Leidse hutspot met klapstuk to holenderska potrawa związana z Lejdą i obchodzonym co roku świętem Leidens Ontzet. Ta wersja opiera się na opublikowanym przepisie przypisywanym Hansowi de Kortowi, przygotowanym na podstawie książki Nederland Kookboek i przedstawionym przez 24Kitchen. Danie powstaje z dwóch części: wołowinę z żebra dusi się powoli z winem, fondem i warzywami, a ziemniaki, marchew zimową i cebulę gotuje osobno i utłucze na grubo. Całość łączy sos wykończony porto.
Holenderska nazwa pozwala zachować lokalną tożsamość dania. Hutspot oznacza warzywny hutspot, a klapstuk to nazwa kawałka wołowiny podawanego z warzywami. W Lejdzie to połączenie jest szczególnie związane z 3 października, datą święta upamiętniającego zakończenie oblężenia miasta w 1574 roku. Hutspot jest dziś znany w całej Holandii, dlatego określenie „Leidse” wskazuje na związek z Lejdą, a nie na wyłączność tego regionu.
W popularnej opowieści o oblężeniu z 1574 roku w hiszpańskim obozie pozostaje garnek hutspotu, który znajduje chłopiec z Lejdy. Źródło historyczne miasta określa znaną wersję o Cornelisie Joppenszu jako legendę i przytacza także inną relację związaną z Gijsbertem Schaeckiem. Wyjaśnia również, że potrawa z 1574 roku nie była dzisiejszym ziemniaczanym purée: nie zawierała ziemniaków i przypominała raczej zupę z marchwi, cebuli i przypraw. Muzeum Zachodniej Fryzji również odróżnia historyczną wersję bez ziemniaków od współczesnego hutspotu. Ten przepis przedstawia współczesne danie, a nie rekonstrukcję potrawy z czasów oblężenia.
Przepis 24Kitchen różni się od prostszego domowego hutspotu opisanego w innym miejscu tej kolekcji. Klapstuk kroi się na duże kawałki, obsmaża i dusi pod przykryciem w czerwonym winie oraz fondzie wołowym w piekarniku ustawionym na niską temperaturę. Bazę duszenia tworzą także cebula, marchew, seler naciowy i koncentrat pomidorowy. Porto trafia do płynu dopiero po wyjęciu mięsa; następnie sos wykańcza się masłem i miksuje. Do warzywnego purée używa się równych ilości ziemniaków, marchwi zimowej i cebuli oraz mleka i masła.
Jeśli jest dostępny, użyć holenderskiego kawałka wołowiny sprzedawanego jako klapstuk; źródło wymienia również riblappen jako alternatywę. Pokrojenie mięsa na solidne kawałki o boku 6–8 cm ułatwia obsmażenie i równomierne duszenie. Gdy garnek jest zatłoczony, smażyć partiami: kawałki leżące ciasno obok siebie puszczają sok i parują, zamiast się rumienić. Smak buduje się na przyrumienionych resztkach i maśle pozostałych w garnku, dlatego cebulę, pokrojoną marchew, seler i koncentrat pomidorowy podsmażyć w tym samym naczyniu.
Niska temperatura piekarnika i przykryty garnek stopniowo zmiękczają wołowinę przez około 3 godziny. Pod koniec sprawdzić mięso widelcem: powinno łatwo rozpadać się pod lekkim naciskiem. Czas zależy od piekarnika i kształtu kawałków, dlatego o gotowości decyduje miękkość. Przed przykryciem doprowadzić płyn do łagodnego wrzenia. Jeśli wrze mocno, nieco obniżyć temperaturę piekarnika. Celem jest spokojne duszenie, a nie szybkie odparowanie płynu.
Gdy wołowina zmięknie, ugotować warzywa w osobnym garnku. Pokroić ziemniaki, marchew i cebulę na kawałki, które zmiękną w około 15 minut. Dokładnie odcedzić, zachowując część wody z gotowania. Podgrzać mleko z masłem przed dodaniem do warzyw. Jeśli purée jest zbyt zwarte, dolewać wodę stopniowo, po niewielkiej ilości. Zachować grubo utłuczoną konsystencję z widocznymi kawałkami marchwi i cebuli.
Porto nadaje płynowi z duszenia zaokrąglony smak. Wyjąć miękkie mięso i trzymać je w cieple, a następnie dodać porto do płynu i gotować przez kilka minut. Usunąć liść laurowy, wmieszać masło i zmiksować sos blenderem ręcznym. Podczas miksowania gorącego płynu w garnku uważać na rozpryski albo przelać go do odpowiedniego naczynia odpornego na wysoką temperaturę. Podawać mięso i sos na hutspocie. Dodatkowa dekoracja nie jest potrzebna: warzywa, klapstuk i ciemny sos maślany tworzą całość. Warto odróżnić tę świąteczną wersję od legendy o garnku znalezionym w 1574 roku. Źródła historyczne z Lejdy nazywają opowieść o chłopcu Cornelisie Joppenszu legendą i zaznaczają, że ówczesny hutspot przypominał raczej zupę; ziemniaki nie należały jeszcze do jego składników. Dzisiejsze grubo rozgniecione ziemniaki, marchew i cebula to późniejsza postać dania, a ta wersja z wołowiną opiera się na opublikowanym przepisie Hansa de Korta z książki Nederland Kookboek. Potrawa jest związana z Lejdą i obchodami 3 października, ale przepis nie przedstawia się jako rekonstrukcja historyczna ani jedyna niezmienna receptura regionalna. Przygotuj składniki i naczynia do podania wcześniej: po długim duszeniu warzywa i sos powstają już kolejno, więc uporządkowane stanowisko ułatwia spokojne podanie gorącego posiłku.