Sango de verde con camarón to gęsty gulasz z wybrzeża Ekwadoru, którego podstawę stanowią zielony plantan, orzeszki ziemne i krewetki. Słowo verde odnosi się do niedojrzałego plantana, a nie do zielonego sosu z ziół. Owoce ściera się lub miksuje, a następnie gotuje, aż zawarta w nich skrobia zagęści potrawę i nada jej konsystencję gęstą, lecz nadal łatwą do nabierania łyżką. Pasta z orzeszków ziemnych wzbogaca bazę, a refrito — aromatyczna baza z cebuli, papryki, pomidora, czosnku i annatto — nadaje jej kolor i zapach. To regionalna tradycja kulinarna z wieloma wariantami rodzinnymi, miejscowymi i restauracyjnymi, a nie jedna oficjalnie ujednolicona receptura narodowa.
Wybrany przepis domowy opublikowało Recetas123. Podaje cztery porcje, szacunkowe 10 minut przygotowania i około 40 minut gotowania. Wśród składników wymienia funt krewetek, dwa zielone plantany, trzy łyżki pasty z orzeszków ziemnych, dużą czerwoną cebulę, zieloną paprykę, pomidora, cztery ząbki czosnku, kolendrę, olej z annatto, sól i pieprz. Najpierw z pancerzyków krewetek powstaje krótko gotowany bulion. Potem przygotowuje się warzywną bazę, miksuje plantany z pastą orzechową i wodą, rozrzedza zawartość garnka bulionem, a krewetki dodaje pod koniec. Wśród propozycji podania źródło wymienia ryż, smażony dojrzały plantan, awokado i cytrynę.
Inne źródła opisują pokrewne, lecz odrębne przygotowania. Ekwadorski autor piszący o kuchni Julio Pazos Barrera w artykule z 2010 roku omawia bulion z pancerzyków, tarty plantan, refrito, orzeszki ziemne i zioła. Zwraca też uwagę, że sangos różnią się między prowincjami, podregionami, miejscowościami, rodzinami, restauracjami i targowiskami. Ekwadorski podręcznik do nauki o kuchni z 2024 roku zawiera odmierzony zestaw składników do sango de verde con camarón i zalicza danie do potraw z wybrzeża Esmeraldas, ale tabela nie podaje ani sposobu przygotowania, ani liczby porcji. Praca dyplomowa o menu z Uniwersytetu San Francisco de Quito z 2014 roku opisuje wersję z Guayaquil z zielonym i częściowo dojrzałym plantanem oraz śmietanką. Artykuł El Universo z 2026 roku przedstawia inny domowy wariant z Guayaquil, z trzema plantanami i bulionem z owoców morza. Te różnice świadczą o regionalnej zmienności; nie łączymy tutaj ich składników w jedną recepturę.
Liczba porcji, ilości składników i czasy w tym przepisie pochodzą z wybranej publikacji tam, gdzie źródło je podaje. Autor wymienia funt obranych krewetek, a zarazem zaleca zachowanie pancerzyków do bulionu, nie wyjaśniając, czy waga dotyczy produktu przed obraniem, czy po nim. W tej wersji przyjęto zatwierdzone przeliczenie 454 g funta dla krewetek kupionych w pancerzykach; następnie należy je obrać, a pancerzyki zachować. Ilość jadalnego mięsa będzie zależała od wielkości krewetek i sposobu przygotowania. Źródło nie określa wagi plantanów ani wielkości pomidora i papryki, dlatego wybrano zwykłe średnie warzywa i owoce. Trzy łyżki oraz pół cup przeliczono według zatwierdzonych wartości projektu: 15 ml na łyżkę i 240 ml na cup. Ilości źródłowe zachowano również w notatkach przy składnikach.
Źródło nie podaje także ilości wody na bulion z pancerzyków. Należy zalać je tak, aby znalazły się pod wodą, krótko gotować, odcedzić wywar, a później dodawać go stopniowo do zmiksowanej masy z plantanów i orzeszków. Trzeba przestać dolewać, gdy gulasz będzie gęsty, ale nadal łatwy do mieszania. Plantany różnią się wielkością i zawartością wilgoci, więc ilość płynu, którą wchłoną, może być różna. Warto zostawić część bulionu na boku zamiast wlewać go na siłę do garnka. Celem jest spójny gulasz z całkowicie ugotowanym plantanem i delikatnymi krewetkami, a nie ustalona proporcja wody do plantana, której publikacja nie określa.
W bazie aromatycznej czosnek, cebula, papryka i kolendra smażą się na oleju z annatto, aż zmiękną i zaczną pachnieć; dopiero potem dodaje się pomidora. Obrane zielone plantany miksuje się z pastą z orzeszków ziemnych i 120 ml wody. Masę łączy się z warzywami i podgrzewa na małym ogniu, regularnie mieszając. Surowy plantan zagęszcza potrawę podczas gotowania, dlatego częste mieszanie ogranicza przywieranie do dna. Jeśli masa zrobi się zbyt gęsta, zanim plantan zmięknie, należy dolać niewielką ilość odłożonego bulionu i dalej mieszać. Ta wskazówka pomaga kontrolować konsystencję bez przypisywania źródłu niepodanej ilości płynu.
Krewetki należy dodać dopiero po ugotowaniu bazy z plantanów. Źródło podaje około trzech minut, ale rozmiar krewetek i ich temperatura przed włożeniem do garnka wpływają na czas. Mięso powinno być jędrne, perłowe lub białe i nieprzezroczyste; taki opis stopnia ugotowania krewetek podaje FoodSafety.gov. Surowe owoce morza należy przechowywać w chłodzie, a po ich przygotowaniu umyć ręce i powierzchnie robocze. Przybory użyte do surowych krewetek trzeba umyć przed ponownym użyciem, a do nakładania gotowej potrawy sięgnąć po czyste naczynia. Ten przepis nie wymaga termometru w wykazie sprzętu, a zwykłe fotografie potrawy nie powinny przedstawiać termometrów, sond ani wyświetlaczy temperatury.
Sango zwykle podaje się na gorąco, często z ryżem i cytrusem; niektóre domowe stoły uzupełniają je awokado albo smażonym dojrzałym plantanem. Są to dodatki do podania, a nie składniki niezbędne w samym gęstym gulaszu. Cząstki cytryny można postawić na stole, by każda osoba samodzielnie dopasowała kwasowość. Na wierzchu można rozłożyć niewielką ilość posiekanej kolendry, ale bez przykrywania krewetek ani charakterystycznej, gęstej struktury plantanów. W wybranej wersji ryż, awokado i cytryna pozostają dodatkami opcjonalnymi i są podawane osobno, dzięki czemu nie zmieniają proporcji potrawy.
Cały harmonogram opiera się na szacunku źródła: 10 minut przygotowania oraz 40 minut gotowania. Rzeczywisty czas może się zmienić zależnie od obierania krewetek, wielkości plantanów i tempa, w jakim gotuje się gęsta masa. Łatwo psujące się resztki należy schłodzić w płytkich pojemnikach i wstawić do lodówki w ciągu dwóch godzin, a przy odgrzewaniu dokładnie podgrzać, zgodnie z aktualnymi wskazówkami bezpieczeństwa żywności. Przepis przedstawia jedno regionalne danie z wybrzeża, z odniesieniami do Guayaquil i Esmeraldas oraz z zachowaniem ograniczeń wybranego źródła. Nie jest przedstawiany jako jedyna ogólnokrajowa receptura na ekwadorskie sango.