Fritada zmienia metodę gotowania: wieprzowinę najpierw dusi się w wodzie z solą, cebulą i czosnkiem, a po odparowaniu rumieni we własnym tłuszczu. Ekwadorskie Ministerstwo Turystyki opisuje fritadę z Imbabury jako tradycyjne danie andyjskie, często przygotowywane w paili nad drewnem. To dokumentuje tradycję regionalną. Quito Turismo wymienia fritadę wśród charakterystycznych dań stolicy, potwierdzając lokalną popularność także w innym mieście. Program klasyfikuje ją jako regionalną i lokalnie popularną, nie jako danie narodowe.
Mapa opisuje technikę, nie jeden przepis każdej rodziny: mięso gotuje się z wodą, solą, cebulą i czosnkiem, po czym rumieni we własnym tłuszczu. Ta wersja używa ciężkiego garnka na kuchence zamiast paili nad ogniem. Kawałek mięsa, ilość płynu, czas, wielkość kostki i dodatki różnią się. Podane ilości to praktyczne dostosowanie dla czterech porcji, a nie uniwersalny standard Imbabury.
Wybierz łopatkę z widocznym tłuszczem i pokrój ją w równe kostki około 4 cm. Chude mięso nie wytopi dość tłuszczu do rumienienia i może wyschnąć. Nie odcinaj tłuszczu; olej nie jest potrzebny. Zacznij od wody, cebuli, czosnku i soli, a następnie duś łagodnie. Gwałtowne gotowanie może ściągnąć włókna i odparować płyn, zanim mięso zmięknie.
Najpierw duś mięso pod przykryciem, obracając kawałki raz lub dwa. USDA FSIS zaleca dla całych kawałków wieprzowiny co najmniej 63 °C (145 °F) i trzy minuty odpoczynku. Ten przepis dusi mięso dalej, aż zmięknie, a potem je rumieni. Równolegle ugotuj ziemniaki i kukurydzę; mote podgrzej pod koniec.
Gdy mięso zmięknie, zdejmij pokrywkę i pozwól wodzie odparować. Nie odlewaj płynu: łączy duszenie z późniejszym smażeniem. Mieszaj częściej pod koniec i wyjmij cebulę, jeśli mogłaby się przypalić. Gdy zostanie wytopiony tłuszcz, pyrkanie zmieni się w skwierczenie. Obracaj mięso na średnio małym ogniu, aż brzegi ściemnieją.
Mapa Imbabury wymienia mote, tostado, placki ziemniaczane, kukurydzę, ser i smażonego plantana, podawane z ají oraz curtido. Prefektura opisuje fritadę z Atuntaqui z plackami lub ziemniakami, mote, kukurydzą, marynowaną cebulą z pomidorem, plantanem i awokado. To przykłady dodatków, nie składniki wieprzowiny w garnku. Ta wersja wybiera ziemniaki, kukurydzę, mote, tostado, plantana, curtido, awokado i opcjonalne ají; podawaj osobno.
Trzymaj surową wieprzowinę i deskę z dala od warzyw oraz gotowych dodatków. Po przygotowaniu mięsa umyj ręce, nóż i deskę. Dokończ danie, gdy dodatki są ciepłe, i krótko odstaw mięso. Powinno być całkowicie ugotowane i miękkie, z rumianymi brzegami. Paila nad drewnem może nagrzewać się nierówno; pilnuj płynu i obracaj mięso, by aromaty się nie przypaliły.
Fritadę łączy się z ekwadorską Sierra, lecz źródła precyzują zakres: mapa turystyczna dokumentuje styl z Imbabury, a Quito Turismo wymienia danie jako lokalny symbol. Żadne źródło nie uznaje jednej receptury za jedyne danie narodowe Ekwadoru. Podaj tę regionalną wersję z dodatkami przygotowanymi wcześniej. Resztki schłodź w ciągu 2 godzin, zjedz w 3–4 dni i podgrzej do 74 °C (165 °F), sprawdzając termometrem.