Papas con cuero to nazwa potraw z ziemniaków i wieprzowej skóry spotykanych w ekwadorskich Andach, ale nie oznacza jednej, niezmiennej receptury. Ta strona przedstawia odmierzoną wersję opublikowaną w 2013 roku przez Universidad Regional Autónoma de los Andes. W źródle jako miejsce zebrania przepisu wskazano El Porvenir w kantonie Mocha, a jako miejsce zapisania formuły — San Andrés w kantonie Píllaro. To regionalne danie z prowincji Tungurahua, nie oficjalne danie narodowe ani jedna receptura dla całego kraju.
Źródło podaje cztery porcje i dokładne ilości głównych składników: 600 g wieprzowej skóry, 800 g ziemniaków, 60 g orzeszków ziemnych, 50 g białej cebuli, 15 g czosnku, 30 ml oleju z achiote i 300 g świeżego niesolonego sera. Najpierw gotuje się skórę przez około dwie godziny w osolonej wodzie. Powstały wywar należy zachować — będzie podstawą sosu. Cebulę i czosnek podsmaża się na oleju z achiote, po czym dodaje wywar oraz zmiksowane orzeszki z niewielką ilością wody. W tym sosie gotują się obrane ziemniaki. Skórę dodaje się z powrotem na ostatnie trzy minuty, a każdą porcję podaje z plastrem świeżego sera.
Kolejność czynności wpływa na konsystencję potrawy. Długie, łagodne gotowanie zmiękcza skórę i nadaje wywarowi głębszy smak. Orzeszki zagęszczają sos, a ziemniaki wchłaniają jego część. Źródło nie określa odmiany ani wielkości ziemniaków. Dla równomiernego gotowania warto wybrać bulwy podobnej wielkości. Większe można pokroić na równe kawałki — to praktyczna wskazówka, a nie dodatkowy wymóg źródłowej receptury.
Źródło podaje około dwóch godzin gotowania skóry, ale nie określa czasu gotowania ziemniaków. Dlatego w karcie około 20 minut oznaczono jako redakcyjny szacunek pomocny przy planowaniu; warto zacząć sprawdzać ziemniaki wcześniej i gotować je dłużej, jeśli nadal są twarde. Nie podano też ilości soli, wody do gotowania skóry ani wody do miksowania orzeszków. Ilość świeżego niesolonego sera jest natomiast określona: 300 g.
Ta wersja różni się od wariantu z Azuay opisanego przez Ecuador Travel: tam ziemniaki i wieprzową skórę gotuje się z mlekiem na gęstą zupę, podawaną z awokado i ají de sambo. W formule z Mocha używa się orzeszków ziemnych i oleju z achiote, a danie podaje ze świeżym niesolonym serem. Są to osobne regionalne opisy, których nie należy łączyć w jeden przepis.
Podczas gotowania skóra powinna być całkowicie zanurzona w wodzie. Po doprowadzeniu wody do wrzenia zmniejszyć ogień i utrzymywać łagodne pyrkanie, aż skóra zmięknie. Następnie ostrożnie ją wyjąć, a wywar przelać do żaroodpornego naczynia i zachować do sosu.
Cebulę i czosnek podsmażać spokojnie, aż zmiękną i zaczną pachnieć; nie powinny mocno się zrumienić. Dodać masę orzechową do wywaru i dokładnie wymieszać. Sos powinien być dość gęsty, ale nadal płynny, by ziemniaki mogły się w nim ugotować. W razie potrzeby dolać trochę zachowanego wywaru.
Gotowość ziemniaków sprawdzić czubkiem noża lub widelcem — powinien łatwo wchodzić w miąższ. Ponieważ źródło nie podaje czasu dla tego etapu, o gotowości decyduje miękkość, a 20 minut jest jedynie wskazówką do planowania. Mieszać ostrożnie, aby nie rozgnieść ziemniaków i równomiernie rozprowadzić sos.