Muchines de yuca to ekwadorskie placuszki z manioku. Ta wersja opiera się na zapisie przepisu Patricii Soledad Barahona Torrez z lokalu Local 72 na targu Mercado 72 w Guayaquil, w prowincji Guayas. Źródło Orígenes Ecuador podaje nazwisko kucharki, nazwę targu i miasto. Jest to zatem konkretny, regionalny przepis targowy. Brak podstaw, by przedstawiać właśnie tę recepturę jako narodowe danie Ekwadoru albo twierdzić, że w całym kraju przygotowuje się ją tak samo.
Ciasto powstaje z dwóch części manioku. Jedną gotuje się do miękkości i rozgniata, a drugą ściera na surowo i odsącza; potem obie części się łączy. Gotowany maniok zmiękcza ciasto, a surowy pomaga zachować jego kształt. W opracowaniu Uniwersytetu w Cuenca opisano podobną technikę z ekwadorskiego wybrzeża: połączenie gotowanego i surowego startego manioku daje bardziej jednolitą masę, która mniej się rozpada. Ten przepis zachowuje metodę Mercado 72 zamiast łączyć ją z wariantami wykorzystującymi wyłącznie maniok gotowany lub surowy.
Nadzienie składa się z queso fresco i drobno posiekanej czerwonej cebuli. Do ciasta dodaje się proszek bulionu drobiowego, cukier, jajka i sól. Zapis targowy podaje 2 filiżanki obranego manioku, 1,5 filiżanki startego sera, 2 jajka, 2 łyżki czerwonej cebuli, 3 g soli, 1 łyżkę cukru i 2 filiżanki oleju do smażenia. Źródło nie określa rodzaju cukru ani soli, rozmiaru jajek, masy saszetki bulionu, ilości wody, pojemności użytej filiżanki, uzyskanej liczby sztuk ani czasu smażenia. W tym opracowaniu przyjęto redakcyjnie filiżankę o pojemności 240 ml i zatwierdzony przelicznik 1 łyżki na 15 ml; miar objętościowych nie zamienia się na masę. Osiem sztuk i smażenie przez około 4–6 min to szacunki redakcyjne.
Maniok wymaga prawidłowego przygotowania. Używać jadalnego, słodkiego manioku ze sprzedaży spożywczej, dokładnie go obrać i usunąć twardy, zdrewniały rdzeń. Ten przepis domowy nie opisuje obróbki manioku gorzkiego ani dzikiego i nie jest do niej przeznaczony. Surowego startego manioku nie je się osobno; łączy się go z częścią ugotowaną, a uformowane placuszki smaży do pełnego ugotowania. Jajka również muszą być całkowicie ścięte. Z surowej, startej porcji usunąć tylko nadmiar płynu, nie doprowadzając do wysuszenia i kruszenia ciasta.
Zapis targowy zaleca smażyć muchines w gorącym oleju do uzyskania złotego koloru, ale nie podaje temperatury ani czasu. Smażyć małymi partiami, by olej nie stracił gwałtownie ciepła, i nie przepełniać patelni. Dokładnie zamknąć nadzienie w cieście, aby ser nie wypłynął do oleju. Przed podaniem przekroić pierwszy placuszek: skórka powinna być równomiernie złocista, a środek z manioku zwarty i całkowicie ugotowany. Używać stabilnej, głębokiej patelni i nie dopuszczać dzieci do gorącego oleju.
Muchines bywają jedzone jako przekąska lub śniadanie; niektóre opisy wspominają o słodkim dodatku. Źródło dotyczące historii kuchni Ekwadoru wymienia syrop z paneli z cynamonem i goździkami. W wersji z Mercado 72 nadzienie jest wytrawne i składa się z sera oraz czerwonej cebuli. Dlatego syrop pozostaje tu osobną, opcjonalną propozycją podania, a nie składnikiem podstawowego dania.
Ta wersja domowa zachowuje konkretny zapis z Mercado 72 i wyraźnie oznacza wartości uzupełnione redakcyjnie. Filiżanka o pojemności 240 ml to przyjęty przelicznik, a nie potwierdzona pojemność naczynia używanego przez pierwotną autorkę. Szacowany uzysk to 8 muchines, czyli około 4 porcje po 2 sztuki. Czas smażenia również jest wskazówką, nie wartością podaną w źródle. O gotowości świadczą równomiernie złocista skórka i zwarty, całkowicie ugotowany środek z manioku.