Nazwa pusandao odnosi się do kilku spokrewnionych dań z wybrzeża Pacyfiku, ale wspólna nazwa nie oznacza identycznych składników ani techniki. Ta strona opisuje jeden regionalny wariant zapisany w Urbinie, parafii w kantonie San Lorenzo na północy ekwadorskiej prowincji Esmeraldas. Lokalny projekt kulturowy opublikował w 2022 roku wspomnienia mieszkańców o codziennych potrawach. Przepis jest więc związany z konkretnym miejscem i nie stanowi jednolitej receptury ogólnokrajowej.
Zapis z Urbiny opisuje prosty gulasz na dwa głębokie talerze. Dwa zielone banany warzywne łamie się rękami i układa na dnie garnka. Na nich umieszcza się mięso, a następnie dodaje niewielkie ilości posiekanej cebuli, czosnku, ziół i przypraw. Wlewa się 1 cup wody i gotuje przez godzinę. Ta wersja zachowuje podane czynności i ilości. Źródło nie określa objętości cup, wielkości bananów, rodzaju ani części mięsa czy dokładnych ilości przypraw; tych luk nie uzupełniamy wymyślonymi wartościami.
Łamanie banana warzywnego rękami różni się od krojenia go w plastry. Nieregularne kawałki wchłaniają płyn i miękną podczas długiego duszenia. W tej wersji owoce najpierw się obiera, aby ugotować jadalny miąższ; to praktyczna decyzja redakcyjna, ponieważ zapis z Urbiny nie opisuje obierania jako osobnego kroku. Nie rozdrabniać kawałków. Większe fragmenty łatwiej rozpoznać w gulaszu i rozdzielić na dwa talerze. Źródło nie podaje wielkości owoców, więc nie określamy ich masy ani wymiarów.
Lokalny informator wymienia jako główny składnik jedynie „mięso”, bez wskazania gatunku. Inne regionalne materiały z Esmeraldas opisują pusandao z wieprzowiną. Dlatego w tej odtwarzalnej wersji redakcyjnie wybrano łopatkę wieprzową bez kości. Nie przypisujemy tego wyboru informatorowi. Zachowujemy pierwotną ilość 1/2 lb bez przeliczania na gramy. Łopatka została wybrana jako mięso odpowiednie do duszenia, ale źródło nie wskazuje konkretnej części tuszy. Pokroić mięso na kawałki o podobnej wielkości, nie zmieniając łącznej ilości.
Składniki aromatyczne to połowa czerwonej cebuli, jedna łodyga białej cebuli i dwa ząbki czosnku. Źródło nazywa tę mieszankę refrito, lecz opisuje wspólne siekanie składników, a nie smażenie ich na tłuszczu. Olej ani inny tłuszcz nie zostały wymienione, dlatego nie dodajemy ich i nie podsmażamy mieszanki. Oregano, kmin rzymski, chirarán i sól podano wyłącznie jako małe ilości, bez gramów ani miar łyżką. Chirarán to lokalna nazwa zioła; inne źródło kulturowe z Esmeraldas podaje też nazwę albahaca de monte, ale gatunek botaniczny nie jest potwierdzony. Ilustracja przedstawia ogólne aromatyczne liście i nie identyfikuje gatunku.
Jedynym podanym płynem jest 1 cup wody na dwa talerze, ale objętość tej miary nie została określona. Nie zakładać, że chodzi o cup amerykański, metryczny ani polską szklankę; zachowujemy zapis 1 cup i zaznaczamy, że jego objętość jest nieznana. Przez godzinę utrzymywać spokojne wrzenie. Źródło nie podaje, czy garnek ma być przykryty ani ile wody dolać, gdy płyn odparuje. Pokrywka jest redakcyjną sugestią ograniczającą parowanie. Jeśli pojawi się ryzyko przypalenia, dodać tylko minimalną ilość wody potrzebną, aby temu zapobiec; nie jest to dodatkowa ilość ze źródła.
Ponieważ lokalny zapis nie określa rodzaju mięsa, kontrola bezpieczeństwa dotyczy wybranej redakcyjnie wieprzowiny. Czystym termometrem spożywczym zmierzyć temperaturę w najgrubszej części całego kawałka i doprowadzić ją co najmniej do 63 °C, a następnie odstawić mięso na co najmniej 3 minuty. Ta aktualna informacja bezpieczeństwa jest oddzielona od lokalnego opisu przygotowania. Termometru używać wyłącznie do pomiaru i nie pozostawiać go w garnku. Po odpoczynku rozdzielić banany, wieprzowinę i płyn na dwa talerze. Kolor ani wygląd nie zastępują pomiaru bezpiecznej temperatury. Gotowe danie to regionalny gulasz z niewielką ilością płynu, a nie połączenie kilku receptur pusandao. Inne zapisy z Esmeraldas wymieniają mięso, kurczaka, maniok, ziemniaki, jajka lub mleko kokosowe, ale nie ma ich w opisie z Urbiny, więc ich nie dodajemy. Strona nie twierdzi, że ten wariant jest jedyny, najstarszy ani oficjalnym standardem krajowym. Zachowuje wskazane miejsce, ilość na dwa talerze i składniki rzeczywiście wymienione przez lokalnych mieszkańców, a odrębnie objaśnia decyzje redakcyjne potrzebne do przygotowania dania we współczesnej kuchni.