Kniepertjes to cienkie, słodkie wafle związane z Groningen, w północnej części Niderlandów. Zachowujemy ich regionalną nazwę w języku niderlandzkim, a w opisie nazywamy je cienkimi waflami z Groningen. Przygotowuje się je ze zwartego, maślanego ciasta i piecze w małym, zamykanym żelazku aż do lekkiego zrumienienia. Po ostudzeniu płaski, delikatny wafel staje się chrupiący; na powierzchni zostaje płytki wzór z żelazka. Ten przepis opiera się na jednej opublikowanej regionalnej wersji domowej i nie udaje, że obejmuje wszystkie rodzinne receptury.
W Groningen kniepertjes są związane z okresem noworocznym. Według lokalnego przekazu płaskie wafle jada się 31 grudnia, gdy miniony rok jest już „rozwinięty”. Zwijane wafle, często nazywane nieuwjaarsrolletjes, jada się 1 stycznia, gdy nowy rok dopiero się rozwija. To spokrewnione formy, ale w tym przepisie nie są zamienne. Przygotowujemy wyłącznie płaskie kniepertje; po upieczeniu nie należy go zwijać.
Rodzinne receptury się różnią. Niektóre zawierają anyż, cynamon albo odrobinę alkoholu, natomiast wybrane źródło podaje prostsze ciasto z mąki pszennej, cukru, cukru waniliowego, masła lub margaryny, jajka i soli. Tutaj wybieramy masło z dwóch dopuszczonych tłuszczów. Używamy jednego jajka, bez określania rozmiaru, ponieważ źródło go nie podaje. Wodę dodaje się tylko w razie potrzeby i stopniowo, jeśli masa pozostaje zbyt krucha, by połączyć ją w zwarte ciasto. Przestać dolewać, gdy ciasto zacznie się trzymać.
Najpierw wymieszać mąkę, cukier kryształ, cukier waniliowy i drobną sól, aby niewielka ilość soli równomiernie rozeszła się w cieście. Mały kawałek masła odłożyć do natłuszczenia żelazka, a resztę dodać w kawałkach razem z całym jajkiem. Mieszać drewnianą łyżką, aż składniki zaczną się łączyć, po czym krótko zagnieść ręcznie na zwarte, jednolite ciasto. Powinno dać się połączyć po ściśnięciu, ale nie może być mokre ani lepkie. Jeśli jest suche i się rozpada, dodawać po odrobinie wody zamiast wlewać ją naraz.
Uformować ciasto w krótki, równy wałek i owinąć folią, aby jego powierzchnia nie obsychała. Schłodzić przez około 30 minut, aż stwardnieje na tyle, by dało się go równo kroić. Krótki odpoczynek ułatwia pracę z miękkim masłem i pomaga zachować kształt plastrów. Jeśli po dłuższym chłodzeniu wałek będzie bardzo twardy, przed krojeniem pozostawić go na kilka minut w temperaturze pokojowej. Kroić w poprzek na plastry o grubości około 1 cm; podobna grubość ułatwia równomierne pieczenie.
Rozgrzać żelazko do kniepertjes zgodnie z instrukcją producenta. Starsze żelazka na kuchenkę i nowoczesne modele elektryczne działają inaczej, dlatego ten przepis nie podaje liczbowego ustawienia temperatury. Położyć jeden plaster ciasta na środku dolnej płyty i zamknąć żelazko. Piec około 15–20 sekund, po czym sprawdzić, czy wafel jest lekko zrumieniony. Pierwszy wafel pozwoli ocenić, jak szybko urządzenie rumieni ciasto; kolejne piec nieco krócej lub dłużej, zależnie od potrzeby, tak aby pozostały jasnozłote, a nie ciemne.
Ostrożnie wyjąć każdy wafel i ułożyć płasko na metalowej kratce. Na gorąco może być jeszcze giętki, więc nie zginać go ani nie układać w stos. Podczas stygnięcia twardnieje i staje się chrupiący. Upiec pozostałe plastry, w razie potrzeby pozwalając żelazku wrócić między nimi do temperatury roboczej. W takim żelazku piecze się także grubsze spekdikken z Groningen, ale ciasta i gotowe potrawy są różne: spekdikken mają słodko-wytrawny smak i zawierają żyto, syrop oraz mięso, a kniepertjes są słodkie, cienkie i bezmięsne.
Przed podaniem lub zapakowaniem całkowicie ostudzić wafle. Pasują do kawy lub herbaty, szczególnie w okresie noworocznym. Przechowywać wystudzone wafle w suchym, szczelnym pojemniku w temperaturze pokojowej, z dala od pary i wilgotnych wypieków; wilgoć zmiękcza cienkie ciastka. To praktyczna wskazówka domowa, a nie twierdzenie o historycznych zwyczajach przechowywania w Groningen. Podawać płaskie kniepertjes; zwijane nieuwjaarsrolletje należy do osobnego przepisu.