Aşure

Aşure to obfity turecki pudding z ziaren pszenicy, roślin strączkowych, suszonych owoców i orzechów. Jest silnie związany z muharramem i zwyczajem dzielenia się miseczkami z sąsiadami, choć listy składników znacznie różnią się między regionami i domami. Pszenica tworzy kremową bazę; ciecierzyca i biała fasola zachowują odrębność; suszone owoce wnoszą słodycz i kolor.

Udane aşure nie jest ani zwartą owsianką, ani rzadką zupą. Gotuj pszenicę, aż skrobia zmętni płyn, dodaj już miękkie rośliny strączkowe, a cukier dopiero wtedy, gdy wszystko będzie miękkie. Suszone figi mogą przyciemnić cały garnek, dlatego dodaje się je pod koniec. Pamiętaj, że pudding wyraźnie gęstnieje podczas stygnięcia.

Niezawodne aşure zaczyna się jeszcze przed włączeniem źródła ciepła. Odmierz 350 g pszenicy do aşure lub obłuszczonych ziaren pszenicy, 150 g suszonej ciecierzycy, 150 g suszonej białej fasoli, 3,5 L wody, 350 g cukru kryształu i 120 g rodzynek bez pestek, a pozostałe składniki pogrupuj w kolejności, w jakiej trafiają do przepisu. Przygotuj również trzy miski do namaczania, duży ciężki garnek i drewnianą łyżkę. Zaplanowana kolejność to: namocz i wstępnie ugotuj, zbuduj pudding, następnie rozdziel na porcje i udekoruj. Takie przygotowanie stanowiska pomaga zachować zakładaną wydajność 12 porcji i zapobiega przerywaniu etapu wrażliwego na temperaturę lub wymagającego szybkiego działania tylko dlatego, że któryś składnik wciąż trzeba odważyć.

Czas traktuj jako wskazówkę do planowania, a nie jedyny test postępu: przewidź 35 minut przygotowania, 2 godziny gotowania i 10 godzin 35 minut łącznie. Podczas budowania puddingu dodaj ugotowaną ciecierzycę i fasolę do pszenicy wraz z taką ilością gorącej wody, by wszystko mogło swobodnie się poruszać. Konkretna oznaka jest następująca: mieszanka powinna wyglądać na rzadszą niż docelowa konsystencja. Na końcu podawaj lekko ciepłe albo schłodź w lodówce i wyjmij 15 minut przed jedzeniem. Nie podawaj tylko dlatego, że minął nominalny czas; poczekaj, aż konsystencja będzie kremowa i nadawała się do nabierania łyżką, nigdy do krojenia.