Cuy asado to pieczona świnka morska z ekwadorskich Andów. Cuy jest nazwą zwierzęcia w języku kichwa; potrawa wiąże się ze świętami, spotkaniami rodzinnymi i wydarzeniami społecznymi społeczności górskich. Słownik niematerialnego dziedzictwa Azuay określa ją jako typowe danie miast Sierra na specjalne okazje i wymienia ziemniaki, ají, mote pelado oraz jajko na twardo. Ecuador Travel opisuje ją także jako wiejską tradycję, która rozpowszechniła się w restauracjach Azuay. Źródła potwierdzają regionalną tożsamość, a nie jeden przepis wspólny dla całego kraju.
Przepis stosuje metodę węglową z przewodnika Stowarzyszenia Kucharzy Ekwadoru po targach Quito. Wariant na cztery porcje przyprawia całe cuy czosnkiem, cebulą, solą i pieprzem, piecze je około dwóch godzin nad węglem i podaje z ziemniakami oraz sosem orzechowym. Przewodnik wspomina również o podrobach w sosie. Ta wersja domowa zachowuje całe pieczone cuy, ziemniaki i sos, ale pomija podroby, aby uprościć przygotowanie i bezpieczne obchodzenie się z mięsem. To redakcyjna adaptacja, a nie twierdzenie o jednej uniwersalnej formule.
Cuy nie można zastąpić kurczakiem ani królikiem pod względem smaku i znaczenia kulturowego. Tam, gdzie jest dostępne, kup oczyszczone zwierzę od wiarygodnego, legalnego sprzedawcy żywności i przechowuj w lodówce. Poza Andami dostępność i przepisy są różne. Poproś o sztukę na cztery porcje; oczyszczone cuy o masie 1,1–1,3 kg jest praktyczne w domu. Marynata zawiera czosnek, białą cebulę, kumin, pieprz, sól i olej z achiote. Opublikowany przewodnik opisuje dłuższe marynowanie, ale nie określa chłodzenia, dlatego tutaj trwa ono cztery godziny w lodówce.
Z surowym cuy postępuj jak z innym surowym mięsem. Osusz papierem zamiast płukać, używaj osobnej tacy i deski, a po kontakcie umyj ręce i sprzęt. Przykrytą marynatę trzymaj na najniższej półce lodówki, poniżej 4 °C, aby nie skapywała na gotowe jedzenie. Jeśli chcesz smarować mięso podczas pieczenia, odłóż czysty olej przed kontaktem z surowym cuy; surowej marynaty nie używaj ponownie jako sosu. Oddzielna tacka zbiera tłuszcz i ogranicza płomienie.
Przewodnik z Quito podaje węgiel i około dwie godziny pieczenia. Dobrze zamocowany rożen obraca zwierzę równomiernie, a stabilny żar pośredni rumieni skórę bez przypalania. Poczekaj, aż węgiel się uspokoi, i nie ustawiaj cuy nad wysokim płomieniem. Czas zależy od wielkości, odległości od węgla, wiatru i grilla. USDA nie publikuje temperatury dla cuy. Jako ostrożną analogię dla całego małego ssaka przepis przyjmuje zalecane przez USDA 160 °F (71 °C) dla królika i mierzy kilka grubych miejsc z dala od kości. To jawna ekstrapolacja, a nie norma dla cuy.
Sos orzechowy pochodzi ze sposobu podania na targach Quito. Zmiksuj prażone orzeszki z mlekiem, a następnie gotuj łagodnie z miękką cebulą i odrobiną smalcu lub oleju neutralnego, aż sos zgęstnieje i będzie gorący. Często mieszaj, bo mielone orzeszki mogą przywrzeć do dna. Jeśli jest zbyt gęsty, dodawaj ciepłą wodę po łyżce. Ziemniaki mogą gotować się podczas przygotowania węgla; mote pelado, ají i jajko na twardo ułóż tuż przed podaniem. To udokumentowane dodatki andyjskie, ale ich zestaw różni się lokalnie.
Pokrój odpoczęte cuy na porcje i podaj dodatki obok. Sos jest treściwy, więc wystarczy go trochę; ají pozwala każdemu wybrać ostrość. Oddziel ugotowane mięso od narzędzi użytych do surowego i nie zostawiaj półmiska na wiele godzin w temperaturze pokojowej. Resztki schłodź w ciągu dwóch godzin w płytkim, przykrytym pojemniku, zjedz w ciągu trzech-czterech dni i odgrzej do 74 °C (165 °F). Te wskazówki przechowywania są zgodne z zaleceniami USDA dla resztek.
Cuy asado najlepiej rozumieć przez regionalny kontekst Andów i nazwane lokalne metody. Targi Quito dokumentują pieczenie na węglu z sosem orzechowym, a źródła z Azuay opisują danie na specjalne okazje i wymieniają inne typowe dodatki. Ecuador Travel łączy cuy asado z Azuay; miejski festiwal kulinarny w Loja także pokazał je jako lokalną potrawę. Ten przepis wykorzystuje technikę z targu Quito i proponuje dodatki z Azuay jako opcje, zachowując różnice między źródłami. Nie przedstawia cuy asado jako jednolitego dania narodowego.