Empanadas de morocho są popularne w Quito i Sierra, a wyróżnia je masa z kukurydzy morocho. Quito Turismo wymienia je wśród najbardziej reprezentatywnych lokalnych przystawek stolicy, a regionalny przewodnik kulinarny opisuje je jako znaną przekąskę uliczną i targową. To potwierdza ich związek z Quito, ale nie dowodzi istnienia jednej krajowej receptury dla całego Ekwadoru. Ten przepis opiera się na wersji z Quito i różni się od empanadas de viento z ciasta pszennego i serem.
Nazwa pochodzi od ziarna w cieście. Morocho to twarda kukurydza andyjska; na empanadas ziarno moczy się, gotuje do miękkości i mieli na plastyczną masę. Źródła regionalne opisują skórkę jako chrupiącą po smażeniu. Niektórzy kucharze kupują gotową masę; opublikowany przepis kitoskiej szefowej kuchni Marthy Calixto zaczyna się od funta gotowej masy i sześciu krążków. Ta domowa wersja korzysta z tego praktycznego podejścia i nadaje się do świeżej masy z ekwadorskiego targu lub sklepu specjalistycznego.
Farsz mięsny pochodzi z przepisu Calixto z Quito: mielona wieprzowina i wołowina z czerwoną cebulą paiteña, zieloną papryką, czosnkiem i marchewką. Źródło wymienia groszek i jajko na twardo jako dodatki opcjonalne. Tutaj też są opcjonalne, bo farsz bez nich zachowuje udokumentowany charakter. Ugotuj mięso do 71,1 °C (160 °F), a potem rozłóż na płytkim talerzu do ostygnięcia. Zimny, dość suchy farsz łatwiej porcjować i rzadziej rozmiękcza lub rozrywa kukurydzianą masę.
Gotowa masa morocho jest miększa i delikatniejsza niż ciasto pszenne. Metoda Calixto delikatnie ją podgrzewa w kąpieli wodnej, doprawia solą i wałkuje między przezroczystymi arkuszami plastiku, by nie kleiła się do wałka ani blatu. Pracuj z jednym kawałkiem naraz, resztę trzymaj pod przykryciem. Cieniutka warstwa oleju na plastiku pomaga przy dociskaniu, ale jego nadmiar na cieście może osłabić zlepienie. Drobne pęknięcia sklej wilgotnymi palcami przed nałożeniem farszu.
Podziel funt masy na sześć równych kawałków, jak w źródle. Każdy rozwałkuj na cienki krążek, nałóż umiarkowaną ilość farszu, złóż z pomocą folii i mocno dociśnij brzegi. Widelec to prosty domowy sposób na zlepienie. Nie nakładaj zbyt dużo farszu: kawałki ryżu, marchewki, jajka i mięsa mogą stworzyć szczeliny. Groszek i jajko dobrze odcedź i drobno posiekaj przed dodaniem do zimnego farszu.
Smażenie nadaje końcową teksturę. Lokalne opisy zalecają dużo gorącego oleju, lecz nie podają jednej wspólnej temperatury. W domu można przyjąć 175 °C jako praktyczną wskazówkę: smaż po kilka sztuk, utrzymuj stabilną temperaturę i smaż, aż wierzch będzie chrupiący i głęboko złocisty. Jeśli ciasto ciemnieje przed uzyskaniem chrupkości, zmniejsz ogień. Odsączaj na kratce, by para nie zbierała się pod spodem i nie zmiękczała skórki.
Podawaj empanadas na gorąco z ají. Przepis z Quito opublikowany przez El Comercio podaje sos z tomate de árbol i chili, a przewodnik gastronomiczny Pichinchy wymienia też ají de chocho; to różne opcje, nie jeden stały sos. Gazeta opisuje empanadas jako przekąskę do kawy na śniadanie lub później w ciągu dnia. Można podać je też jako przystawkę albo danie do dzielenia. Cechą rozpoznawczą pozostaje kukurydziana osłonka morocho i lokalny kontekst Quito.
Surowe mięso trzymaj oddzielnie od ugotowanych składników, sprawdzaj farsz czystym termometrem i schłodź pozostały farsz lub usmażone empanadas w ciągu 2 godzin. Zjedz w ciągu 3–4 dni i odgrzej do 74 °C (165 °F). Gorący olej może spowodować poważne oparzenia: ustaw stabilnie garnek, trzymaj wodę z dala, ostrożnie wkładaj empanadas i nigdy nie lej wody na płonący olej. Źródła potwierdzają regionalne danie z Quito/Pichinchy, nie jednolity standard krajowy.