę i gluten, a pasta sojowa oraz oba rodzaje sosu sojowego zawierają soję. Jajka i sezam również są wyraźnie wymienione w składnikach.
Źródło podaje jedną cebulę o masie 160 g, 20 g czosnku, czyli około pięciu ząbków, oraz 4 g imbiru. Dodatkowa łyżeczka posiekanego czosnku jest przeznaczona osobno do kiełków; nie należy zużywać na ten cel całego czosnku z bulionu. Odmierzony sezam z solą i łyżeczka sosu sojowego służą do doprawienia blanszowanych kiełków. Bulion doprawia koreański sos sojowy do zup. Sól dodawać stopniowo tylko w razie potrzeby, ponieważ metoda źródłowa dopuszcza sos sojowy albo sól.
Źródło nie podaje czasu gotowania wieprzowiny. Szacunkowe 45–55 minut gotowania oraz 20 minut przygotowania i 70 minut gotowania przedstawiono jako redakcyjne wskazówki do planowania, a nie pomiary ze źródła. Mięso powinno zmięknąć, ale sprawdzenie najgrubszego, niepokrojonego fragmentu termometrem jest konieczne: temperatura w środku musi osiągnąć 63 °C, po czym mięso powinno odpoczywać przez co najmniej 3 minuty. Wygląd mięsa nie zastępuje tego pomiaru bezpieczeństwa.
W metodzie źródłowej wspomniano jeszcze o koreańskim porze i mielonej czerwonej papryce, lecz tabela składników nie podaje ich ilości. Ta wersja trzyma się odmierzonego wykazu i nie dopisuje brakujących ilości. Jeśli ma powstać inna odsłona dania, należy oprzeć ją na osobnym, konkretnym przepisie, zamiast traktować niewymienione ilości jako element tej formuły.
Kiełki blanszuje się oddzielnie i doprawia odmierzoną porcją czosnku, sezamu z solą oraz sosu sojowego. Makaron pszenny również gotuje się osobno, rozdziela do misek i zalewa gorącym, przecedzonym bulionem. Na wierzchu układa się plastry wieprzowiny i doprawione kiełki. Wszystkie odmierzone składniki znajdują się na liście, więc podanie tej wersji nie wymaga dodatkowej dekoracji.
Resztki wieprzowiny, bulionu i kiełków wstawić do lodówki w ciągu 2 godzin, najlepiej w osobnych, zamkniętych pojemnikach, i zużyć w ciągu 2 dni. Makaron przechowywać osobno, aby nie nasiąkał bulionem. Wieprzowinę i zupę odgrzewać, aż będą gorące i będą wyraźnie parować. Makaron najlepiej ogrzać tuż przed podaniem w świeżej gorącej wodzie lub bulionie. Nie pozostawiać ugotowanego makaronu ani wieprzowiny w temperaturze pokojowej podczas przygotowywania pozostałych elementów.