Rotterdamse uierboord przygotowuje się z wymienia krowiego, czyli konkretnego jadalnego podrobu. Zachowujemy niderlandzką nazwę, bo wskazuje na lokalny specjał z Rotterdamu. W tej wersji wymię dusi się powoli w bulionie wołowym z porem, marchewką, cebulą i liściem laurowym. Po schłodzeniu kroi się je w cienkie plastry i krótko rumieni na maśle. Podaje się je z solą i białym pieprzem w miękkiej białej bułce. Źródła opisują też zimne plastry na pieczywie albo ciepłe z sosem; tutaj wybrano ciepłą kanapkę.
Rotterdamskie źródła opisują uierboord jako lokalny specjał, dawniej kojarzony z codziennym jedzeniem robotników, a później także z wyrobami z rzeźni. Ten kontekst wyjaśnia miejsce potrawy w pamięci kulinarnej miasta, ale nie ustanawia jednej rodzinnej receptury. Miejscowy rzeźnik podaje wymię jako dodatek do pieczywa lub danie z sosem; współczesne relacje wspominają cienkie plastry w białej bułce. Przepis przedstawia więc udokumentowaną domową wersję, a nie jedyny sposób przygotowania stosowany w Rotterdamie.
Podstawą tej porcji jest 1 kg świeżego wymienia wołowego oczyszczonego przez rzeźnika i 1 l bulionu wołowego. Opublikowany przepis niderlandzki wymienia por, marchew, cebulę i liść laurowy, ale nie podaje ich ilości. W tej praktycznej wersji używa się po jednej średniej sztuce każdego warzywa oraz dwóch liści laurowych. Zimnej wody należy dolać tylko tyle, by mięso pozostało przykryte. Płyn warto lekko doprawić solą i białym pieprzem, a ostateczny smak sprawdzić po duszeniu.
Świeże wymię, oczyszczone i przygotowane do gotowania, warto wcześniej zamówić u rzeźnika. Do czasu przygotowania należy przechowywać je w lodówce. Przed obróbką mięso obejrzeć, osuszyć jednorazowym ręcznikiem papierowym i przyciąć tylko zgodnie z zaleceniem rzeźnika. Surowego mięsa nie należy płukać, ponieważ rozpryski mogą przenosić bakterie na żywność i powierzchnie kuchenne. Do surowego mięsa używać osobnej deski; po kontakcie ręce, narzędzia i blat umyć gorącą wodą z płynem do naczyń. Pieczywo i ugotowane mięso trzymać z dala od surowego.
Długie, łagodne duszenie zmiękcza twarde wymię. Garnek należy przykryć częściowo i utrzymywać delikatne pyrkanie, bez gwałtownego wrzenia. Opublikowane źródło podaje około 9–10 godzin; grubość kawałka i sposób oczyszczenia wpływają na czas. Pod koniec warto sprawdzić najgrubszą część cienkim nożem: powinien wchodzić z niewielkim oporem. Temperaturę w środku najgrubszej części należy zmierzyć czystym termometrem do żywności; powinna wynieść co najmniej 71,1 °C. Jeśli mięso nie jest jeszcze miękkie albo nie osiągnęło tej temperatury, duszenie należy kontynuować. Sam kolor nie potwierdza bezpieczeństwa.
Po ugotowaniu wymię należy przełożyć na czysty półmisek i pozwolić, by spłynął nadmiar płynu. Duży kawałek w razie potrzeby podzielić, aby szybciej ostygł. Następnie umieścić go w płytkim pojemniku z pokrywką i schować do lodówki najpóźniej w ciągu dwóch godzin od ugotowania; przechowywać w temperaturze 4 °C lub niższej. Schłodzone mięso jest jędrniejsze i łatwiej pokroić je w cienkie plastry w poprzek włókien. Płyn można przecedzić i zachować osobno jako sos, z zachowaniem tych samych zasad chłodzenia.
Do kanapek zimne plastry należy krótko zrumienić na maśle na szerokiej patelni, najlepiej smażąc partiami, aby wilgoć mogła odparować. Miękkie białe bułki przekroić i posmarować pozostałym masłem, a następnie napełnić ciepłym mięsem. Doprawić solą i białym pieprzem do smaku i podać od razu. Resztki schować do lodówki w ciągu dwóch godzin i wykorzystać w ciągu dwóch dni. Pieczywo przechowywać osobno, aby nie nasiąkło.